’Na de dehumanisering, is het nu tijd voor rehumanisering’

Het Europees Parlement keurt vandaag de resolutie over The Fundamental Rights of People of African Descent in Europe goed. Eindelijk, zegt Wouter Van Bellingen, ooit Vlaanderens eerste zwarte schepen en nu directeur van de vzw Integratiepact.

In 2007 weigerden drie koppels hun huwelijk te laten voltrekken door een zwarte schepen – dat was u. Twee jaar later was er in Brussel de eerste Black European Summit, nog eens tien jaar later is er deze resolutie. Hoe ervaart u dat?

”Toen me dat als schepen was overkomen, vroegen mensen in mijn omgeving me: wat ga je hiermee doen, op lange termijn? Die vraag ben ik nooit vergeten. Zovele jaren later is die resolutie – mede dankzij het European Network Against Racism – mooi en belangrijk. Het is een ijkmoment, bekrachtigd in een ritueel, en dat hebben we nodig – zoals de zwarte mens vroeger werd herleid tot slaaf en dus object, dat was dehumanisering; wat we nu doen, is rehumanisering.”

”De ondertekening is ook een erkenning, een basis om op voort te bouwen, om ons af te vragen wat we nu gaan doen, hoe we een en ander vorm kunnen geven in wetten, zodat we allemaal samen vooruitkomen. Want daar gaat het om: dat we, in wederzijds vertrouwen, een meerwaarde kunnen creëren én die herverdelen. Let wel, die meerwaarde mag niet louter sociaal-economisch zijn. Die slaat ook op culturele, maatschappelijke en ecologische waarden.”

”Die resolutie kan, anders gezegd, een aanzet zijn voor een nieuw sociaal contract in Europa. Dat is volgens mij nodig. Europa kent de jongste jaren veel veranderingen. Op het vlak van migratie, op het vlak van klimaat. Die veranderingen maken mensen bang. Daar kunnen we iets tegenoverstellen, als we dat goed aanpakken, zonder shaming and blaming: we kunnen de waarden van Europa – solidariteit, samenwerking, vooruitgang – herwaarderen.”

Hoe vertalen we dat naar pakweg ons land?

”Wel, ik doe een oproep tot de koning. Laten we een ubuntu-fonds creëren (de term ‘ubuntu’ komt uit zuidelijk Afrika en betekent zoveel als ‘geloof in een universeel gedeeld verbond dat de gehele mensheid verbindt’, JD). Een fonds, bijvoorbeeld, binnen de Koning Boudewijnstichting, onder de leiding van prins Laurent, waaraan de overheid, Belgische bedrijven én mensen van Afrikaanse afkomst bijdragen. Dat fonds kan worden gebruikt voor projecten in België én Afrika, om onder meer de werkzaamheidsgraad van mensen te verhogen.”

In de tekst van de eerste Black European Summit werd meer dan eens verwezen naar de inspirerende figuur van de toen net verkozen Barack Obama. Hoe inspirerend kan Donald Trump zijn?

”Wel, ik zie dat niet zo somber in. Integendeel. Door de houding van Trump, en dus het wegvallen van die grote broer uit Amerika die zo lang voor ons heeft gezorgd, kan Europa net de uitdaging aangrijpen om meer dan ooit onderling samen te werken.”

Tot slot: u staat al enkele jaren niet meer op de barricaden. Waarom niet?

”Ik werk achter de schermen, aan inclusieve diversiteit, en doe dat graag. De nieuwe generatie staat klaar – en ze zal ons voorbijsteken. Ze is anders geconnecteerd, anders en sneller geïnformeerd, meer en collectiever aanwezig. Onze generatie (Van Bellingen is 46, JD) wacht weldra een dienende rol. Maar dat is niet erg.”

JD, De Morgen

Advertenties
Categorieën:SOS 2012

Ubuntu Sire, de tijd is nu. We zijn er klaar voor.

Aan zijne Majesteit de Koning van België; Filip

 

Sire,

Hoe gaat het met U en de Koningin en uw kinderen? Met ons gaat het goed. De afgelopen jaren hebben we echter kunnen vaststellen dat niet iedereen van Afrikaanse herkomst het in ons land het ook even goed stelt, al hun talenten kan ontwikkelen of hun competenties erkend wordt. Wat we reeds jaren aanvoelden, werd ook in 2018  via een onderzoek van de Koning Boudewijnstichting bevestigd. Personen met herkomst van Congo, Burundi en Rwanda en bij uitbreiding alle personen met Afrikaanse afkomst hebben het niet makkelijk in onze samenleving. Ondanks hun langere scholing, geraken ze moeilijker aan een job. Liggen de armoedecijfers hoger. En onlangs kwam een VN-werkgroep die ons land bezocht tot dezelfde conclusies. 

Daarom schrijven we U deze brief als moeder, vader,  dochter, zoon, als tante, nonkel als zus, , broer, nicht, neef, kleinkind als toekomstige grootouder.

Meermaals hadden we de intentie U deze brief te schrijven. Maar nu is de tijd rijp. In het verleden hebben we ook uit pijn en verbondenheid met de landen van onze herkomst gevraagd om naamborden van Leopold II te verwijderen. Maar wat doe je dan met de lege plaats en de contouren net als littekensaltijd aanwezig zullen blijven.  Sommigen onder ons zijn net als uw voorvader Leopold II nog niet in Congo, Rwanda, Burundi geweest.  Maar stilaan vielen de puzzelstukken in elkaar.  Bij onze zoektocht naar onze veelvoudige identiteit, naar onze plaats in onze samenleving (her)ontdekten we het oude concept Ubuntu. 

 Meer nog de kracht van Ubuntu: Ik ben omdat wij zijn. En in ons geval is dat echt zo. Zonder uw voorvader waren we nooit hier geweest. Hadden we nooit de solidariteit van ons samenleving gekend. Hadden we nooit de kansen gekregen om te staan waar we vandaag staan.

Maar Sire, we kunnen enkel bestaan, als ook onze grootmoeders, grootvaders, moeders, vaders, dochters, zonen, als tantes, nonkels als zussen, broers en kleinkinderen hier, maar ook in Afrika bestaan.

Daarom omdat we in ons land er altijd in geslaagd zijn om mogelijkheden te vinden waar iedereen stap per stap kan bijwinnen. Hebben we het volgende voorstel:

 Het Ubuntu-fonds, een fonds onder beheer van bijvoorbeeld de Koning Boudewijnstichting en onder voorzitterschap van uw broer Monseigneur, Laurent van België, die steeds een warm hart heeft voor Afrika.

Dit fonds enerzijds gefinancierd door de KBS en anderzijds door de instellingen, bedrijven, organisaties, families  die in het verleden, vandaag maar ook in de toekomst nog voordeel hebben in de band met Congo, Rwanda, Burundi en de andere landen in Afrika. Dit fonds zou projecten in België en in Afrika kunnen ondersteunen. Wat zoals jij weet komt de meeste steun voor Afrika nog altijd van de personen met Afrikaanse herkomst die hier leven.  

Dit fonds, kan een volgende stap zijn in onze gezamenlijke geschiedenis. Een stap naar verzoening. Zou het niet fantastisch zijn dat tegen 2030 België deze droom waarmaaktdoor er samen te voor zorgen dat elk talent telt, elke competentie erkend wordt.  Dat zo terug de welvaart van ons land voor iedereen stijgt, en daardoor de nodige middelen vrijkomen voor de klimaatinvesteringen niet enkel hier, maar ook in het Zuiden waardoor migratie overbodig wordt. Dat dit het begin wordt van rehumanisering, waar ons land terug de leiding neemt zoals het deed na wereldoorlog I bij de pacificatie en na WO II bij de totstandkoming van de VN, de Europese Unie. Dit kan leiden tot een hernieuwd sociaal contract via solidariteit en verbondenheid in een harmonieuze samenleving. Waar we sommigen in de samenleving hun levenskwaliteit gegarandeerd zien en anderen zien stijgen. En onder andere door een hogere arbeidsparticipatie de nodige middelen vrijkomen voor de noodzakelijke investeringen in de samenleving in de zorg, mobiliteit …

 

Zou het mooi zijn om zo de Black History-maand te afsluiten, want we moeten echt niet wachten tot het eindrapport van de VN- werkgroep in september.

 

Want Sire, de tijd is nu. We zijn er klaar voor!!!

 

Namens de Ubuntu-generatie.

Wouter Van Bellingen

Frederick Junior Walumona

 

 

Categorieën:SOS 2012

IMG_1858

IMG_1859 1Rondom volgt sedert altijd het leven in uw gemeente of stad. Op 14 oktober 2018 bepalen de gemeenteraadsverkiezingen dat leven in de komende  jaren. We helpen u om goed geïnformeerd in het stemhokje te komen en vragen een jaar lang belangrijke lokale spelers naar hun inzichten.

 

Wat vindt u de belangrijkste verwezenlijkingen van het huidige bestuur?

Door het afwerken van een aantal bestaande projecten en werven heeft het huidige bestuur vooral voor de continuïteit van het vorige beleid gezorgd. Daarnaast is er afgelopen jaren veel energie gestoken in interne stedelijke werking: de samenwerking Stad-OCMW, renovatie van stadsgebouwen… Maar de vraag is ofdat Sint-Niklaas en zijn bevolking dit momenteel echt nodig had.  Zo heeft bv de reorganisatie van de reinigingsdienst te weinig geleid tot een betere dienstverlening voor de mensen op vlak van (grof)vuilophaling en was hiervoor te weinig aandacht voor sociale correcties voor wie het in onze stad het moeilijk heeft.

Wat moeten de prioriteiten zijn van de volgende ploeg?

Ik ben zwaar geraakt en verontwaardigd door het recente fenomeen van ‘werkende’ armen en het groot aantal dagelijkse lege brooddozen van de schoolgaande jeugd in onze stad. Daarnaast ben ik bezorgd dat Sint-Niklaas in vergelijking met gelijkaardige centrumsteden op verschillende domeinen steeds lager scoort. Het was interessant om te weten wat Sint-Niklaas de afgelopen 800 jaar gedaan heeft. Maar ik wil vooral weten waar we binnen 50 jaar willen staan met onze stad.  De volgende ploeg moet daarom werk maken van een Sint-Niklaas waar iedereen een goed inkomen heeft, een succesvolle opleiding kan volgen en een betaalbare woning heeft. Dit met politici die vooral luisteren naar de behoeften van ál zijn inwoners en daarbij Sint-Niklaas en het Waasland een stem geven in Brussel en Antwerpen.

Wat vindt u zo mooi aan uw stad?

Het mooist vind ik de mensen van Sint-Niklaas. In het begin wat afwachtend, maar daarna heel warm en in hun armen sluitend. Nu ik vandaag in Brussel werk, mis ik vooral die. Het is dan ook jammer dat volgens de Vlaamse stadsmonitor de tevredenheid over onze stad, onze deelgemeenten en onze buurten de afgelopen 6 jaar is afgenomen. Het zou goed zijn dat de bevolking terug wat meer tevreden kan zijn en zich gewaardeerd voelt. Als stad moeten we meer dankbaar zijn en meer ondersteuning bieden aan de ondernemers, leerkrachten, artiesten, vrijwilligers…

Categorieën:Pers, Sint-Niklaas, SOS 2012

Tijd om eens een koffietje te gaan drinken.

Beste Nozizwe

Ik moet zeggen dat toen ik uw brief op twitter las. Ik eerst sprakeloos en dan diep ontroerd was. Je weet het niet, maar jouw kandidatuurkaartje voor de Vlaams jeugdraad staat nog steeds op mijn buro. Het was jouw moeder die bij mij langs kwam met de vraag om jou te steunen. Het deed me direct denken aan mijn eigen mama, die voor mijn eerste verkiezingscampagne in regen en wind voor mij flyerde. Ook al zei ik tegen haar dat ze dat niet moest doen. Maar je kent ze, onze moeders. We hebben het niet van vreemden.

Ook al hebben we elkaar nog nooit echt gesproken, sinds die dag voelde ik met jou verbonden. En volg ik jou op de voet. Jouw verkiezing binnen de Vlaamse Jeugdraad. En daarna als voorzitter. Ik was super fier, de eerste zwarte voorzitter van de jeugdraad. Mijn heldin.

Maar het mooiste moest nog komen. Dit jaar werd je als eerste Belgische, ‘Young European of the Year’. Een rolmodel voor jongeren in Europa. Meer dan verdiend! Ik ben overtuigd dat mensen later pas gaan beseffen wat een eer dit voor ons land was.

Weet je Nozizwe? Vandaag is het een feestdag. Bijna 70 jaar geleden nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, de Universele verklaring van de rechten van de mens aan. Het zijn dagen als vandaag dat ik met respect terug kijk op de realisaties van het verleden. Maar het werk is nog niet af. Het werk zal nooit af zijn tot de dag dat iedereen het leven kan leven, zoals m/v/x het wil.

Ik wil je alvast meegeven dat ik je door dik en dun zal steunen. Want het publieke leven dat jij kiest, is niet makkelijk, maar is jouw weg. Een voorbeeld voor mezelf is Mathama Ghandi. Hij heeft zoveel bereikt met zijn geweldloos verzet en zijn kordate vriendelijkheid. Hij zag steeds het goede in de mens. En vooral, hij heeft nooit kwaad met kwaad vergeld.

Tenslotte wil ik je met jou een goeie raad delen, die mijn moeke me meegaf: ‘Maak nooit een compromis met jezelf. Het is een slappe houding. En het is jezelf een beetje beliegen. Sta steeds achter jouw ideeën ook al is dat soms moeilijk. Maar als je dat niet doet, verminder je jezelf en jouw zelfrespect in waarheid en liefde. Soms is dit gemakkelijk en soms heel moeilijk.’

Maar nog belangrijker is dat je weet dat je nooit alleen staat en diegene waar je het voor doet, het weten. Want op een dag krijg je dan een brief van iemand die jou heel erg bewondert.

Maar nu eerst volle gas gaan voor jouw diploma !

Met oprechte groeten,

Wouter Van Bellingen

PS

Het wordt nu echt wel eens tijd dat we eens een koffietje gaan drinken 😉

Categorieën:Integratiepact, Media, Mening, Pers

“Integratie is iets dat we met zijn allen en ons hele leven doen”

Elke zaterdag vraagt De Ochtend iemand om ons zijn of haar held van de week een brief te schrijven. Deze week schrijft Nozizwe Dube, studente Rechten aan de KULeuven en uittredend voorzitster van de Vlaamse Jeugdraad, een brief aan Wouter Van Bellingen, directeur van het Integratiepact.

Beste meneer Van Bellingen,

“Integratie is iets wat je heel jouw leven doet, Nozizwe”, zei mijn moeder tegen de veertienjarige ik. “En het werkt langs twee kanten. Aan de ene kant ben jij er, de nieuwkomer, die de nieuwe taal leert. Aan de andere kant de autochtonen, die ook met jou in dialoog willen gaan. Enkel zo werkt het”, voegde ze eraan toe.

Vandaag, acht jaar later, denk ik nog vaak aan integratie. Ik kan niet anders, de media en het publiek debat worden door deze en andere gerelateerde thema’s gedomineerd. A sign of the times.

Op 22 november 2017 publiceerde de Koninklijke Boudewijnstichting haar onderzoek over de institutionele discriminatie en het racisme waarmee medeburgers uit voormalige Belgische kolonies te maken krijgen. Het ging hier niet om mensen die racisme een relatief begrip maken dat gebruikt wordt voor hun persoonlijke mislukkingen. Het onderzoek toonde de structurele afwezigheid van kansen en de institutionele discriminatie van veel zwarte medeburgers in het onderwijs, de arbeids- en huisvestingsmarkt. Het onderzoek houdt ons als Belgische samenleving een spiegel voor.

Donderdag 7 december 2017 las ik met veel interesse uw interview over het integratiepact in De Standaard. U kondigde aan dat het integratiepact, waar u al een tijdje aan werkt, een systeemverandering wil waarmaken. U wilt vooral geen pact waar iedereen snel zijn handtekening onder zet en er vervolgens niet meer naar kijkt.

Het is gemakkelijk om van de zijlijn te roepen en tieren dat de multiculturele samenleving mislukt is. Het is gemakkelijk om te denken dat integratie iets is wat nieuwkomers alleen moeten doen.

Het is gemakkelijk om van de zijlijn te roepen en tieren dat de multiculturele samenleving mislukt is. Het is gemakkelijk om te denken dat integratie iets is wat nieuwkomers alleen moeten doen. Nee, integratie is iets dat we met zijn allen en voor ons hele leven doen. Onze maatschappij is toch voortdurend in verandering?

Het vraagt het grootste doorzettingsvermogen en passie om je in te zetten voor een duurzaam project dat de institutionele struikelblokken, die in de weg staan van gediscrimineerde medeburgers, wegwerkt. Het vergt veel geduld om voorbij de polarisering te durven kijken en in stilte voort te timmeren aan een project waar de hele samenleving mee vooruit gaat.

Tussen het rumoer van de doemdenkers en de afwezigheid van verontwaardiging uit politieke hoek over structurele discriminatie, deed het deugd om te zien dat er wel nog mensen zijn die actief op zoek gaan naar oplossingen.

Mijn bewondering voor uw werk is groot, meneer Van Bellingen.

Met vriendelijke groeten,

Nozizwe Dube

Nozizwe Dube (22 jaar) is studente Rechten aan de KULeuven en uittredend voorzitster van de Vlaamse Jeugdraad. Ze schrijft dit brief in eigen naam.

https://radio1.be/integratie-iets-dat-we-met-zijn-allen-en-ons-hele-leven-doen

Categorieën:Integratiepact, Media, Pers

Beste Moeke,Hoe kan ik je ooit bedanken voor alles wat je voor mij deed en nog steeds elke dag doet voor iedereen die jou dierbaar is. Libelle, pagina 50

Ik kan je bedanken omdat je me steeds door dik en dun steunt. Maar ook dat je me leerde me geen ideeën te laten aanpraten waar ik niet achter sta. Je leerde me dat ik steeds mezelf moet blijven en moet uitvoeren waarover ik praat. Dat het eenvoudig is met iedereen te leren omgaan, zolang je maar in elke persoon de mens ziet. En dat als ik steeds onthoud dat iedereen dezelfde rechten en plichten heeft, niemand me die levenswaarden ooit kan afnemen. Ik kan je bedanken dat je me leerde dat ik veel kon leren door te lezen, te praten met en te luisteren naar elkaar. Dat ik niet mag vergeten dat mensen niets anders dan woorden en gebaren hebben om zich kenbaar te maken.

Je vertelde me dat velen voor mij reeds een moeilijke weg zijn gegaan. Maar dat het geweldloze verzet van Ghandi steeds uw grote voorbeeld in uw leven is. Dat hij zoveel heeft kunnen bereiken met geweldloos verzet, kordate vriendelijkheid en zonder kwaad met kwaad te vergelden. Je leerde me dat ik iedereen moet nemen zoals hij of zij is. Met al hun variaties en vooral door alleen het goede te zien. Dat ik nooit mag vergeten dat iedereen het recht heeft hier op deze aarde te leven en het beste voor zijn gezin te zoeken.

Moeke, ik wil je bedanken dat je me steeds herinnerde aan een tweede moeder die zorgde dat jij mijn moeke kon zijn. Ik probeer in de mensen, net zoals jij, ‘godschepsels’ te zien. En me te laten leiden door mijn lach en mijn verantwoordelijkheidszin. Je leerde me ook dat van mensen houden zoals ze zijn soms pijn doet, maar ook veel geluk geeft. En dat men alleen aan dat idee kan werken door onze eigen houding. Het idee dat jij mij, maar ook je kinderen en kleinkinderen, meegeeft in ons leven. 

Moeke, ik wil je bedanken dat je me waarschuwde dat het leven dat ik kies niet makkelijk is, maar dat er geen andere weg is. Maar ook dat ik nooit een compromis met mezelf mag maken, omdat dat een slappe houding is, een beetje jezelf beliegen. Dat ik steeds achter mijn ideeën moet staan ook al is dat soms moeilijk. Maar als ik dat niet doe ik mezelf en mijn zelfrespect in waarheid en liefde verminder. Soms gemakkelijk en soms heel moeilijk. 

Moeke, daarom wil ik graag ook één van jouw dromen nastreven. Ook al moet je daarvoor even de sociale kruidenier twee dagen in andere handen laten. Moeten jouw dierbaren twee dagen even voor zichzelf zorgen. En zal uw hondje, poes, kanarie… je even moeten missen. Weet je nog toen wanneer ik klein was we samen met paps op citytrip naar Parijs gingen. En toen je later zei dat het jouw droom was om naar Spanje te gaan. Ik vertelde toen dat het beter was om jouw droom niet uit te voeren omdat je dan geen droom meer had. Eigenlijk hadden we het toen financieel te moeilijk omdat paps zwaar ziek was. En daarom ben ik blij dat we nu toch uw droom kunnen waarmaken. Een citytrip naar Spanje. En laten we samen daar op paps zijn verjaardag een terrasje doen. En in de toekomst hiervan een jaarlijkse gewoonte van maken.

Moeke, bedankt voor alles.

Liefs,

Jouw dankbare zoon Wouter.

 

Libelle, p 50

Categorieën:Pers, Sint-Niklaas

“Vrouwen tweede generatie zijn sleutel naar integratie” 

SINT-NIKLAAS – “De sleutel voor een succesvolle integratie ligt bij de tweede generatie en in het bijzonder bij de vrouwen. Onze maatschappij is gebaseerd op het tweeverdienersmodel. We hebben momenteel twee inkomens nodig om gemakkelijk te kunnen leven. Wanneer ook de vrouwen van de tweede generatie een job hebben, dan zien we dat het gezin vertrokken is en de integratie veel gemakkelijker verloopt. In het tegengestelde geval komt de derde generatie in de problemen.” Dat zegt Wouter Van Bellingen, de directeur van het Integratiepact. 
Indien er een onderwerp is dat voor veel maatschappelijke discussie zorgt, dan in het wel migratie en integratie. Migratie is van alle tijden. Zo trokken veel Belgen eerst naar Canada en de Verenigde Staten en daarna naar Congo om er een beter leven op te bouwen. Omgekeerd kwamen veel Italianen, Spanjaarden en Oost-Europa naar hier om on onze mijnen te werken, daarna afgelost door Turken en Marokkanen. Nu is ook migratie geglobaliseerd met naast asielzoekers ook economische migratie en arbeidsmigratie binnen de Europese Unie. 

Tijd nodig

Wanneer grote groepen mensen naar hier komen, dan zorgt dat in een eerste fase voor integratieproblemen. Men moet met elkaar leren samenleven. Dat heeft zijn tijd nodig.

In welke mate dit waar is, blijkt uit de integratie van Zuid- en Oost-Europeanen in onze samenleving. De eerste generatie kwam naar hier om te werken, de tweede generatie trouwde binnen de eigen gemeenschap, de derde generatie trouwde buiten de eigen gemeenschap, de vierde generatie vormt samen met alle andere inwoners de nieuwe Vlaming.

Waarom wil dat dan zo moeilijk lukken met Turken en in mindere mate met Marokkanen? Wouter Van Bellingen, directeur van het Integratiepact, verrast met zijn antwoord.

Sterke vrouwen

Wouter Van Bellingen: “De sleutel ligt bij de tweede generatie en in het bijzonder bij de vrouwen. Onze maatschappij is gebaseerd op het tweeverdienersmodel. We hebben twee inkomens nodig om gemakkelijk te kunnen leven. Dat impliceert een goede opleiding om gemakkelijker een job te vinden. Wanneer ook de vrouwen van de tweede generatie een job hebben, dan zien we dat het gezin vertrokken is en de integratie veer gemakkelijker verloopt. In het tegengestelde geval komt de derde generatie in de problemen en dreigt zelfs armoede.”

Daarmee raakt Wouter Van Bellingen een gevoelig punt aan, ons onderwijs.

Wouter Van Bellingen: “We kunnen niet omheen de vaststelling dat in verhouding veel kinderen met migratie-achtergrond in het technisch en beroepsonderwijs zitten. Ze worden te vaak naar die richtingen geadviseerd, niet op basis van hun talenten maar op basis van hun herkomst. We zouden bij wijze van spreken opnieuw geestelijken moeten hebben die jongeren met talent onder de arm nemen en er voor zorgen dat ze goede studies doen. Zoals Itinera terecht opmerkt zorgt ons onderwijs eerder voor segregatie dan voor sociale mobiliteit.”

Wanneer het om onderwijs gaat, is er nog een ander probleem.

Wouter Van Bellingen: “Veel nieuwkomers hebben in hun thuisland een diploma gehaald. Maar die worden hier niet automatisch erkend. Dat gebeurt enkel na een individuele benadering. Waarom geen gelijkaardige institutionele aanpak ? Het gevolg is ingenieurs in kringloopwinkels en wiskundigen als poetshulp. Dat is een verspilling aan talent waar onze maatschappij nochtans grote nood aan heeft.”

Mystery calls

En goed diploma is in principe een opstap naar een goede job. Althans voor de Vlamingen, minder voor mensen met migratie-achtergrond. De cijfers zijn ronduit slecht. De werkzaamheidsgraad – te verstaan als mensen tussen 20 en 65 jaar die werken – onder de Vlamingen is 73,5 procent. Bij de niet-Belgen is dat nog maar 58,6 procent en bij de niet-Europeanen is dat slechts 44,4 procent (53 procent bij de mannen en 34 procent bij de vrouwen).

Men kan dus wel degelijk spreken van discriminatie op de arbeidsmarkt, want ook bij de hoogopgeleiden is er een enorm verschil. 87,6 procent van de hoogopgeleid Vlamingen heeft werk, bij de hoogopgeleiden van allochtone oorsprong is dat nog maar 69,3 procent. Mystery calls kunnen misschien helpen om het probleem op te lossen.

Wouter Van Bellingen: “Mystery calls kunnen helpen maar zijn op zich zijn niet de enige oplossing. Het moet gaan om een geheel van maatregelen. De overheid moet het voorbeeld geven en meer mensen van niet-Belgische origine aanwerven. Daarna kan ze gemakkelijker de werkgevers en vakbonden op haar verantwoordelijkheden aanspreken. En gezamenlijk controleren. Trouwens, discriminatie is op zich een strafbaar feit. We hebben allerlei inspectiediensten. Waarom geen discriminatie-inspectie. En wanneer er discriminatie is, moet men dat sanctioneren. Maar over het algemeen ben ik meer voor belonen dan voor straffen.”

Integratieparadox

Wouter Van Bellingen: “De hoge werkloosheid onder de mensen van allochtone oorsprong kost ons land jaarlijks tussen de 2 en 3 miljard euro. Dat is veel meer geld dan we kwijt zouden zijn aan een goede integratie. Hier moeten we absoluut iets aan doen. De babyboom van de jaren vijftig en zestig is nu onze opaboom. We hebben iedereen nodig om onze welvaartsstaat overeind te houden. Slagen we daar niet in, dan zullen we samen armer worden. We hebben de keuze.”

Mogelijke verklaringen voor de te lage tewerkstellingsgraad bij allochtonen zoals een gebrekkige kennis van het Nederlands of niet altijd de juiste werkattitude veegt hij van de tafel.

Wouter Van Bellingen: “Men heeft het vaak over concentratiescholen waar kinderen van vreemde origine te weinig Nederlands onder elkaar zouden spreken. Ik vind dat geen probleem. Talloze studies hebben aangetoond dat taalgevoeligheid in feite determinerend is. En wat betreft die werkattitude, ook dit is niet juist. Wat we vaststellen, is dat we stuiten op de integratieparadox. Onze arbeidsmarkt is heel rigide. Netwerking in de zin van ons kent ons is heel belangrijk om een job te vinden. Wanneer men telkens een neen krijgt, valt men terug op de eigen gemeenschap, op het eigen netwerk. Het is mee een verklaring waarom bijvoorbeeld de Turkse gemeenschap een relatief gesloten gemeenschap is met eigen scholen, organisaties, winkels, bedrijven en zelfs een eigen werkgeversorganisatie. Waarmee ik niet wil gezegd hebben dat het een homogene gemeenschap is. Integendeel, ook hier vindt men jong en oud, hoog en laag opgeleid, gelovig en niet gelovig. En vooral ook een sterke middenklasse die vooruit wil in de samenleving .”

Hoofddoek

Het laatste brengt ons uiteraard bij de vraag in welke mate religie een rol speelt in het integratieproces. En of de hoofddoek als religieus symbool dat integratieproces niet extra bemoeilijkt heeft.

Wouter Van Bellingen: “Religie speelt een belangrijke rol in elke samenleving. We hebben te lang te weinig aandacht gehad voor godsdienst in het algemeen en de godsdienst van de nieuwkomers. We hebben veel geïnvesteerd in veiligheid. We hadden er beter aan gedaan van sneller hun godsdienst te erkennen en financieel te ondersteunen. Dan hadden we veel problemen kunnen voorkomen. Want wie betaalt heeft inspraak. De hoofddoek is een symbool geworden. Men zegt dat er meer hoofddoeken zijn. Nominaal is dat ongetwijfeld zo, gewoon omdat er veel meer moslims hier wonen. Maar in verhouding denk ik dat het er nu minder zijn. Het hoofddoekendebat, misbruikt door verschillende politieke partijen, heeft ons achteruitgezet. Het is niet fijn, maar we moeten schuld bekennen. In het rapport van Paula D’Hondt bracht de problemen mooi in kaart en gaf perfect aan wat we moesten doen om de integratieproblemen aan te pakken. Dat doen we nu ook, helaas met 30 jaar vertraging.”

Integratiepact

Wouter Van Bellingen spreekt tegen dat Vlamingen meer zouden discrimineren dan bijvoorbeeld Walen, Duitsers of Nederlanders. Wel kenmerkend voor Vlaanderen is dat het heel gemeenschapsvormend denkt.

Wouter Van Bellingen: “Vlaanderen is een welvaartsstaat, een verzorgingsstaat en een rechtsstaat. We toetsen dit aan de rechten van de mens. Dat is ons model. Maar migratie heeft onze gesloten, verzuilde gemeenschap doorbroken. We moeten nieuwkomers inpassen om te komen tot een samenleving in diversiteit. De aanslagen hebben dat proces versneld. Er is duidelijk een gevoel dat het nu moet gebeuren. De vele discussies in de kranten en via de sociale media bewijzen dat. Als is het wel jammer dat ze soms op een erg polariserende toon worden gevoerd.”

Een Integratiepact moet voor een extra versnelling zorgen.

Wouter Van Bellingen: “We zijn het land van de pacten. Denk maar aan het sociaal pact, het schoolpact, het cultuurpact. Zoals professor Luc Huyse terecht opmerkt, zijn er twee voorwaarden opdat een pact kan lukken: ethische noodwendigheid en economische noodwendigheid. Die twee voorwaarden zijn aanwezig. Dus.”

Een pact kan met zien als een contract waarin afspraken worden gemaakt waar iedereen zich vervolgens aan houdt om het samenleven en samenwerken te vergemakkelijken.

Wouter Van Bellingen: “Of we dat nu graag hebben of niet, migratie is een feit. Er zullen nog meer migratiegolven volgen en vanaf 2040 hebben we hier zelfs een nieuwe immigratiegolf nodig om onze welvaartsstaat overeind te houden. We zijn veroordeeld tot diversiteit. Dat leidt ons tot de vraag hoe we migratie het best kunnen managen. Het enig mogelijke antwoord is dat we consensus gericht werken en waarbij overheid, administratie en middenveld – de driehoek die het altijd al gedaan heeft – opnieuw het voortouw neemt.”

Uiteraard is hierbij ook een taak weggelegd voor Wouter Van Bellingen zelf. Daarom is hij nu directeur Integratiepact.

Wouter Van Bellingen: “Het Integratiepact is een proces. Mijn taak is het om samen met mijn team dit proces bottom up te begeleide waardoor nieuwe groepen een plaats krijgen in onze samenleving. Maar ook ‘oude Vlamingen’ zich comfortabel voelen om uiteindelijk te komen tot gemeenschappelijke doelstellingen en waarden. We moeten samen tot het besef komen dat we misschien wel verschillende takken zijn, maar wel allemaal op dezelfde stam zitten. Mijn kracht is om van iets negatiefs iets positief te maken. Hiervan was het massahuwelijk dit jaar 10 jaar geleden een mooi voorbeeld van.”

Eric Donckier, HBVL

%d bloggers liken dit: