Tag: Massahuwelijk

Massa picknickt op Grote Markt.

Meer dan duizend mensen hebben zaterdagavond de Grote Markt van Sint-Niklaas ingenomen met een massapicknick. Het spontane en ongedwongen initiatief zorgde voor mooie, hartverwarmende taferelen op het anders zo vaak verlaten marktplein.

Net zoals bij het massahuwelijk vorig jaar was ook bij de massapicknick zaterdag verscheidenheid hét sleutelwoord. Zowel jongeren als ouderen zochten de Grote Markt op, waar het ditmaal bijzonder gezellig toeven was. De ene bracht een hele set tuinmeubels en een grote barbecue mee, een ander zette zich gewoon op zijn achterwerk op het plein om van dit uniek initiatief te genieten. Het idee voor deze massapicknick werd gelanceerd door de leden van de culturele vereniging Singeling. De verdere organisatie lieten ze over aan de aanwezigen, terwijl ze geamuseerd toekeken. “We moeten eerlijk zeggen dat we op voorhand toch even twijfelden of alles wel zou lukken, maar nu zijn we ongelofelijk blij”, aldus Helga Collyn en Trees Heirbaut van Singeling. “De manier waarop mensen elkaar hier ontmoeten, is echt mooi. Er is diversiteit in kleur en in leeftijd, en dat is toch fantastisch. Dat we de stad zo in beweging konden zetten, hadden we niet verwacht.”

Op de massapicknick vierden drie dames ook hun verjaardag. De harmonie De Toekomst speelde een verjaardagslied, Afrikaanse trommelaars zorgden voor ritme en doedelzakspelers uit de Westerbuurt zorgden in vol ornaat voor muzikale omkadering. En ondertussen gooiden vele mensen nog een stukje vlees op de barbecue. “Ja, het smaakt echt”, lachte een groep vrienden. “Een barbecue op de markt geeft de maaltijd extra pit. Deze massapicknick is eigenlijk ook een statement: de markt is van de mensen.”

JOVE,GVA

Guinee-Bissau krijgt water dankzij massahuwelijk.

Het Massahuwelijk op de Grote Markt leverde een jaar geleden een mooie cent op voor het goede doel. Duizend euro gaat naar waterprojecten in Guinee-Bissau. ‘Sinds 2003 zijn we bezig met dat waterproject in Guinee-Bissau’, legt Bart Meylemans van Bevrijde Wereld, een niet-gouvernementele ontwikkelingsorganisatie, uit. ‘Doel is dat we zoveel mogelijk mensen aan drinkbaar water helpen. In de streek van Batafa willen we 16.000 mensen bevoorraden. Nu zijn vrouwen vaak vier tot vijf uur per dag bezig om water te halen. Als we waterkraantjes kunnen plaatsen, verloopt de waterdistributie veel vlotter.’ Meylemans ging al naar Guinee-Bissau om de situatie te bestuderen. ‘Ik was diep onder de indruk van hoe die mensen er leven. We bouwen er latrines, want slechts 4 procent van de mensen heeft een wc.’
sl, Nieuwsblad

Film tackelt racisme.

Een herhaling van het massahuwelijk in Sint-Niklaas komt er niet, maar ook dit jaar gaat de dag tegen racisme op 21 maart niet onopgemerkt voorbij. Zo is er vandaag in KaHo Sint-Lieven de vertoning van een bijzondere film op initiatief van de Marokkaanse jongerenvereniging Hidaya. En ook de academie laat zich niet onbetuigd.

Twaalf maanden geleden maakte Sint-Niklaas zich op om voor de camera’s van de wereldpers een krachtig signaal te geven tegen racisme. Met het massahuwelijk van en voor schepen Wouter Van Bellingen (Spirit) leek de stad even de voortrekker van de strijd voor diversiteit en tegen racisme en discriminatie. Een jaar later is er geen massahuwelijk meer en passeert de dag tegen racisme veel geruislozer. Toch zijn er donderdag en vrijdag nog een aantal mooie initiatieven. Zo komt vandaag in KaHo Sint-Lieven de stille generatie aan het woord. Het zijn de Marokkanen van de eerste generatie, die inmiddels bijna een halve eeuw in ons land wonen, maar die we eigenlijk helemaal niet zo goed kennen.

In de documentaire Mijn verhaal laat filmmaker Mohammed Ihkan twee oudere Marokkaanse Belgen aan het woord over hun dromen en verwachtingen en hun visie over de wereld van vandaag.

Dat gebeurt op initiatief van Marokkaanse jongerenvereniging Hidaya uit Sint-Niklaas. “Het is een film die iedereen eigenlijk zou moeten zien”, vertelt Younes Ouchan (25), de jongerenco�rdinator van Hidaya. “Hopelijk komt deze film in het onderwijs terecht. Hij toont hoe die generatie dit land in de jaren zestig en zeventig mee heeft groot gemaakt. De film kan een hele hoop vooroordelen wegnemen.”

Op de vooravond van de dag tegen racisme is Younes Ouchan niet echt helemaal positief. “Racisme bestaat. We worden er nog elke dag mee geconfronteerd, maar het is de laatste tijd wel veranderd. Het komt meer indirect, bijna verdoken tot uiting. Vroeger scholden mensen je vaker uit. Nu is racisme geen monster meer, maar een spook. De wereld is ook veranderd. Onze grootvaders, de eerste generatie dus, hadden het vroeger beter. Maar Hidaya is positief en stimuleert jongeren om, ondanks de negatieve opmerkingen, toch actief te participeren en de onderwijskansen te benutten. We moeten ook niet altijd klagen over racisme, maar beseffen dat het ook allemaal anders zou kunnen zijn en daaraan werken.”

In de muziekacademie is er vrijdag vanaf 19.30u een gratis concert op de dag tegen racisme. Aan de gevel hangt een groot doek waarop kleurrijke letters de zin “Ik ben wie ik ben” vormen. Tot slot wordt er vandaag op de gemeenteraad een actieplan tegen racisme vastgesteld.

JOVE, GVA

Mijn Moeder: Wouter Van Bellingen – Simonne Maes

Een knalgroen hemd en een aanstekelijke schaterlach, zelfs een blinde zou hem vinden. We zitten in de majestueuze trouwzaal van het stadhuis waar schepen Van Bellingen bijna het recordaantal huwelijken in Sint-Niklaas verbroken had. Maar het laatste huwelijk van 2007 ging niet door. Er liep een klacht bij de politie tegen de aanstaande bruid. ‘Deze keer heb ík geweigerd,’ grinnikt Wouter. Humor, het heeft Wouter groot en sterk gemaakt. ‘Ik kom uit een zwarte familie,’ grapt hij als hij vertelt hoe zijn vader na de oorlog gestraft is voor zijn lidmaatschap van een Duitsgezinde jeugdvereniging.

    Wouter is de benjamin, het ‘kakkenestje’. Vader en moeder Van Bellingen hadden al drie kinderen geadopteerd toen de telefoon rinkelde en nummer vier werd aangeboden. Z’n moeder was een studente in Namen, die wellicht niet terug kon naar Rwanda met dit menselijk verrassingspakket. Wouter viel met zijn gat in de boter, het warme nest van de Van Bellingens. De tevredenheid straalt uit zijn ogen als hij over zijn kinderjaren vertelt.
Als we na de middag Simonne opzoeken, is ze net haar nieuwe fiets aan het buitenzetten. Normaal doet ze alles met haar oude fiets, waarop vooraan een plooibak gemonteerd is voor haar boodschappen of als ’t echt moet, haar jongste kleinkind. Maar met dat oud vehikel wil ze niet op tv. Voor de gelegenheid mag haar nieuwe fiets buiten, gekregen voor moederdag.
We vallen met de deur in huis. Simonne woont klein maar fijn. Om de camera’s geplaatst te krijgen en de tafel uit beeld te houden, moeten de tafelpoten eruit. Geen probleem voor Simonne, haar kringlooptafel is haar zorg niet, de mensen die er rond zitten zijn dat wel. Kinderen, kleinkinderen, pleegkinderen, vluchtelingen… ze mag dan 70 zijn, mensen helpen blijft de aard van het beestje. Betogen doet ze ook nog, tegen de opsluiting van kinderen in gesloten asielcentra. ‘Soms zie ik er wel eens tegenop, maar als ik de moed verlies en anderen ook, wat dan ?’
Vier kinderen groot en gelukkig krijgen, dat vreet energie, weet ik uit ervaring, maar als ik Simonne hoor vertellen, lijkt het kinderspel. De tijd doet de zorgen vergeten, maar één zorg is ze niet kwijt, de kleur van haar zonen en nu ook van haar kleinkinderen. Om hen te wapenen, stuurde ze haar kroost de wereld in, de jeugdbeweging, de academie, het knapenkoor. Veel vrienden moesten ze maken, zodat ze in nood ware vrienden zouden hebben.
Rond vier uur stormen drie kleinkinderen binnen. Een uur later gaat Simonne de twee kinderen van Wouter halen. Ze blijven alle vijf slapen. ‘Ze kunnen hier met tien slapen,’ zegt grootmoe en ik twijfel er niet aan dat dat ook gebeurt.
De volgende morgen heeft Wouter de kranten bij voor Simonne. In één van de kranten staat dat het optreden voor Music for Life de avond voordien door enkele honderden mensen werd bijgewoond. Wouter neemt z’n telefoon. ‘Het waren er rond acht uur al drieduizend,’ horen we hem zeggen. De journalist legt de schuld bij de eindredacteur, Wouter belt de eindredacteur, maar vangt bot. ‘Tien uur en die is nog niet op z’n werk, wat is dat voor een eindredacteur.’ Hij zal volhouden tot hij de man in kwestie aan de lijn heeft gehad en hem rustig maar kordaat zijn mening heeft gezegd.
Wouter heeft het niet van vreemden, zijn engagement. Ook een geadopteerde appel valt niet ver van de boom. Maar Simonne heeft haar kinderen geleerd dat er nog een boom was, de vrouw die de moed heeft gehad om hen af te staan en hen zo een toekomst te geven. ‘Ze verdienen een decoratie, die moeders,’ zegt ze. Simonne ook.
Phara De Aguirre schrijft elke week een voorbeschouwing bij het programma ‘Mijn moeder’. Canvas, zondag 27 januari, 20.55
De standaard.

Wouter Van Bellingen, 73. In de top 100 van De Standaard.

Drie paren weigerden te trouwen voor een zwarte schepen. Daarop trouwde Wouter Van Bellingen(35), schepen van Burgerzaken in Sint-Niklaas, op symbolische wijze 623 paren tegelijk.

Denkt u dat u met het massahuwelijk België op de kaart heeft gezet?

‘De persbelangstelling was inderdaad enorm. Als beginnend schepen stond ik na een maand al op de voorpagina van kranten over de hele wereld. Die belangstelling was wel overwegend positief. België werd niet voorgesteld als een racistisch land. We gaven een positief signaal over diversiteit.

‘Heeft u aan die buitenlanders de Belgische politieke problemen moeten uitleggen?

‘Toen kwam dat niet ter sprake. Wel toen ik onlangs in Lissabon op de Top van Europese en Afrikaanse landen was.

Het was net het moment van de zogezegde splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Ik legde daar uit dat conflicten tussen Walen en Vlamingen ingebakken zitten in het systeem. Maar nu duurde de impasse toch wel lang. Het werd hoog tijd dat de politici hun verantwoordelijkheid opnamen. Van in het begin was het verkeerd om voor een staatshervorming te pleiten, maar tegelijk alleen met de oranje-blauwe partijen te praten.

‘Ziet u een oplossing?

‘Vanuit Spirit pleiten we voor een confederale staat, geen splitsing. De deelstaten kunnen best samenwerken op gewestelijk niveau. Zoals in een huwelijk moeten we goede afspraken maken op basis van gelijkwaardigheid en met respect voor elkaar. Als partners moeten we elkaar vrijheid geven en toch solidair blijven.

‘Waarom hebt u ervoor gekozen ook schepen van Ontwikkelingssamenwerking te zijn?

‘Ik ben ervan overtuigd dat we mondiaal moeten denken, maar lokaal moeten handelen. Binnenkort hernieuwen we onze samenwerking met de stad Tambacounda in Senegal. We kunnen altijd van elkaar leren. De problemen zijn overal dezelfde. De wereld is een stad die dynamisch evolueert. Steden zijn de toekomst.’

avt, De Standaard