Ubuntu Sire, de tijd is nu. We zijn er klaar voor.

Aan zijne Majesteit de Koning van België; Filip

 

Sire,

Hoe gaat het met U en de Koningin en uw kinderen? Met ons gaat het goed. De afgelopen jaren hebben we echter kunnen vaststellen dat niet iedereen van Afrikaanse herkomst het in ons land het ook even goed stelt, al hun talenten kan ontwikkelen of hun competenties erkend wordt. Wat we reeds jaren aanvoelden, werd ook in 2018  via een onderzoek van de Koning Boudewijnstichting bevestigd. Personen met herkomst van Congo, Burundi en Rwanda en bij uitbreiding alle personen met Afrikaanse afkomst hebben het niet makkelijk in onze samenleving. Ondanks hun langere scholing, geraken ze moeilijker aan een job. Liggen de armoedecijfers hoger. En onlangs kwam een VN-werkgroep die ons land bezocht tot dezelfde conclusies. 

Daarom schrijven we U deze brief als moeder, vader,  dochter, zoon, als tante, nonkel als zus, , broer, nicht, neef, kleinkind als toekomstige grootouder.

Meermaals hadden we de intentie U deze brief te schrijven. Maar nu is de tijd rijp. In het verleden hebben we ook uit pijn en verbondenheid met de landen van onze herkomst gevraagd om naamborden van Leopold II te verwijderen. Maar wat doe je dan met de lege plaats en de contouren net als littekensaltijd aanwezig zullen blijven.  Sommigen onder ons zijn net als uw voorvader Leopold II nog niet in Congo, Rwanda, Burundi geweest.  Maar stilaan vielen de puzzelstukken in elkaar.  Bij onze zoektocht naar onze veelvoudige identiteit, naar onze plaats in onze samenleving (her)ontdekten we het oude concept Ubuntu. 

 Meer nog de kracht van Ubuntu: Ik ben omdat wij zijn. En in ons geval is dat echt zo. Zonder uw voorvader waren we nooit hier geweest. Hadden we nooit de solidariteit van ons samenleving gekend. Hadden we nooit de kansen gekregen om te staan waar we vandaag staan.

Maar Sire, we kunnen enkel bestaan, als ook onze grootmoeders, grootvaders, moeders, vaders, dochters, zonen, als tantes, nonkels als zussen, broers en kleinkinderen hier, maar ook in Afrika bestaan.

Daarom omdat we in ons land er altijd in geslaagd zijn om mogelijkheden te vinden waar iedereen stap per stap kan bijwinnen. Hebben we het volgende voorstel:

 Het Ubuntu-fonds, een fonds onder beheer van bijvoorbeeld de Koning Boudewijnstichting en onder voorzitterschap van uw broer Monseigneur, Laurent van België, die steeds een warm hart heeft voor Afrika.

Dit fonds enerzijds gefinancierd door de KBS en anderzijds door de instellingen, bedrijven, organisaties, families  die in het verleden, vandaag maar ook in de toekomst nog voordeel hebben in de band met Congo, Rwanda, Burundi en de andere landen in Afrika. Dit fonds zou projecten in België en in Afrika kunnen ondersteunen. Wat zoals jij weet komt de meeste steun voor Afrika nog altijd van de personen met Afrikaanse herkomst die hier leven.  

Dit fonds, kan een volgende stap zijn in onze gezamenlijke geschiedenis. Een stap naar verzoening. Zou het niet fantastisch zijn dat tegen 2030 België deze droom waarmaaktdoor er samen te voor zorgen dat elk talent telt, elke competentie erkend wordt.  Dat zo terug de welvaart van ons land voor iedereen stijgt, en daardoor de nodige middelen vrijkomen voor de klimaatinvesteringen niet enkel hier, maar ook in het Zuiden waardoor migratie overbodig wordt. Dat dit het begin wordt van rehumanisering, waar ons land terug de leiding neemt zoals het deed na wereldoorlog I bij de pacificatie en na WO II bij de totstandkoming van de VN, de Europese Unie. Dit kan leiden tot een hernieuwd sociaal contract via solidariteit en verbondenheid in een harmonieuze samenleving. Waar we sommigen in de samenleving hun levenskwaliteit gegarandeerd zien en anderen zien stijgen. En onder andere door een hogere arbeidsparticipatie de nodige middelen vrijkomen voor de noodzakelijke investeringen in de samenleving in de zorg, mobiliteit …

 

Zou het mooi zijn om zo de Black History-maand te afsluiten, want we moeten echt niet wachten tot het eindrapport van de VN- werkgroep in september.

 

Want Sire, de tijd is nu. We zijn er klaar voor!!!

 

Namens de Ubuntu-generatie.

Wouter Van Bellingen

Frederick Junior Walumona

 

 

Het woord is aan u

IMG_1858IMG_1859 1Rondom volgt sedert altijd al het leven in uw gemeente of stad. Op 14 oktober 2018 bepalen de gemeente-raadsverkiezingen dat leven in de komende jaren. We helpen u om goed geïnformeerd te in het stemhokje te komen en vragen een jaar lang belangrijke lokale spelers naar hun inzichten.

Wat vindt u de belangrijkste verwezenlijkingen van het huidige bestuur?

Door het afwerken van een aantal bestaande projecten en werven heeft het huidige bestuur vooral voor de continuïteit van het vorige beleid gezorgd. Daarnaast is er afgelopen jaren veel energie gestoken in interne stedelijke werking: de samenwerking Stad-OCMW, renovatie van stadsgebouwen… Maar de vraag is ofdat Sint-Niklaas en zijn bevolking dit momenteel echt nodig had.  Zo heeft bv de reorganisatie van de reinigingsdienst te weinig geleid tot een betere dienstverlening voor de mensen op vlak van (grof)vuilophaling en was hiervoor te weinig aandacht voor sociale correcties voor wie het in onze stad het moeilijk heeft.

Wat moeten de prioriteiten zijn van de volgende ploeg?

Ik ben zwaar geraakt en verontwaardigd door het recente fenomeen van ‘werkende’ armen en het groot aantal dagelijkse lege brooddozen van de schoolgaande jeugd in onze stad. Daarnaast ben ik bezorgd dat Sint-Niklaas in vergelijking met gelijkaardige centrumsteden op verschillende domeinen steeds lager scoort. Het was interessant om te weten wat Sint-Niklaas de afgelopen 800 jaar gedaan heeft. Maar ik wil vooral weten waar we binnen 50 jaar willen staan met onze stad.  De volgende ploeg moet daarom werk maken van een Sint-Niklaas waar iedereen een goed inkomen heeft, een succesvolle opleiding kan volgen en een betaalbare woning heeft. Dit met politici die vooral luisteren naar de behoeften van ál zijn inwoners en daarbij Sint-Niklaas en het Waasland een stem geven in Brussel en Antwerpen.

 Wat vindt u zo mooi aan uw stad?

Het mooist vind ik de mensen van Sint-Niklaas. In het begin wat afwachtend, maar daarna heel warm en in hun armen sluitend. Nu ik vandaag in Brussel werk, mis ik vooral die. Het is dan ook jammer dat volgens de Vlaamse stadsmonitor de tevredenheid over onze stad, onze deelgemeenten en onze buurten de afgelopen 6 jaar is afgenomen. Het zou goed zijn dat de bevolking terug wat meer tevreden kan zijn en zich gewaardeerd voelt. Als stad moeten we meer dankbaar zijn en meer ondersteuning bieden aan de ondernemers, leerkrachten, artiesten, vrijwilligers…

IMG_1858

IMG_1859 1Rondom volgt sedert altijd het leven in uw gemeente of stad. Op 14 oktober 2018 bepalen de gemeenteraadsverkiezingen dat leven in de komende  jaren. We helpen u om goed geïnformeerd in het stemhokje te komen en vragen een jaar lang belangrijke lokale spelers naar hun inzichten.

 

Wat vindt u de belangrijkste verwezenlijkingen van het huidige bestuur?

Door het afwerken van een aantal bestaande projecten en werven heeft het huidige bestuur vooral voor de continuïteit van het vorige beleid gezorgd. Daarnaast is er afgelopen jaren veel energie gestoken in interne stedelijke werking: de samenwerking Stad-OCMW, renovatie van stadsgebouwen… Maar de vraag is ofdat Sint-Niklaas en zijn bevolking dit momenteel echt nodig had.  Zo heeft bv de reorganisatie van de reinigingsdienst te weinig geleid tot een betere dienstverlening voor de mensen op vlak van (grof)vuilophaling en was hiervoor te weinig aandacht voor sociale correcties voor wie het in onze stad het moeilijk heeft.

Wat moeten de prioriteiten zijn van de volgende ploeg?

Ik ben zwaar geraakt en verontwaardigd door het recente fenomeen van ‘werkende’ armen en het groot aantal dagelijkse lege brooddozen van de schoolgaande jeugd in onze stad. Daarnaast ben ik bezorgd dat Sint-Niklaas in vergelijking met gelijkaardige centrumsteden op verschillende domeinen steeds lager scoort. Het was interessant om te weten wat Sint-Niklaas de afgelopen 800 jaar gedaan heeft. Maar ik wil vooral weten waar we binnen 50 jaar willen staan met onze stad.  De volgende ploeg moet daarom werk maken van een Sint-Niklaas waar iedereen een goed inkomen heeft, een succesvolle opleiding kan volgen en een betaalbare woning heeft. Dit met politici die vooral luisteren naar de behoeften van ál zijn inwoners en daarbij Sint-Niklaas en het Waasland een stem geven in Brussel en Antwerpen.

Wat vindt u zo mooi aan uw stad?

Het mooist vind ik de mensen van Sint-Niklaas. In het begin wat afwachtend, maar daarna heel warm en in hun armen sluitend. Nu ik vandaag in Brussel werk, mis ik vooral die. Het is dan ook jammer dat volgens de Vlaamse stadsmonitor de tevredenheid over onze stad, onze deelgemeenten en onze buurten de afgelopen 6 jaar is afgenomen. Het zou goed zijn dat de bevolking terug wat meer tevreden kan zijn en zich gewaardeerd voelt. Als stad moeten we meer dankbaar zijn en meer ondersteuning bieden aan de ondernemers, leerkrachten, artiesten, vrijwilligers…

Tijd om eens een koffietje te gaan drinken.

Beste Nozizwe

Ik moet zeggen dat toen ik uw brief op twitter las. Ik eerst sprakeloos en dan diep ontroerd was. Je weet het niet, maar jouw kandidatuurkaartje voor de Vlaams jeugdraad staat nog steeds op mijn buro. Het was jouw moeder die bij mij langs kwam met de vraag om jou te steunen. Het deed me direct denken aan mijn eigen mama, die voor mijn eerste verkiezingscampagne in regen en wind voor mij flyerde. Ook al zei ik tegen haar dat ze dat niet moest doen. Maar je kent ze, onze moeders. We hebben het niet van vreemden.

Ook al hebben we elkaar nog nooit echt gesproken, sinds die dag voelde ik met jou verbonden. En volg ik jou op de voet. Jouw verkiezing binnen de Vlaamse Jeugdraad. En daarna als voorzitter. Ik was super fier, de eerste zwarte voorzitter van de jeugdraad. Mijn heldin.

Maar het mooiste moest nog komen. Dit jaar werd je als eerste Belgische, ‘Young European of the Year’. Een rolmodel voor jongeren in Europa. Meer dan verdiend! Ik ben overtuigd dat mensen later pas gaan beseffen wat een eer dit voor ons land was.

Weet je Nozizwe? Vandaag is het een feestdag. Bijna 70 jaar geleden nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, de Universele verklaring van de rechten van de mens aan. Het zijn dagen als vandaag dat ik met respect terug kijk op de realisaties van het verleden. Maar het werk is nog niet af. Het werk zal nooit af zijn tot de dag dat iedereen het leven kan leven, zoals m/v/x het wil.

Ik wil je alvast meegeven dat ik je door dik en dun zal steunen. Want het publieke leven dat jij kiest, is niet makkelijk, maar is jouw weg. Een voorbeeld voor mezelf is Mathama Ghandi. Hij heeft zoveel bereikt met zijn geweldloos verzet en zijn kordate vriendelijkheid. Hij zag steeds het goede in de mens. En vooral, hij heeft nooit kwaad met kwaad vergeld.

Tenslotte wil ik je met jou een goeie raad delen, die mijn moeke me meegaf: ‘Maak nooit een compromis met jezelf. Het is een slappe houding. En het is jezelf een beetje beliegen. Sta steeds achter jouw ideeën ook al is dat soms moeilijk. Maar als je dat niet doet, verminder je jezelf en jouw zelfrespect in waarheid en liefde. Soms is dit gemakkelijk en soms heel moeilijk.’

Maar nog belangrijker is dat je weet dat je nooit alleen staat en diegene waar je het voor doet, het weten. Want op een dag krijg je dan een brief van iemand die jou heel erg bewondert.

Maar nu eerst volle gas gaan voor jouw diploma !

Met oprechte groeten,

Wouter Van Bellingen

PS

Het wordt nu echt wel eens tijd dat we eens een koffietje gaan drinken 😉

“Integratie is iets dat we met zijn allen en ons hele leven doen”

Elke zaterdag vraagt De Ochtend iemand om ons zijn of haar held van de week een brief te schrijven. Deze week schrijft Nozizwe Dube, studente Rechten aan de KULeuven en uittredend voorzitster van de Vlaamse Jeugdraad, een brief aan Wouter Van Bellingen, directeur van het Integratiepact.

Beste meneer Van Bellingen,

“Integratie is iets wat je heel jouw leven doet, Nozizwe”, zei mijn moeder tegen de veertienjarige ik. “En het werkt langs twee kanten. Aan de ene kant ben jij er, de nieuwkomer, die de nieuwe taal leert. Aan de andere kant de autochtonen, die ook met jou in dialoog willen gaan. Enkel zo werkt het”, voegde ze eraan toe.

Vandaag, acht jaar later, denk ik nog vaak aan integratie. Ik kan niet anders, de media en het publiek debat worden door deze en andere gerelateerde thema’s gedomineerd. A sign of the times.

Op 22 november 2017 publiceerde de Koninklijke Boudewijnstichting haar onderzoek over de institutionele discriminatie en het racisme waarmee medeburgers uit voormalige Belgische kolonies te maken krijgen. Het ging hier niet om mensen die racisme een relatief begrip maken dat gebruikt wordt voor hun persoonlijke mislukkingen. Het onderzoek toonde de structurele afwezigheid van kansen en de institutionele discriminatie van veel zwarte medeburgers in het onderwijs, de arbeids- en huisvestingsmarkt. Het onderzoek houdt ons als Belgische samenleving een spiegel voor.

Donderdag 7 december 2017 las ik met veel interesse uw interview over het integratiepact in De Standaard. U kondigde aan dat het integratiepact, waar u al een tijdje aan werkt, een systeemverandering wil waarmaken. U wilt vooral geen pact waar iedereen snel zijn handtekening onder zet en er vervolgens niet meer naar kijkt.

Het is gemakkelijk om van de zijlijn te roepen en tieren dat de multiculturele samenleving mislukt is. Het is gemakkelijk om te denken dat integratie iets is wat nieuwkomers alleen moeten doen.

Het is gemakkelijk om van de zijlijn te roepen en tieren dat de multiculturele samenleving mislukt is. Het is gemakkelijk om te denken dat integratie iets is wat nieuwkomers alleen moeten doen. Nee, integratie is iets dat we met zijn allen en voor ons hele leven doen. Onze maatschappij is toch voortdurend in verandering?

Het vraagt het grootste doorzettingsvermogen en passie om je in te zetten voor een duurzaam project dat de institutionele struikelblokken, die in de weg staan van gediscrimineerde medeburgers, wegwerkt. Het vergt veel geduld om voorbij de polarisering te durven kijken en in stilte voort te timmeren aan een project waar de hele samenleving mee vooruit gaat.

Tussen het rumoer van de doemdenkers en de afwezigheid van verontwaardiging uit politieke hoek over structurele discriminatie, deed het deugd om te zien dat er wel nog mensen zijn die actief op zoek gaan naar oplossingen.

Mijn bewondering voor uw werk is groot, meneer Van Bellingen.

Met vriendelijke groeten,

Nozizwe Dube

Nozizwe Dube (22 jaar) is studente Rechten aan de KULeuven en uittredend voorzitster van de Vlaamse Jeugdraad. Ze schrijft dit brief in eigen naam.

https://radio1.be/integratie-iets-dat-we-met-zijn-allen-en-ons-hele-leven-doen