Archief

Posts Tagged ‘Sint-Niklaas’

’Vroeger had je cafés waar uithing: migranten niet welkom. We zijn níét intoleranter geworden’

De Standaard/dS Weekblad: Antwerpen – 29 Jun. 2019

Pagina 16

Het integratiebeleid is failliet. Het is al tig keer gezegd en geschreven. ‘Klopt niets van’, zegt Wouter Van Bellingen, directeur van Integratiepact vzw. Hij heeft goede hoop. ‘We moeten ons niet laten gijzelen door de uitersten. De middengroep is groter.’

Filip Rogiers, foto’s Kristof Vadino

IMG_2705Hij las in Knack een interview met de hoogbejaarde Paula D’Hondt, van 1989 tot 1993 Koninklijk Commissaris voor het Migrantenbeleid. Ze zei dat iedereen haar vergeten was. Dat niemand haar vele honderden pagina’s tellende rapporten echt gelezen had. Een paar dagen later kreeg ze post én bloemen van Wouter Van Bellingen. ‘Wij zijn u níét vergeten, mevrouw D’Hondt’, stond er op het kaartje.

Met ‘wij’ doelde hij op het Integratiepact dat hij sinds 2016 op vraag van de Vlaamse regering leidt. Dat pact is geen tekst, maar een vzw. ‘Een beweging’, noemt hij het zelf. Dit is geen semantiek, het is de kern van de zaak. ‘In stenen gebeitelde pacten? Dat is iets van de vorige eeuw. Integratie of inclusieve diversiteit, zoals ik het liever noem, is een permanent werk. Nooit af, nooit statisch.’

We spreken Van Bellingen in de marge van een ‘leermoment’ in Leuven. Eerder dan de directeur noem je hem beter de facilitator van een community met een wisselende samenstelling. Vele tientallen mensen van diverse organisaties, scholen, ngo’s en overheidsinstellingen praten, denken, studeren en werken onder zijn auspiciën al drie jaar aan proefprojecten, goede praktijken en nieuwe inzichten.

Van klacht tot kracht, dat is waar het volgens Van Bellingen met die bijna dagelijks geproblematiseerde diversiteit naartoe moet. Het is taai en traag en verdraagt slogans noch overhaasting, euforie noch defaitisme.

U werkte in stilte en in de diepte. En dan loopt het op oudejaarsavond in Molenbeek uit de hand. Of komt er weer een Zwarte Zondag.

(lacht) ‘Laat me raden, uw eerste vraag: zakt de moed u niet in de schoenen?’

Ja.

’Nee. We hebben hier van meet af aan afgesproken dat we ons niet zouden laten afleiden door steekvlammen of de waan van de dag. In Vlaanderen zijn we erg slecht in de lange termijn. Nederland en Angelsaksische landen zijn daar beter in. Als je een acuut probleem hebt, moet je dat hier en nu oplossen. Wil je een taart? Zoek een recept en ga aan de slag. Om op de maan te komen, heb je iets meer handling en procedures nodig. Maar écht complexe problemen – klimaatcrisis, armoede, diversiteit – vergen een erg lang volgehouden inspanning, een voortdurend proces. Diversiteit is complex. Aan oplossingen werk je met vallen en opstaan en niet op de bühne, maar erachter. Het is zoals met de opvoeding van een kind: je hebt er veel tijd en een heel dorp voor nodig. En elk kind is anders.’

26 mei 2019 is natuurlijk iets meer dan een waan van de dag?

(haalt de schouders op) ‘Schrok u echt van de forse winst voor Vlaams Belang? Ik niet. Ik ben voor het eerst gaan stemmen op 24 november 1991, ik heb alleen maar Zwarte Zondagen gekend en de zwartste was die van 2004. Is het een probleem? Uiteraard. Maar laten we vooral niet weer de fout maken om de spots alleen op die ene partij te richten. Dat gestaar in de lichtbak ontslaat de anderen ten onrechte van verantwoordelijkheid. Iedereen is verantwoordelijk. En het begint bij onszelf. Dat is ook de geest waarin wij werken bij en met het Integratiepact. Verwacht van ons geen kreten à la “het is de schuld van het onderwijs!” of van zus of zo. Wat kan ík doen en wat kunnen we samen doen? Er is geen alternatief. We hebben iedereen nodig.’

Velen krijgen niet het gevoel dat ze nodig zijn. Ook als ze hier geboren zijn. De verkiezingsuitslag, Twittertrollen, de voxpop? Alles schreeuwt hen toe dat ze een last zijn, niet welkom. Unia zag het aantal klachten in vijf jaar tijd verdubbelen.

’Omdat er meer gemeten wordt? Maar ik begrijp uw vraag. Ik ben getrouwd in 1997 en na een zoveelste Zwarte Zondag vroegen we ons ook af of we in deze grimmige omgeving wel kinderen wilden. In 2001 werd mijn zoon geboren en in 2004 mijn dochter. Na elke verkiezing krijg ik de vraag van mensen: moeten we hier blijven? De Koning Boudewijnstichting is in een onderzoek tot de conclusie gekomen dat van de Belgen met Afrikaanse roots de hoogst opgeleiden vaak de grootste armoede kennen. Ik ken jonge, hoogopgeleide mensen die zeggen: sorry, ik ben hier geboren, maar als ik hier niet aanvaard word, ben ik weg. Die kunnen overal ter wereld aan de slag. Die braindrain kunnen we ons niet permitteren.’

Alle algjes

Paula D’Hondt schreef het ook al, zegt hij, dat we iedereen nodig hebben. Dat, zoals Herman de Coninck het na 24 november 1991 schreef, álle algjes in de zee aan het werk moeten. ‘Er zat in haar rapport met een waslijst aan voorstellen ook een economisch luik. Als we de participatie van mensen met een migratieachtergrond aan de arbeidsmarkt met 3 procent hadden kunnen opkrikken, zou ons dat tegen 2010 elk jaar 2 procent extra bruto binnenlands product hebben opgeleverd. Meer werk voor iedereen, meer inkomsten voor de sociale zekerheid en de pensioenen, de zorg en het onderwijs, iedereen beter af.’

’Als de overheid niets onderneemt, waarschuwde mevrouw D’Hondt, zullen we verder achterop geraken ten opzichte van andere Europese landen. Wel, dat is gebeurd. In de jaren 90 verkochten we goud, overheidsgebouwen en wat al niet om de Maastrichtnormen te halen. We hadden beter maximaal geïnvesteerd in de werkzaamheidsgraad van mensen met een migratieachtergrond. Dan had onze begroting vandaag structureel een overschot zoals Nederland.’

Er volgt een diepe zucht. En dan, met klemtoon op elke lettergreep: ‘Mevrouw D’Hondt was visionair, hé. Maar niemand weet dat nog. Het gros van wat ze schreef, ben ik de afgelopen jaren trouwens in bi-bliotheken moeten gaan zoeken. Het staat niet op internet.’

Het wordt dan ook wel eens ‘het rapport dat niemand las’ genoemd.

’Dat is ook niet helemaal waar. In de loop van de jaren hebben partijen er hier en daar kersen uit gepikt, zoals het hun uitkwam. Maar het was een totaalpakket, een syste-mische aanpak. Mevrouw D’Hondt hamerde bijvoorbeeld ook al op het belang van inclusief onderwijs. Ettelijke hervormingen later zijn we daar nog altijd niet in geslaagd. Het drama is dat de enen te weinig of niets hebben gedaan met haar inzichten en dat de anderen ze erg gewiekst misbruikt hebben. (schamper) Soms leek het wel alsof geen enkele partij Paula D’Hondt beter begrepen had dan het Vlaams Belang.’

U zegt?

’D’Hondt had het onder meer over de plaats van de islam. Ze waarschuwde voor culturele problemen als we volgend op de officiële erkenning in 1974 de islam niet ook daadwerkelijk maatschappelijk zouden erkennen. Ze zei dat er nood was aan de vorming van een Europese islam, een islam die de waarden van Europa onderschreef. Daar zien we nu eindelijk een beetje een aanzet toe, maar dat is een kwarteeuw genegeerd. Praten over de plaats van de islam bleef een taboe. Samenlevingsproblemen? Dat was een kwestie van veiligheid, het had niets met religie of cultuur te maken. We miskeken ons daarop, omdat de kerk in eigen land op de terugweg was en de maatschappij aan het seculariseren. De ironie is trouwens dat het geld voor de veiligheidscontracten van de jaren 90 uit een potje van Justitie kwam dat was aangelegd met de lonen die niet meer naar de kerk moesten gaan vanwege het dalende aantal priesters.’

Welke garantie hebt u dat uw werk vandaag wél gezien zal worden? De politieke sterren staan niet bepaald gunstig. Houdt u uw hart niet vast als u leest dat de N-VA en Vlaams Belang in de Vlaamse formatiegesprekken elkaar tot op zekere hoogte hebben gevonden als het over inburgering gaat?

’U overschat de rol van de politiek. Toen ik aan deze job begon, heb ik lang gesproken met professor Luc Huyse. In onze complexe wereld zijn netwerken de motor van oplossingen. Het Integratiepact is een zogenaamde ruggengraatorganisatie, de overheid is een van vele partners. Een weliswaar belangrijke factor naast andere.’

IMG_2706Ze bepaalt de subsidies voor het middenveld.

’We hebben de afgelopen jaren ook nagedacht over alternatieve financiering en verdienmodellen. Maar dit is niet de kern van de zaak. Wat moet gebeuren, zal gebeuren. Wist u dat de grootste investeerders op wereldniveau tegenwoordig bedrijven waarschuwen dat de geldkraan dicht gaat als ze geen actieplan rond diversiteit hebben? En waarom? Omdat bewezen is dat bedrijven met meer diversiteit betere beslissingen nemen. De enige bank in IJsland die níét omverviel, werd overigens geleid door vrouwen. Die belegden slimmer, meer verantwoord.’

’Diversiteit heeft eigenlijk niets met kleurtjes te maken, maar alles met verandering. Dat heeft tijd nodig. Zo ging dat ook met gendergelijkheid. Eerst kreeg je speldenprikken van hen die voor emancipatie streden. Na de oorlog kwam er vrouwenstemrecht. Ik ben in Sint-Niklaas schepen van Burgerlijke Stand geweest. Wist je dat vrouwen pas sinds 1976 geen onderdanigheid meer aan hun man moeten zweren? Vervolgens kwamen er wettelijke instrumenten, vrouwen kwamen in het parlement. Herinner u wat Nelly Maes, mijn politieke moeder, te horen kreeg van Louis Major (’Wijven moeten geen complimenten maken’, red.). En vandaag is er MeToo. Eindelijk! We vinden het maar normaal dat vrouwen gelijk worden behandeld en dat je bepaalde woorden niet meer gebruikt.’

’Elke complexe verandering in de samenleving doorloopt diezelfde curve: een drietrapsraket van innovatie en voorlopers, gevolgd door wetgeving en dan, finaal, gedragsverandering. Met inclusieve diversiteit zal het net zo gaan. Er zijn vandaag al goede praktijken en wetgevende initiatieven, hoe onvolkomen ook. Maar wat ook de kleur van de partij of regering wordt, de komende jaren zal de politiek mee met de samenleving en, niet het minst, de markt opschuiven.’

Het probleem kan té acuut worden, de remediëring voorbij.

’Je forceert het niet, er is altijd tijd nodig. Jean-Luc Dehaene gaf graag het voorbeeld van Amerika: de zwarte bevolking kon daar pas echt vooruitgang boeken toen er een middenklasse kwam die de motor kon zijn van die emancipatiegolf. En op dat punt zijn we nu stilaan ook bij ons in Vlaanderen en België aanbeland, 30 jaar na Paula D’Hondt.’

Dat het integratiebeleid gefaald is, zoals iedereen tegenwoordig zegt, doet er dus niet toe?

’Het klopt niet. Er is veel gebeurd, maar het effect is niet altijd even zichtbaar. Er zijn heel goede praktijken geweest, maar de overstap van praktijk naar beleid liet vaak te wensen over. Maar het integratiebeleid is geen mislukking.’

Nochtans krijgen we daar bijna dagelijks illustraties van. De voorbije week nog met de vaststelling dat je in sommige straten van Molenbeek als homo nog altijd maar beter niet met je vriend hand in hand loopt. En dat we dat tijd moeten geven, nog meer tijd.

’Men gooit alles op één hoopje. Als je kijkt vanwaar we komen in dit land, is het glas inzake diversiteit halfvol. Je had het net over het aantal klachten bij Unia? In de jaren 80 kon je nergens gaan klagen en vond je nog cafés waar op een bordje open en bloot stond dat migranten niet welkom waren. In de integratiesector werk ik elke dag met mensen die zeggen dat ze twintig jaar geleden op hun eentje aan de kar begonnen te trekken, nu hebben ze ettelijke medewerkers en vrijwilligers. De Vlaming is de afgelopen twintig jaar níét intoleranter geworden.’

Veel studies wijzen toch op het tegendeel? Zelfs in die mate dat ‘Knack’ vorig jaar opperde dat het racisme misschien wel in het DNA van de Vlaming zit.

(schudt het hoofd) ‘Ik zie andere onderzoeken. Die van de studiedienst van de Vlaamse regering of die van Equinet (European Network of Equality Bodies, een ngo die sociale gelijkheid promoot en nationale organisaties, zoals Unia, daarin ondersteunt, red.), die in heel de Europese Unie onderzocht hoe mensen tegenover diversiteit staan. Wat blijkt? De Belgen staan positief tegenover het mensenrechtenverhaal. De gemiddelde Vlaming is niet racistisch, hij heeft wel een dieperliggend probleem en dat is zijn gebrek aan veerkracht. Onze zenuwen staan vaker gespannen. Ook dat blijkt uit veel indicatoren, tot ons hoge medicijngebruik toe.’

’Misschien is het door de verzuiling dat we zo weinig schokbestendig zijn voor confrontatie met het nieuwe, het andere. Binnen je zuil kon je van de wieg tot het graf perfect functioneren zonder dat je het ooit aan de stok hoefde te krijgen met iemand met een andere visie of geaardheid. Die pacificatie, zoals dat heette, had voordelen, maar het heeft er wel toe geleid dat we slecht zijn in conflictmanagement. We kruipen in onze schulp en ontploffen, misschien door een op zich triviale trigger. Als er dan op zoveel fronten tegelijk druk op je samenleving komt – klimaat, migratie, technologische evolutie -, kookt het potje snel over. Dat leidt van onwetendheid en onbegrip over wantrouwen en vooroordelen tot radicalisering. Dat manifesteert zich vandaag op alle beleidsdomeinen.’

In een spraakmakend interview aan de vooravond van 24 november 1991 zei Paula D’Hondt dat we met een aansteker boven een gasbel speelden. Is het vandaag zoveel beter? Ik lees in een van uw teksten dat ook u beseft dat u werkt ‘midden in tijden van conflict’.

’Ja natuurlijk, er is de polarisering, er zijn de extreme frames – voor de een is de islam hét probleem, voor de ander is iedereen racist. En je merkt het in alles en over zowat elk thema, zoals recentelijk over de Mobi-score. Die uitvergrote tegenstellingen worden danig dominant dat het lijkt – ik zeg: lijkt – alsof er geen middengroep is en alsof die groep niet véél groter is dan de uitersten. Bruggenbouwers zijn in het verleden misschien te snel in die val getrapt. Ik ook. Als er polarisering is, focust een bruggenbouwer zich op die twee tegengestelde posities. Hij tracht het onverzoenbare te verzoenen. Juist daardoor zet je nog meer schijnwerpers op die uitersten, vaak al dan niet onbewust versterkt door pers en sociale media. Het is verloren energie. Ik doe het niet meer, ik concentreer mij op de middengroep. Wat wil die? Wat wil de Vlaming, de Belg, de Europeaan en wellicht iedere mens? Elke survey zal je hetzelfde zeggen: hij of zij wil een opleiding, een inkomen en een fatsoenlijke woonst.’

Het valt op: u ziet integratie veel breder dan de aloude dichotomie Vlaming-migrant?

’Dat is het helemaal. De zichtbare polarisering vertroebelt het beeld misschien, maar de waarheid is dat ook die dichotomie stilaan niet meer relevant is. De Belgische samenleving was tot het einde van de vorige eeuw heel erg ingedeeld in wij en zij: werkgever en werknemer, katholiek en vrijzinnig, autochtone Belg en migrant. Die eenduidigheid is er niet meer. En weet je wat? Dat marcheert. Eerder dit jaar bleek uit de Stadsmonitor dat Antwerpen meer inwoners met een migratieachtergrond dan autochtonen telt en dat is geen issue meer. Dat wordt door het gros van de mensen niet meer, en al zeker niet problematisch, gepercipieerd als een wij/zij-kwestie. We zijn allemaal wijtjes geworden. Het is daar, in die middengroep, dat je aan veerkracht kunt werken. Het is daar dat je meerwaarde kunt creëren, en dan niet enkel in de puur economische zin, maar ook ecologisch en maatschappelijk. Wist je trouwens dat geen enkele regio in Europa zoveel vrijwilligers telt als Vlaanderen? Liefst één miljoen.’

IMG_2707Klinkt mooi, dat ‘iedereen is nodig’ en ‘allemaal samen’, maar hoe krijgen we het soort medeburger dat pakweg dweept met Sharia4Belgium of Schild en Vrienden mee?

’Moet dat? Moet je daar je energie in steken? We moeten ons niet laten gijzelen door de uitersten. Met de middengroep kun je aan de slag, voorbij de polarisering. Weet je, na elke Zwarte Zondag of andere grote gebeurtenis ga ik in Sint-Niklaas altijd naar hetzelfde café. Vroeger was het publiek er dieprood, nu al vele jaren donkerbruin. Maar ik ben er welkom. Ik heb er al eens uitgelegd dat onze welvaart na de oorlog mee gebouwd is over de rug van de kolonies. Het was niet alleen het Marshallplan, het was ook omdat we de grondstoffen uit Afrika onder de prijs hebben kunnen verkopen op de wereldmarkt. Dat mensen vandaag van ginder naar hier komen, is dus niet zo gek, het is een kwestie van solidariteit. Dat begrijpen redelijke mensen wel hoor, zelfs als ze eerst een half uur hebben gesakkerd op de vluchtelingen. Dat is het hele werk dat diversiteit heet, nogmaals, niet op de bühne maar erachter. Laten we met elkaar praten, elkaar in de ogen kijken en niet met meel in de mond spreken. Geen shaming and blaming, maar contact met kennis, empathie en inzicht. En actie, vooral actie!’

Zouden we baat hebben bij een oefening zoals de Zuid-Afrikaanse waarheidscommissie?

’Helemaal. Als je ergens het racisme tot op het bot voelt, is het wel daar. Er is gemoord en toch is er nadien gepraat. Ubuntu. Ik besta omdat jij bestaat, de bewaker en de gevangene, de vorige, de huidige en de volgende generaties. De wonde open, de etter eruit en dan genezen. Dan kun je verder, moet je samen verder. Ik ontmoette er twintig jaar geleden een bewaker. Toen die hoorde dat ik uit België kwam, kon hij dat amper geloven. Een zwarte in Europa? Dat kon niet, voor zijn generatie was het ondenkbaar dat iemand zoals hij ooit in Europa zou kunnen belanden en daar floreren. “Mijn kinderen misschien wel”, zei hij. “Mijn kleinkinderen zeker.” Dat is evolutie.’

www.integratiepact.be

Filip Rogiers

Copyright © 2019 Mediahuis. Alle rechten voorbehouden

Advertenties

Nieuwkerken krijgt gemeentepark van 32.000 m² groot: aanleg start in najaar.

Nieuwkerken krijgt een volwaardig gemeentepark. Tegen eind dit jaar start de aanleg van het 32.000 m² grote groene gebied, centraal in het dorp. Een investering van zo’n 300.000 euro, waarvoor de Sint-Niklase gemeenteraad vrijdag het licht op groen moet zetten.

Al jaren wordt de aanleg van een gemeentepark in deelgemeente Nieuwkerken voorbereid. Vijf jaar geleden al kocht het Sint-Niklase stadsbestuur heel wat gronden aan. In totaal is er meer dan 32.000 m² ruimte beschikbaar, met twee bestaande bossen. Doorheen het gebied lopen nu al zachte verbindingen, onder meer tussen de wijk Wallenhof, het woon-zorgcentrum Populierenhof en het dorpscentrum via het Berkenhof.

In 2014 organiseerde de stad al een inspraakmoment voor de buurt, de dorpsraad en jeugdbewegingen. “En in de tussentijd kwam het ook al verscheidene keren op de dorpsraad en in de gemeenteraadscommissie. Het plan is nu helemaal klaar. Vrijdag leggen we het bestek voor aan de gemeenteraad om over te gaan tot de aanleg”, schetsen schepen voor Ruimtelijke Planning Wout De Meester (Groen) en schepen voor Openbaar Domein Carl Hanssens (N-VA). “Bedoeling is om in het najaar met de terreinaanleg te starten. De verdere afwerking gebeurt dan in de loop van 2020. Dit wordt alleszins een prachtige groene long voor Nieuwkerken, midden in het centrum.”

‘Schapekoppen’

Het nieuwe gemeentepark zal uit vier delen bestaan: twee boszones met wandelpaden, een speelbos, een bloemenweide en een schapenweide met fruitbomen. “Op vraag van de inwoners behouden we de structuur van de bolle akkers. Daardoor zullen er ook waterpartijen ontstaan, waarover we houten brugjes en een houten vlonder leggen. Een stuk van het park laten we begrazen door schapen, een symbolische verwijzing ook naar de historische bijnaam ‘schapekoppen’ voor de inwoners van Nieuwkerken. Ook heel wat fruitbomen krijgen daar een plaats. In de bloemenweide komen goed toegankelijke wandelpaden, ook voor rolstoelgebruikers. In het speelbos komen dan weer spelconstructies, een speelheuvel met een arena en gazonpaden en in het bestaande bos tot slot gaan we paden in houtschors aanleggen.”

De grondwerken en de inrichting van bruggen, paden en spelconstructies worden uitgevoerd door een aannemer. De groenaanleg in het hele gebied gebeurt door de stadsdiensten. 

HLN, JV

”Zwarte Piet hoeft niet volledig te verdwijnen”

Piet is altijd een beetje zwart omdat hij door de schoorsteen binnenkomt. En nu het verfpotje, waarmee hij zichzelf nog wat bijkleurt, verdwenen is, is hij iets lichter dan vroeger. Zo simpel beantwoordt scenarist Hugo Matthysen de Zwarte Pieten-discussie in de nieuwe Sinterklaasfilm ‘Ay Ramon!’. Is de kwestie nu opgelost? Het lijkt er in ieder geval op.

Hoe simpel die oplossing ook lijkt, regisseur Stijn Coninx zucht toch eens als we hem de kwestie voorleggen. “Twee jaar geleden is de discussie begonnen in Nederland, en sindsdien voelden we aan dat ook wij een antwoord zouden moeten hebben. Ik zal niet zeggen dat we ons moesten rechtvaardigen, maar er werd toch iets verwacht. Het heeft uiteindelijk véél energie, overleg en discussie gekost voor we via een gigantische omweg opnieuw uitkwamen bij ons vertrekpunt: Piet is zwart van het roet, meer niet. Maar ondertussen had Hugo alles uit de kast gehaald: nieuwe personages bedacht, verschillende scenario’s geschreven. Er was zelfs een versie waar Zwarte Piet nauwelijks nog aan te pas kwam. Na drie maanden, en de eerste lezing met de acteurs, zijn we dan toch teruggekeerd naar het uitgangspunt.”

Link met slavernij.

”Uiteindelijk”, zo beseft de regisseur, “kun je ook niet met drie man een traditie veranderen; daar zou je bijna een volksraadpleging over moeten houden. En dat is het terrein van de politiek. Maar je kunt ook niet tegen mensen die zich terecht gekwetst voelen, zeggen dat zij dan maar idioten zijn. Er valt wel degelijk iets voor te zeggen dat er een probleem is met de klassieke weergave van Zwarte Piet. En dus moet je die pijnpunten, die verwijzingen naar beelden van slavernij, aanpakken. Het is alleen zaak om dat te doen zonder het cultureel erfgoed op de schop te nemen.”

Stap in de goede richting.

Case closed, dus? Wouter Van Bellingen, directeur van het Minderhedenforum, is alvast een tevreden man. “Dit is zeker en vast een stap in de goede richting. Er is rekening gehouden met gevoelens van mensen. Dat vind ik maatschappelijk belangrijk, en dan niet alleen voor zwarten. Als mensen gekwetst worden, moet je daar volwassen mee omgaan. Het is belangrijk dat je als samenleving dat empathisch vermogen hebt, en zeker van kunstenaars mag je dat verwachten. Het verwondert mij dan ook niet dat ze tot deze goede oplossing konden komen. Het bewijs is geleverd: we kunnen wel degelijk evolueren naar een samenleving die diverser wordt en rekening houdt met ieders gevoeligheid.”

Beeld in evolutie.

”Ik vind het dan ook jammer dat in mijn eigen stad, Sint-Niklaas, het Sinterklaasgenootschap het toch nodig vindt om bij een klassiek pietenbeeld te blijven zweren. En in Nederland is er zelfs een nieuwe Sinterklaasfilm die uitpakt met zogenaamde echte pieten. Dat is polariseren om te polariseren, en dat hebben we niet nodig. Sowieso is het beeld van Zwarte Piet al jaren in evolutie, en dat zal nog verder moeten gaan. Uiteindelijk zal ook het beeld van door de schoorsteen komen betekenisloos worden voor kinderen, zodat andere randfiguren wel op de voorgrond zullen treden. Piet hoeft voor mij niet volledig te verdwijnen, maar ik vind het toch belangrijk dat alle verwijzingen naar slavernij zoals krullen of oorbellen nu eindelijk weg zijn. Niet slecht, toch, dat Vlaanderen dit volwassen heeft weten op te lossen? Chapeau! En laat ons nu eindelijk werk maken van belangrijkere zaken dan dit: tewerkstelling en onderwijs. Want dat zijn de echte uitdagingen.”

De Zondag, Matthieu Van Steenkiste.

Wouter Van Bellingen verlaat raadzaal.

Gemeenteraadslid Wouter Van Bellingen volgt Naima Charkaoui vanaf 1 september op als directeur van het Minderhedenforum. Van Bellingen, oprichter van huidige oppositiepartij SOS-2012, neemt ontslag uit de Sint-Niklase gemeenteraad.

Vanaf 1 september vertolkt Wouter Van Bellingen vanop de eerste lijn de stem van de etnisch-culturele minderheden iGVA140613 Een verlies voor de oppositien België. Hij
volgt Naima Charkaoui op, die sinds 2001 voor het Minderhedenforum werkt.

“Toen de vacature verscheen, kreeg ik meteen suggesties vanuit verschillende hoeken. Zowel mensen uit de media als de sociale- en welzijnssector vroegen me waarom ik mijn kandidatuur niet indiende”, schetst Van Bellingen. “Uiteindelijk heb ik de stap gezet, tot mijn grote tevredenheid. Ik krijg nu de kans om een groeiend intercultureel middenveld te versterken, in de hoop het algemene draagvlak voor diversiteit – als hefboom voor een cultureel rijke en welvarende samenleving – te versterken.”

De nieuwe doorstart betekent evenwel ook het einde vanzijn carrière in de lokale politiek. Zijn mandaat als gemeenteraadslid wordt nu vroegtijdig stopgezet. “Ik ben de lokale politiek niet beu. Ik behoor dan wel tot de oppositie, toch ben ik niet teleurgesteld, noch zit ik erbij als een geslagen hond. Het is gewoon een kwestie van de juiste afweging te maken: waar kan ik de grootste impact hebben. Voor alle duidelijkheid, ik zal niet verdwijnen van het Sint-Niklase toneel. Ik blijf een inwoner van Sint-Niklaas, en een met een kritische stem.”

De komende twee maanden zijn een inloopperiode waarin hij huidig directeur Charkaoui volgt en zich inwerkt in de structuur van het Minderhedenforum. “Een luxepositie, zo’n inloopperiode. De politiek zal ik missen, maar ik ben ervan overtuigd dat ook mijn nieuwe job draait rond mensen samenbrengen.”

Massatrouw

 

Van Bellingen zette zich in 2007 op de nationale en internationale radar als eerste zwarte Vlaamse schepen. Nadat drie koppels weigerden door hem getrouwd te worden omwille van zijn huidskleur, organiseerde hij een massatrouw op de Grote Markt. In 2012 besloten kartelpartners sp.a en groen om niet langer een kartel te vormen. Beide partijen beschuldigden Van Bellingen ervan kandidaten te lanceren zonder overleg en te flirten met extreemlinks. SOS-2012 trok alleen naar de gemeenteraadsverkiezingen en belandde in de oppositie.

SOPY, GVA

Van Bellingen aan hoofd Minderhedenforum.

Wouter Van Bellingen, Vlaanderens eerste zwarte schepen, volgt Naima Charkaoui op als directeur van het Minderhedenforum. Hiervoor stapt hij uit de gemeenteraad van Sint-Niklaas.

“Heel wat mensen vroegen me om deze functie op te nemen”, zegt Van Bellingen. “Hoe dan ook wilde ik geëngageerd blijven. Aan de kant staan is niets voor mij. Ik wilde mijn verantwoordelijkheid nemen, want Vlaanderen moet diversiteit erkennen als hefboom voor een sterkere samenleving.” Van Bellingen wil minderheden zo veel mogelijk op het voorplan krijgen. “Ik wil meehelpen om een draagvlak te creëren voor onze thema’s.” Charkaoui, die haar functie op 31 augustus officieel neerlegt, wijst op het belangvan het Minderhedenforum om de stem van hun achterban bij het beleid te brengen, maar ook op de rol die de organisatie vervult in het versterken van de mensen die ze vertegenwoordigen. Ze heeft ook een boodschap voor de nieuwe regering die zal gevormd worden: die moet actie ondernemen en durven maatregelen nemen tegen racisme en discriminatie. “Er moet komaf gemaakt worden met de vrijblijvendheid van de afgelopen jaren. Er is een inhaalbeweging nodig op vlak van onderwijs en werk. Dat is ook nodig om de welvaart te verbeteren.” Hüseyin Aydinli, voorzitter van de raad van bestuur van het Minderhedenforum, omschrijft Van Bellingen als ‘de geknipte man om de organisatie verder te laten groeien’. Hij verwijst naar de armoedecijfers en de stijgende werkloosheid onder mensen met een migratieachtergrond en wijst op de rol van het Minderhedenforum als belangenverdediger.

Massahuwelijk

Van Bellingen zetelde eerst als schepen en sinds 2013 als gemeenteraadslid in Sint-Niklaas. Als ambtenaar van de burgerlijke stand kwam Van Bellingen begin 2007 in het nieuws toen bleek dat een drietal echtparen door zijn huidskleur niet door hem in de echt verbonden wilden worden. Als reactie hierop kwam een massahuwelijk op de Grote Markt van Sint Niklaas. “Of het nu iemand is op de markt van Leuven, of een professor aan de hogeschool: nog elke dag spreken mensen mij daarover aan.”

ADB, De Morgen

Vrijwilligers zijn geen criminelen

AfbeeldingDe politie viel op 2 april binnen in woningen en gebouwen van de vrijwilligerswerking Vluchtelingen Ondersteuning Sint-Niklaas, in het kader van een wooninspectie.

VLOS helpt mensen die op de vlucht sloegen in hun land van herkomst. De vrijwilligers stellen zich daarbij niet de vraag of dat al dan niet ‘volgens de conventie van Genéve’ gebeurde. In de eerste plaats zien ze een mens in nood en ze gaan na wat ze voor hem kunnen doen: eten, kleren, een dak, een bad, medische zorgen, hulp met verblijfsdocumenten…

En daar zorgen ze voor. Al vele jaren, met onbezoldigde vrijwilligers. Nee, we kunnen hier in het meest welvarende stuk van de wereld niet alle armoede van de wereld verhelpen. Ja, er zijn grenzen aan de draagkracht van onze sociale zorg. Dat de actie als doel had de staat van de woningen te controleren, dat gelooft niemand meer.

Daarvoor pak je niet ‘en passant’ mensen zonder wettig verblijf op die je ook gemakkelijk van de straat kon plukken als dat echt zo dringend was. Om de staat van bewoning te controleren hoef je geen computers mee te nemen, mappen in beslag te nemen of een huiszoeking uit te voeren in de privéwoning van een vrijwilliger. Deze actie is erop gericht vrijwilligers af te schrikken.

En is het niet zo bedoeld, dan heeft ze wel dat effect. Als provinciaal integratiecentrum ondersteunen we deze vorm van vrijwilligerswerk.

Meer dan ooit hebben we nood aan vrijwilligers die de lastige vraag blijven stellen waarom wij, louter op basis van onze geboorteplaats, grondrechten hebben die we anderen in de rest van de wereld ontzeggen. Als die vraag niet meer gesteld wordt, bloedt de solidaire samenleving dood. Een overheid mag deze vrijwilligers niet intimideren of bedreigen. Mensen helpen mag nooit onwettig worden, kritische vragen en daden stellen evenmin.

Jos Jacobs, Oost-Vlaams Diversiteitscentrum, provinciaal integratiecentrum

GVA,

Categorieën:Mening, Pers, Sint-Niklaas Tags: ,

Kruispunt maakt plaats voor rotondes.

9 januari 2014 1 reactie

Kruispunt maakt plaats voor rotondesHLN140109De herinrichting van het kruispunt Driekoningen wordt een verkeerstechnisch hoogstandje. De stad en het Vlaams Gewest raakten het gisteren eens over de plannen. De verkeersknoop wordt ontward met twee rotondes tussen de pijlers van de spoorwegbrug. Fietsers en voetgangers krijgen eigen, met verkeerslichten gestuurde oversteekplaatsen. De wachttijd voor het autoverkeer zou gemiddeld met ruim de helft dalen.

De uitdaging: richt het drukste kruispunt van Sint-Niklaas volledig opnieuw in en zorg ervoor dat álle verkeersstromen vlotter verlopen. De moeilijkheden: de pijlers van de spoorwegbrug die in de weg staan én het feit dat er maar liefst vijf straten samenkomen: de Driekoningenstraat, de noordlaanHofstraat, de Kleine Laan, de Spoorweglaan en de Gasmeterstraat. Let wel: ondertunneling is niet mogelijk omdat de ondergrond er vol nutsleidingen zit. Met die moeilijke opdracht ging een studiebureau de voorbije jaren aan de slag. En met resultaat. Het plan om met twee rotondes te werken is dan wel niet nieuw, het voorontwerp kreeg wel een reeks aanpassingen. Gisteren werd het definitief goedgekeurd door de stad en het Gewest. Dat betekent dat nog dit jaar de aanbesteding kan volgen en de werken in 2015 kunnen beginnen. En dat is niets te vroeg. Het kruispunt Driekoningen staat al lang bekend als de lastigste verkeersknoop van Sint-Niklaas. Tijdens de spitsuren moet de verkeerspolitie present zijn, anders loopt het er gegarandeerd in de soep. Voor vervoersmaatschappij De Lijn is het kruispunt een verschrikking: alle tijdswinst dankzij de busbanen tussen het station, de Grote Markt en het Waasland Shopping Center gaat er weer verloren.

Gommen

PlezantstraatDoor het hele kruispunt weg te gommen en te vervangen door twee rotondes – één op de hoek Hofstraat-Spoorweglaan en één op de hoek Kleine Laan-Driekoningenstraat – zou het verkeer er veel vlotter moeten verlopen. “Dit ontwerp is een zeer innovatieve oplossing. Een dubbele rotonde in combinatie met verkeerslichtengestuurde oversteekplaatsen voor fietsers en voetgangers ertussenin blijkt ideaal. We hebben heel wat simulaties gezien, waaruit telkens blijkt dat er zowel voor het auto-, fiets- als busverkeer opmerkelijke tijdswinst is. De doorstroming is vlotter en de verkeersbewegingen verlopen logischer”, stelt schepen voor Mobiliteit Carl Hanssens (N-VA). Zo blijkt uit een simulatie dat het autoverkeer er maar liefst twee minuten sneller zal passeren tijdens de spitsuren. Nu staat een auto er nog gemiddeld 3,30 minuten aan te schuiven. Dat zal naar 1,30 minuten dalen. Voor bussen wordt die tijdswinst nog spectaculairder. Nu in de gemeentelijke begeleidingscommissie een consensus is gevonden, kan het Agentschap Wegen en Verkeer alles finaliseren, om eind dit jaar over te gaan tot de aanbesteding. De verwachte kostprijs van het project is 2,8 miljoen euro, waarvan de stad 1,4 miljoen euro zal dragen.

HLN,JVS

%d bloggers liken dit: