Wouter Van Bellingen wordt partner bij C-lever.org en gedelegeerd bestuurder bij de private stichting 2ID Foundation.

Donderdag 29 juli 2021 — Brussel – Impactonderneming C-lever.org kent sinds de oprichting in 2017 een stevige groei en is klaar voor nieuwe stappen. Sociaal innovator en oud-politicus Wouter Van Bellingen komt aan boord als partner om samen met oprichter en managing partner Patrick Stoop en andere partners de verdere uitbouw mee vorm te geven.

C-lever.org is een Belgische, impactonderneming gedreven door een internationaal netwerk van toegewijde professionals, die werken aan inclusieve ontwikkeling op organisatorisch, institutioneel, sociaal-economisch, cultureel en ecologisch niveau.  Als gevestigde waarde met een diverse en zowel Belgische als internationale klantenportefeuille – met onder meer EU, UN, OECD, Enabel, GIZ, AFD, Vlaams Parlement, FIRM, Beyond Chocolate, GISCO, vele ngo’s, enz. – verwierf C-lever.org ondertussen een stevige positie in de markt.   Vanuit een faciliterend platform levert C-lever.org sociaal innovatieve oplossingen die zowel haar klanten als de gemeenschappen waarmee ze werkt ten goede komt en herinvesteert zij 60% van haar nettowinst ter ondersteuning van empowerende en duurzame initiatieven.

Patrick Stoop, oprichter & managing partner C-Lever.org: “We willen verder groeien, maar we wel binnen onze waarden en manier van werken en steeds gericht op het fungeren als hefboom voor inclusieve en duurzame ontwikkeling.  Om meer te kunnen bijdragen tot positieve impact willen we de basis van onze onderneming steviger maken. Steeds meer ondernemingen, organisaties en overheden zien de meerwaarde van inclusieve diversiteit en van het gericht werk maken van positieve impact voor mensen en voor het milieu; dit is nog versterkt sinds de coronacrisis. Met Wouter Van Bellingen halen we nu een strateeg aan boord die ons kan bijstaan om een breed en inclusief antwoord te bieden op deze stijgende vraag. Ik ken Wouter via zijn engagement bij ENAR (European Network Against Racism) en zie veel muziek in onze complementariteit. De ervaring van Wouter past ook in onze ambitie om onze dienstverlening qua interim management en begeleiding van verandering en transitie verder uit te bouwen.  We staan voor interessante tijden bij C-lever.org.”

Wouter Van Bellingen werd bekend als schepen in Sint-Niklaas, de eerste zwarte schepen van Vlaanderen. Na de politiek was hij eventjes sociaal ondernemer. Vervolgens werd hij directeur van Minderhedenforum vzw en directeur van Integratiepact vzw wat leidde tot de nieuwe netwerkorganisatie LEVL van de Vlaamse Overheid.  Sinds april ‘2021 heeft hij zijn eigen netwerkbedrijf 2plus.

Wouter Van Bellingen, partner C-lever.org en gedelegeerd bestuurder 2ID foundation: “Toen ik Patrick mijn toekomstplannen vertelde als netwerkbedrijf, nodigde hij mij uit om mijn plannen uit te bouwen binnen C-lever.org. Met C-lever.org heeft Patrick een onderneming gebouwd die dezelfde waarden deelt als ik. En ik kijk ernaar uit om samen met hem het international netwerk van professionals C-lever.org verder uit te bouwen. Naast het opzetten van een businessunit ID (Inclusieve Diversiteit) is een volgende stap het opstarten van de private stichting 2ID foundation die als ruggengraatorganisatie zal fungeren voor het beheren van onze sociale projecten. Er is bijzonder veel potentieel en gezonde ambitie. C-lever.org heeft hiervoor het juiste internationaal netwerk van sterke professionals met een bruisende mix van ervaring en jonge goesting.

Patrick Stoop, oprichter & managing partner C-Lever.org:

Met de twee private stichtingen die wij oprichten, “2ID Foundation” en “Social Value Belgium”, verbreden wij onze capaciteit om in synergie met andere initiatieven bij te dragen tot een succesvolle inclusieve diversiteit en duurzaamheid in economie en samenleving. Het non-profit karakter van de stichtingen laat ons toe om initiatieven te ontwikkelen in synergie met wat wij als impactonderneming met eigen middelen kunnen. Daarnaast kunnen we ook bijkomende financiering aantrekken.

Wouter Van Bellingen, partner C-lever.org en gedelegeerd bestuurder 2ID foundation:

Eén van de eerste initiatieven van 2ID foundation is het opstarten van een talentpool van hoogopgeleide jongeren van migratie-achtergrond en hoogopgeleide nieuwkomers.  Nu onze economie terug op het niveau is van voor de coronacrisis, is de “War for talent” terug van niet weggeweest. De paradox is dat net deze twee doelgroepen het uitzonderlijk zwaar hebben op onze arbeidsmarkt.  Zo duurt het voor hoogopgeleide jongeren met migratie-achtergrond dubbel zolang om een job te vinden die matcht met hun opleiding. Daarnaast vinden ondernemingen, organisaties en overheden niet altijd de juiste profielen.

Voor nieuwkomers is er dan weer een probleem van diploma-gelijkschakeling en een gebrek voor duurzame opwaartse loopbaan. De verhalen van de taxi-chauffeur met een ingenieurdiploma of de poetshulp met een doktersdiploma uit het land van herkomst zijn legio.  Voor mij persoonlijk is de aanleiding het tragisch verhaal van Sandia Dia, de student die overleed bij een doopceremonie van de studentenvereniging Reuzegom.  In zijn zoektocht naar een netwerk voor hoogopgeleide jongeren dacht hij dit te vinden bij Reuzengom.  Met onze talentpool willen we een netwerk creeëren waarbinnen we hoogopgeleide jongeren (met migratie-achtergrond) en nieuwkomers kunnen begeleiden en waar zij elkaar duurzaam versterken.

Patrick Stoop, oprichter & managing partner C-Lever.org:

Wij zijn inderdaad overtuigd dat succesvolle carrières van hoogopgeleide jongeren met een migratie-achtergrond cruciaal zijn om extra rolmodellen te creëren en zo hun zusjes en broertjes, neefjes en nichtjes te tonen en te overtuigen dat investeren in je eigen opleiding en competentieontwikkeling wel degelijk loont.

Aangezien we met 2ID foundation sterk geloven in samenwerkingen en partnerschappen willen dit niet alleen doen. Maar samen met partnerorganisaties actief op het vlak van jongeren, studenten en nieuwkomers, maar ook met de nieuwe netwerkorganisatie van de Vlaamse Overheid (LEVL), onderwijsinstellingen, werkgeverfederaties etc. We willen de draad opnemen, waar zij soms noodgedwongen moeten lossen.  Innovatieve, duurzame oplossingen moet je immers aanbieden in een netwerk en in partnerschap. Dat was vroeger zo, is vandaag zo en zal ook in de toekomst  nog steeds zo zijn. Dit is een traditie die we koesteren.

Blijf op de hoogte van de C-lever.org via onze website en onze social mediakanalen:  Linkedin 

Tijd voor een nieuw verhaal

Vandaag, maandag 22 februari stop ik mijn ondersteuning als vrijwilliger bij JOIN.Vlaanderen. De engagementsverklaring was al ondertekend. En nu is ook het transitietraject opgestart. Zoals gesteld in erkenningsaanvraag van Join.Vlaanderen is het steeds de ambitie geweest voor een samenwerking met het Minderhedenforum, het Integratiepact en Join.Vlaanderen. Het Minderhedenforum omdat we wilden verder bouwen op de goeie praktijken van het verleden. Het Integratiepact omdat we ook wilden verder werk maken van de nieuwe praktijken en acties op het terrein zoals die positief geëvolueerd werden door het rapport van Ideaconsult. Integenstelling wat steeds werd verondersteld, is het nooit mijn bedoeling of ambitie geweest om directeur te worden van de nieuwe netwerkorganisatie. Integendeel van dag één ben ik overtuigd dat als er een nieuwe organisatie komt. Het een nieuwe directeur nodig heeft met geen verleden bij de beide organisaties: Minderhedenforum en Integratiepact. Daarom heb ik met verbazing gekeken naar de toenmalige hevige mediastorm waar maar weinig mensen mij rechtstreeks hebben gecontacteerd of zich enkel hebben gebaseerd op fakenews. Aangezien Join.Vlaanderen toen nog in de administratieve procedure zat voor de officiële erkenning kon ik toen niet ten volle de verdediging opnemen zonder rechten tijdens de procedure te schenden. Uiteraard verloopt changemanagement steeds wat turbulent, zeker met thema als diversiteit. Maar hier stonden toch heel wat stuurlui aan wal om commentaar te geven. Zoals ik reeds zei, liggen ook de positieve resultaten de geslaagde Integratiepact-projecten mee aan de basis van de transitie die van gestart is gegaan. Alles ligt nu klaar om er een positief verhaal van te maken. En dit met de engagementsverklaring als basis. Nadat ik in januari al stopte als directeur Integratiepact is het voor mij nu tijd op mijn droom die ik de afgelopen 7 jaar op hold heb geplaatst terug op de rails te zetten.

Wordt onze samenleving diverser?

Als ik naar de toekomst kijk met de vraag of onze samenleving en onze structuren diverser en vooral inclusief-diverser zullen worden, dan ben ik positief. Inclusieve diversiteit wordt de norm: in bedrijven, in het onderwijs, bij de overheden, overal. Simpelweg omdat we zullen moeten. Dat gaat verder dan huidskleur en afkomst; ook op gebied van gender, leeftijd, inkomen enzovoorts zal onze samenleving inclusiever worden.

We zijn al een tijdje in die richting aan het evolueren. Weliswaar aan een traag tempo, maar daar zou de crisis waar we ons nu in bevinden weleens verandering in kunnen brengen. Als je naar de geschiedenis kijkt zie je dat crisissen, alle rampspoed ten spijt, vaak nodig zijn om verandering in gang te brengen. Kijk naar WO II: het is na de oorlog dat mensenrechten zo hoog op de agenda zijn gekomen. In de tweede helft van de twintigste eeuw is er veel vooruitgang geboekt, ook wat de strijd tegen discriminatie betreft. Jammer genoeg hebben de aanslagen van 9/11 abrupt een einde gemaakt aan dat positieve proces. De wereld is collectief in een kramp geschoten. 

Dat geldt ook voor België en Vlaanderen. Op dit moment scoren wij op veel vlakken niet goed wat inclusieve diversiteit betreft: onderwijs, tewerkstelling, huisvesting … op al deze vlakken zie je een etnische kloof. Ook op vlak van armoede is er enorm veel werk aan de winkel. Eén ding is positief: het besef is er. En ook aan de wil om het beter te doen zal het niet liggen. Je ziet in Vlaanderen enorm veel mooie plaatselijke initiatieven en inzet, maar die positieve beweging vertaalt zich veel te weinig in het beleid. We willen open en tolerant zijn, alleen blijft die wil ergens steken op de Vlaamse klei. 

Die Vlaamse klei is eigenlijk een kloof, meer bepaald: de kloof tussen tussen enerzijds zaken vaststellen en erover nadenken – daar zijn we erg goed in – en anderzijds iets doen. Die discrepantie zit ingebakken in onze structuren, die vaak nog sporen dragen van de verzuiling – op ideologisch vlak bestaat de verzuiling nog amper, maar op economisch vlak werkt ze nog steeds door. We hebben nood aan meer synergiën tussen denken en doen, en tussen het veld en het beleid. Denk aan een intensere samenwerking tussen de VDAB en de economische beleidsmakers bijvoorbeeld, of tussen de onderwijskoepels en administratie.

We hebben het ons tot nu toe kunnen permitteren om wat vastgeroest in die structuren te blijven zitten, simpelweg omdat we welvarend zijn, maar we zullen hoe langer hoe meer gedwongen worden om te veranderen. De structuren van nu geven bieden immers niet langer de juiste oplossingen voor de problemen van vandaag, laat staan die van morgen. Het feit er in die structuren meer nood is aan inclusieve diversiteit, is een perfect voorbeeld.

Het is eigen aan de Vlaamse volksaard, die onder andere is gevormd door het katholisme, om te willen wachten tot verandering top-down wordt opgelegd. Maar vandaag is duidelijk dat echte verandering vooral vanuit de mensen zal komen – bottom-up dus. Zo kan en zal het bedrijfsleven een stuwende rol spelen op de weg naar inclusieve diversiteit. Waarom? Omdat het opbrengt. Bedrijfsleiders en zeker ook investeerders weten nu wat landbouwers al veel langer weten: een monocultuur is kwetsbaar.

Verschillende onderzoeken uit binnen- en buitenland tonen aan bedrijven met een inclusief en divers management, waar dus mensen van verschillende etniciteiten, geslachten, leeftijden enzovoorts mee het beleid bepalen, meer winst maken en beter bestand zijn tegen faillissementen. De enige IJslandse bank die niet failliet is gegaan na de bankencrisis, was er een die gerund werd door vrouwen. Uit het Mc Kinsey onderzoek “Diversity Wins” ( mei 2020) blijkt dat de bedrijven die tussen 2010 en nu gendergelijkheid vooropstelden, 25 procent meer winst maakten, voor bedrijven die diversiteit nastreven ligt dat cijfer zelfs op 36%. De grote Amerikaanse investeerders weigeren nog geld te geven aan banken die leningen geven aan bedrijven die niet mee zijn in dit diversiteitsverhaal. De nood aan inclusieve diversiteit is dus niet enkel moreel, maar ook economisch.

Maar ook van bovenuit zal de verandering worden opgelegd die naar meer diversiteit leidt. Een groot deel van de wetgeving in België en Vlaanderen is Europees; welnu, vanuit Europa komen er zéér hoopgevende signalen voor al wie diversiteit belangrijk vindt. In het voorjaar en de zomer van 2020 zijn over heel Europa ontelbaar veel mensen op straat gekomen om te laten horen dat ze achter de Black Lives Matter beweging staan – een beweging die symbool staat voor het verlangen naar een diverse, inclusieve samenleving. Die oproep is niet in dovemansoren gevallen, in de eerste plaats bij de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen. Men heeft een versnelling hoger geschakeld en nu is er een Europees actieplan tegen racisme, en een directieve zit in de pijplijn. 

Op dit moment is Duitsland voor zes maanden voorzitter van de Europese Unie, daarna volgt Portugal. Beide landen zijn progressief op het vlak van migratie en anti-discriminatie; ik ben zeer hoopvol dat in de komende maanden belangrijke stappen zullen worden gezet naar een inclusief-divers Europa. Dat zullen we ook in België voelen, en bovendien ben ik ook hoopvol wat onze huidige federale regering betreft. Eerste minister Alexander De Croo stelt zich empathisch op en heeft onder andere verklaard dat hij het onaanvaardbaar vindt dat zijn medewerker van kleur wel wordt gecontroleerd op de luchthaven, en hij niet, toen ze samen onderweg waren naar de VS. 

Het is belangrijk dat beleidsmakers, net als bedrijfsleiders, zich laten omringen door mensen met een andere huidskleur, een andere achtergrond, een ander geslacht, en ook door mensen met een beperking bijvoorbeeld. Niet alleen voor ‘de ander’, maar ook voor henzelf. Wie zich enkel met mensen zoals zichzelf omringt, mist een groot deel van wat in de samenleving leeft, en kan dus geen beleid op maat van iedereen voeren. Zo’n regeringen en zo’n bedrijven zullen daardoor minder succesvol zijn. 

Het staat vast dat elke grote onderneming in de toekomst gedwongen zal worden om een inclusief-divers beleid te voeren en dat in belangrijke machtsorganen diverse mensen – nogmaals, het gaat verder dan alleen kleur, ook gender, leeftijd enzovoorts – a seat a the table krijgt. En niet alleen een seat, maar vooral ook een stem: de tijd dat er af en toe iemand van een minderheid mocht komen aanschuiven als excuus, is voorbij. In die zin maakt het niet uit wie de leiders zijn in onze samenleving. Het maakt niet uit of wie aan het hoofd van de tafel nu wit is of zwart, man of vrouw, als hij of zij zich laat omringen door mensen van diverse achtergronden en ook écht naar hen luistert. 

Nog een reden waarom ik, zonder naïef te zijn, hoop en denk dat de toekomst er zo zal uitzien, zijn onze jongeren. De generatie van de toekomst is ondernemend en zelfsturend – iets waar Vlamingen over het algemeen minder goed op scoren – en zelfs een beetje radicaal. Dat is goed, want enkel zo zullen er dingen veranderen. Als mensen komen betogen voor Black Lives Matter terwijl ze besmet kunnen worden door het coronavirus, dan is dat moedig, dan betekent dit dat ze écht op tafel kloppen. Het is onze taak als oudere generatie om hen te ondersteunen en te begeleiden en om onze kennis, bijvoorbeeld van de geschiedenis, met hen te delen zodat ze dingen in een breder kader kunnen zien. Zo kun je tegen jongeren die vinden dat het allemaal zo traag vooruitgaat zeggen: dat is waar, maar kijk naar waar we vandaan komen.

De jongeren van vandaag groeien op in een moeilijke tijd, een periode van ongeziene crisis zelfs. Voor het eerst vallen verschillende uitdagingen samen: migratie, armoede, grenzen, polarisatie, digitalisering en dan natuurlijk COVID. Deze tijd is uniek in de geschiedenis van de mens, en dat biedt kansen. Dit is het moment waarop een generatie zal opstaan die veerkracht toont, die vanuit de wortels die onze grondrechten zijn, aan de slag kan om écht verandering te brengen, om structuren te veranderen, om niet enkel economisch succes te gaan belonen, maar ook wie ecologische en maatschappelijke meerwaarde creëert, kansen te bieden. De coronacrisis is een kans: de trein naar een betere, inclusief-diverse samenleving rijdt, is vertrokken, en we kunnen het ons niet langer veroorloven om deze te missen.

Wouter Van Bellingen

Ceulemans, H. “Waar gaan we naartoe? Uitgeverij Luster, 2020

Naamsverandering Leopold II-laan: zo breed mogelijk gedragen, pragmatisch en visionair,

Geachte Mevrouw, voorzitter van de gemeenteraad;
Geachte Dames en Heren, voorzitters van de fracties van de gemeenteraad;
Geachte Heer, Burgemeester;

Vandaag is binnen het stadsbestuur de consensus gegroeid om de Leopold II-laan te veranderen van naam. Toen ik dit idee voor het eerst opperde 10 jaar geleden, was dit in de zijlijn van de inhuldiging van het geboortehuis van Maurits Coppieters. Omdat Maurits Coppieters naast zijn bijdrage voor het jeugdwerk en de Europese gedachte ook de eerste voorzitter was van het huidige 11.11.11. vond ik dat hij meer een laan verdiende dan Koning Leopold II. De commotie in de pers ontstond toen omdat er toen heel wat herdenkingen aan de gang waren rond 50 jaar onafhankelijkheid. Nu 10 jaar later en in het 100-ste geboortejaar van Maurits Coppieters ben ik van mening dat hij nog steeds een laan of nog beter een plein naar hem genoemd wordt. Maar dit moet niet perse de Leopold II-laan zijn. Maar ik ben overtuigd dat volgens zijn overtuiging vandaag een gekleurde vrouw zeker zijn voorkeur zou wegdragen hebben.

Zoals ik reeds aangaf zijn we 10 jaar verder. Onze stad is veranderd, geëvolueerd en diverser geworden. Daarom mijn vraag om deze naamsverandering gemeenteraad breed te steunen. En tegelijkertijd wil ik u vragen om deze naamsverandering anders aan te pakken dan we momenteel met het stadsbestuur gewend zijn. Gebruik deze naamsverandering als mogelijkheid om een dialoog aan te gaan met de hele bevolking, weliswaar met bijzondere aandacht voor mensen met migratie-achtergrond en mensen van Afrikaanse afkomst in het bijzonder. Neem daarom aub uw tijd om van deze unieke gelegenheid van iets negatief iets positief te maken waar heel de bevolking beter van wordt. Daarnaast welke oplossing of oplossingen ook uit de bus komt, zorg ervoor dat ze breed gedragen worden: pragmatisch en visionair.

Een belangrijk hulp hierbij kan de oprichting zijn van een speciale werkgroep samengesteld met experts, ervaringsdeskundigen e.a. Deze speciale werkgroep kan dan een rapport opstellen met verschillende scenario’s waarin de gemeenteraad kan kiezen. Het huidige participatieproject dat vandaag al loopt binnen onze stad is een reeds bestaand instrument dat hiervoor de nodige ondersteuning kan bieden voor de begeleiding van die werkgroep. Ook kan het stadsbestuur gebruik maken van de toekomstige handleiding die Minister van Samenleven, Bart Somers zal opstellen door experts i.s.m. de VVSG.

Daarnaast wil ik ook meegeven dat ook voor mij de schilderijen van Koning Leopold II en Koningin Marie Henriëtte, die jaren over mijn schouder meekeken bij het voltrekken van de huwelijken,  na de renovatie van stadhuis niet terug moeten komen in de trouwzaal. Een betere plaats lijkt me een museum, bv Huis Janssens waar er duiding kan geven worden rond Leopold II. 
Tenslotte wil ik jullie allemaal bedanken voor het werk dat jullie voor onze stad leveren. Het is vaak onzichtbaar, maar daarom niet minder belangrijk. Ik ben overtuigd dat welke oplossing jullie ook kiezen dit zal met het algemeen belang van onze stad in het achterhoofd. Als ik een deel van de oplossing kan zijn, ben ik hiervoor zeker bereid.

Met de meeste hoogachting,

Wouter Van Bellingen

Ere-schepen Stad Sint-Niklaas

“Opvolger van de Leopold II-laan? Dat kan zeker een gekleurde vrouw worden”: Wouter Van Bellingen, in 2007 de eerste (en nog steeds enige) zwarte schepen in Vlaanderen.

“Tien jaar geleden kreeg ik heel Vlaanderen over mij heen, toen ik voorstelde om de naam van de Leopold II-laan te veranderen. Ik werd uitgelachen, genegeerd, zelfs uitgedaagd. Maar kijk, nu is het dan toch zo ver.” Voor Wouter Van Bellingen, in 2007 de eerste zwarte schepen in Vlaanderen, mag het tijd kosten om de nodige stappen te zetten, maar hij ziet nu wel uitgelezen kansen om het ook in Sint-Niklaas anders aan te pakken. 

In januari 2007 legde Wouter Van Bellingen de eed af als eerste zwarte schepen in Vlaanderen. Daarmee zorgde hij voor een primeur, al kreeg hij geen navolging. “We zijn nu 2020. Als ik dertien jaar geleden de eerste was, zou je verwachten dat er na mij nog velen zouden zijn gevolgd. Maar dat is niet gebeurd. Ik was de eerste zwarte schepen en ik ben nog altijd de enige zwarte schepen tot nu toe in Vlaanderen.” Daarmee wil hij niet zeggen dat er niks is veranderd. Al gebeurt het wel telkens met kleine stapjes, zoals hij ook merkt als directeur van de vzw Integratiepact.

Zo ook in zijn thuisstad Sint-Niklaas, waar burgemeester Lieven Dehandschutter (N-VA) nu aangeeft dat de tijd rijp is om de Leopold II-laan van naam te veranderen. Van Bellingen pleitte daar in 2010 als schepen al voor, maar ondervond toen nog heel wat weerstand. “Eigenlijk was toenmalig burgemeester Christel Geerts (sp.a) ook voorstander. Ons progressief kartel van sp.a, Groen en SOS-2012 wilde die naamsverandering, maar binnen de meerderheid was er helaas geen meerderheid (het kartel zat toen in een coalitie met CD&V-N-VA, red). Ik zou uit de biecht kunnen klappen, maar dat doe ik niet. Ik ben vooral blij dat de CD&V-jongeren nu met het hele verhaal mee zijn. In de trouwzaal heeft trouwens ook altijd een groot portret van Leopold II gehangen. Dat heeft ook al voor veel discussie gezorgd. Het hangt er nu niet omwille van onderhoudswerken, maar ik kan me niet voorstellen dat het nog terugkomt. Wél een straatnaam veranderen, maar het portret laten hangen? Nee, dat zie ik niet gebeuren.”

“Hoopvol door jongere generaties”

“Ik ben heel blij dat alle fracties in de gemeenteraad er nu wél achter staan. In 2010 werd ik met mijn voorstel om die straatnaam te wijzigen bijna afgemaakt door sommige opiniemakers. Ik kreeg heel Vlaanderen over mij heen. Eerst lachten ze met mij, dan negeerden ze mij, dan bekampten ze mij, maar na een tijdje win je dan toch. Dat doet me plezier. In tien jaar tijd kan er dus wel wat veranderen. En dat komt vooral door de jongere generaties. Zij stemmen mij hoopvol. Jongeren groeien vandaag op in een andere, veel meer diverse wereld. Zij stellen zich vragen én ze hebben makkelijker toegang tot bronnen over alle mogelijke onderwerpen. En er wordt ook meer geluisterd, vind ik.” 

Impact van corona  

“Uiteraard heeft de dood van George Floyd in de Verenigde Staten de problematiek heel nadrukkelijk en op een schokkende manier blootgelegd. Maar er is nog veel meer dat speelt. En vergeet ook de impact van corona niet. Veel mechanismen zijn duidelijker geworden. Deze periode is een bewustwording over solidariteit en verbondenheid. Ons gedrag heeft in deze tijden immers impact op het welzijn van anderen. We zijn allemaal met elkaar verbonden. Dat heeft corona heel duidelijk gemaakt.”

Gekleurde vrouw

En een nieuwe naam dan, voor de Leopold II-laan? Van Bellingen was indertijd voorstander om er de Maurits Coppieterslaan van te maken, naar de Sint-Niklase politicus (1920-2005) die het boegbeeld werd van de progressieve vleugel binnen de toenmalige Volksunie. Nu denkt hij er anders over. “Maurits Coppieters zou in 2020 honderd jaar geworden zijn, dus dat lijkt een goeie aanleiding. Maar toch denk ik dat het in 2020 beter is om voor de naam van een gekleurde vrouw te kiezen. Dat zou Coppieters ongetwijfeld zelf ook een beter idee gevonden hebben. En even belangrijk is de manier waarop zo’n naam wordt gekozen. Het zou heel waardevol zijn om daarbij de Sint-Niklazenaren met Afrikaanse roots actief te betrekken, door met hen en nog andere gemeenschappen in dialoog te gaan. Geen participatie, maar een dialoog, omdat een dialoog uitgaat van gelijkwaardigheid. Het hoeft ook allemaal niet te snel te gebeuren. Láát het gebeuren, benut deze uitgelezen kans om te tonen dat ook in Sint-Niklaas ‘everybody’s lives matter’. Een symbolisch persoon een plaats geven in ons stedelijk erfgoed, dat betekent echt wel iets.”