Archief

Archive for the ‘Kartelbreuk’ Category

We hebben niet alleen bommenwerpers maar ook mensenrechten nodig.



Het GROOT Onderhoud | Een grondig gesprek over leven en werk
 

”Een stomp in mijn maag”, zegt Wouter Van Bellingen (44). “Zo’n aanslag, nu weer in Nice, is elke keer opnieuw een stomp in mijn maag. Het maakt mij woest en verdrietig. Maar als de eerste hevige emoties bedaren, begin ik na te denken: hoe raken wij uit deze vicieuze cirkel? Want dat is het momenteel: na zo’n aanslag droppen wij nog meer bommen op Syrië en Irak, daarna plegen zij nog meer aanslagen, vervolgens droppen wij nog meer bommen – dat houdt niet op.” 

 Van Bellingen werd nu bijna tien jaar geleden wereldberoemd toen drie racistische koppels in Sint-Niklaas weigerden om zich door hem te laten trouwen. Het protest was enorm. Uit solidariteit met de eerste zwarte schepen van burgelijke stand in Vlaanderen, lieten honderden trouwers zich op 21 maart 2007 door hem tijdens een massahuwelijk in de echt verbinden. “Er was meer pers dan op het huwelijk van Filip en Mathilde”, lacht Van Bellingen. “Ik ben toen geïnterviewd door CNN, BBC, Al Jazeera – het heeft dagen geduurd voor de impact tot mij was doorgedrongen. Maar wie die drie koppels waren, dat ben ik nooit te weten gekomen.” 

Twee jaar geleden stapte Van Bellingen uit de politiek om directeur te worden van het Minderhedenforum, dat meer dan 1.800 zelforganisaties van etnisch-culturele minderheden in ons land overkoepelt. Ook in die hoedanigheid laat hij geregeld van zich horen. Zo was hij onlangs in een opiniestuk in deze krant vlijmscherp voor Vlaams minister Liesbeth Homans (N-VA), die onder meer verantwoordelijk is voor Inburgering en Gelijke kansen. “Mevrouw Homans had in een opiniestuk nog maar eens herhaald dat iedereen gelijke kansen krijgt, en dat je die maar moet grijpen”, zegt hij. “Zo maakt ze van discriminatie een individueel verhaal. Terwijl het een collectieve verantwoordelijkheid is.” 


Van Bellingen herinnerde de minister aan het Vlaamse regeerakkoord, waarin de vrome belofte staat geformuleerd dat deze regering werk zal maken van een integratiepact. En zie: afgelopen woensdag was het zover. In een gezamenlijk persbericht lieten Homans en Van Bellingen weten dat het Minderhedenforum de komende drie jaar zal instaan voor de uitvoering van dat integratiepact. 

Minister Homans werd niet alleen door u stevig aangepakt. De oppositie noemde haar ‘minister van Stilstand’, en haar ietwat beschonken optreden tijdens de Nacht van de Vlaamse televisiesterren lokte nog meer kritiek uit. 

”Dat vond ik niet kies. Ik probeer altijd de bal te spelen, nooit de vrouw. Ik heb kritiek geuit op haar beleid, niet op haar persoon. Dat anderen daar dan hun karretje aan hebben gehangen, om de minister persoonlijk te raken, is voor hun rekening.” 

Is Homans naar u toe gekomen met dit plan? 

”Haar kabinet heeft ons de vraag gesteld of wij hieraan wilden meewerken.”


Wat verandert er nu concreet? 

”Het belangrijkste is dat de Vlaamse overheid erkent dat racisme en discriminatie een probleem zijn. En dat ze wil zoeken naar een collectieve oplossing. Wij willen met het Minderhedenforum bruggenbouwers zijn, door de komende jaren samen te werken met onder meer werkgevers en onderwijskoepels. Dat is een historisch signaal. Dit gaat over mensenrechten. Wie geen job of geen woning vindt op basis van zijn afkomst of huidskleur, krijgt te weinig kansen. Dat is onaanvaardbaar.”


Homans zegt nochtans al jaren dat racisme relatief is. 

”Dat klopt. Het regeerakkoord staat haaks op wat ik soms hoor in de media. En dat is raar. Maar ik baseer mij op dat akkoord en op de beleidsbrieven. En ik verwacht nu dat de Vlaamse regering dat beleid zal uitvoeren. Dat betekent trouwens ook dat minister van Werk Philippe Muyters zijn doelgroepenbeleid zal moeten herzien.”


Wat moet Muyters precies herzien? 

”Vandaag worden mensen met een migratieachtergrond niet beschouwd als een aparte doelgroep wat betreft tewerkstelling. Er kunnen geen specifieke maatregelen voor hen worden genomen. Terwijl ieder onderzoek aantoont dat de achterstelling bij die groep het grootst is. Dat zeg ik niet, dat zegt de Europese Commissie. In een recent rapport staat dat het potentieel van mensen met een migratieachtergrond chronisch onderbenut wordt. Maar de VDAB kan dus niets doen, omdat onze achterban geen doelgroep is.”


Had het Minderhedenforum dan niet beter gezegd: laat die samenwerking maar zitten, voer gewoon een goed doelgroepenbeleid? 

”We doen het allebei. We willen het integratiepact helpen realiseren, en we blijven bij minister Muyters aandringen op meer actie. Maar de geesten zijn aan het rijpen. Mystery calls waren tot voor kort niet mogelijk, voortaan behoren ze tot de erkenningsvoorwaarden voor bedrijven die met dienstencheques willen werken. Een jaar geleden vond men zulke mystery calls, waarmee je anoniem kunt controleren of bedrijven al dan niet meewerken aan discriminatie, nog een heksenjacht. Vandaag worden ze ingevoerd.”


En de praktijktesten, komen die er ooit? 

”Mystery calls zijn ook praktijktesten. Maar op verdere acties wachten we nog. Kris Peeters, federaal minister van Werk, heeft beloofd om er werk van te maken. De discussie is volop bezig binnen de Nationale Arbeidsraad. Wij wachten.”

Heeft men u nu niet monddood gemaakt? U krijgt van Homans anderhalf miljoen euro voor de komende drie jaar, maakt nu deel uit van het systeem, en zult moeten uitkijken met kritiek. 

”Zo werkt dat bij mij niet. Het Minderhedenforum zit al vijftien jaar in het systeem. Wij werken sowieso met subsidies. Maar ik laat mij niet monddood maken. Dit is voor ons een hefboom, wij zullen meer dan ooit van ons laten horen. En dat de strijd tegen discriminatie wordt gesubsidieerd, lijkt mij ook logisch. U moet rekenen: de afgelopen dertig jaar is er een voortdurende discriminatiecampagne gevoerd met belastinggeld.”

Hoezo? 

”De campagnes van het Vlaams Blok en Vlaams Belang werden en worden betaald door de overheid. Alle folders zijn gedrukt met ons belastinggeld. Wat het Minderhedenforum vandaag krijgt, is maar een fractie van het bedrag dat die partij al heeft gekregen.”

Homans is ook minister van Wonen. Om een sociale woning te kunnen huren, moet je voortaan bewijzen dat je wat Nederlands spreekt. Wat vindt u daarvan? 

”Ik zet daar grote vraagtekens bij. Er bestaat zoiets als een grondrecht op huisvesting, en dat kun je niemand ontzeggen. De vorige Vlaamse regering legde al een bediscussieerbare inspanningsverbintenis op aan mensen die een sociale woning willen: ze moesten aantonen dat ze hun best doen om Nederlands te leren. Nu wordt dat dus een resultaatsverbintenis. Ik vraag me af of dat wel grondwettelijk is.”


Bent u niet bang dat u ook met dat integratiepact nergens zult raken? De N-VA staat niet bekend als een bondgenoot van minderheden. 

”Als je een kans krijgt, moet je ze grijpen. Ik wil hier voluit voor gaan. Als je van tevoren bang bent, doe je niets meer. Het grote probleem van vandaag is ook de grootste kans. Als we de helft van mensen met een migratieachtergrond aan het werk kunnen zetten, betekent dat 2 procent economische groei. Niets doen is geen optie. 50 procent van onze achterban leeft onder de armoedegrens. Bij de Afrikaanse gemeenschap is dat zelfs meer. Dat zijn dezelfde cijfers als in de Gazastrook. Leg zelf de link maar.”


Hoe bedoelt u? 

”Wat gebeurt er in de Gazastrook? Wat doen jongeren daar, als ze zien dat ze geen toekomst hebben? Waarom blaast iemand zichzelf op?”


Omdat zijn geest vergiftigd is met rare religieuze ideeën? 

”Dat speelt ook mee, het is een combinatie van factoren. Maar radicalisering begint toch vaak bij schooluitval, bij uitsluiting. Ik kan mij voorstellen dat de aanslagen van 22 maart ook de Vlaamse regering nog eens goed hebben doen nadenken. Ik heb twee jaar geleden, bij mijn aantreden als directeur van het Minderhedenforum, al gezegd dat het beleid van de voorbije dertig jaar tot radicalisering heeft geleid.”


Ziet u een verband tussen de aanslagen vandaag en dat mislukte beleid van de voorbije dertig jaar? 

”Dat is een moeilijke vraag. Er is een verschil tussen aanleiding en oorzaak. De directe aanleiding voor deze aanslagen is de neergang van het kalifaat van IS. Maar de diepere oorzaak heeft ook te maken met uitsluiting, met een gebrek aan integratie. In elk geval mogen wij nooit toegeven op onze fundamentele grondrechten. We hebben niet alleen bommenwerpers nodig, maar ook mensenrechten. We mogen niet in de val van de terroristen trappen, en moeten vandaag meer dan ooit streven naar een inclusieve samenleving.”


Is de islam volgens u een probleem? 

”Kijk naar de voorbije ramadan: overal ter wereld zijn aanslagen gepleegd, ook en vooral in moslimlanden zelf. Dit is geen strijd tussen moslims en niet-moslims, dit is een strijd van terroristen tegen de rest.”


Waar ziet u een oplossing? 

”Ik las onlangs een studie over het verschil tussen het Palestijnse en het Noord-Ierse model. In het conflict tussen Israël en de Palestijnen raken we niet uit de wederzijdse escalatie. In Noord-Ierland is men erin geslaagd om de situatie te pacificeren.”


In Noord-Ierland werd onderhandeld. Met IS gaan we dat toch niet doen? 

”Het gaat niet alleen over onderhandelen, het gaat over de manier waarop je hier als samenleving mee omgaat. We mogen ons nooit laten leiden door de gruwel, we mogen de rechtsstaat niet ondermijnen, we moeten meer dan ooit zorgen dat iedereen gelijke kansen krijgt en zich kan thuisvoelen. Ik hoop trouwens ook dat we hier niet meemaken wat vandaag in Amerika gebeurt.”

Kunnen de spanningen tussen politie en mensen met een migratieachtergrond hier ook ooit uit de hand lopen, zoals in de Verenigde Staten? 

”Als we niet uitkijken wel. Wat is de voorbije decennia in de VS gebeurd? De community policing werd afgebouwd ten voordele van de interventies. Dat is hier ook volop aan het gebeuren: minder wijkwerking, meer interventie. Met als gevolg dat mensen elkaar niet meer kennen, en dat simpele conflicten kunnen escaleren. Ik hou mijn hart soms vast.”


Wat kunnen we doen? 

”Opnieuw wijkagenten de straat op sturen, in plaats van alleen interventieteams in patrouillewagens te laten rondrijden. ”Dan oogst je op den duur wat je zaait. Alleen law and order volstaat niet, dat bewijst de situatie in de Verenigde Staten. Dat wil zeggen dat een opkuisplan voor Molenbeek niet zal volstaan. We hebben ook een opbouwplan nodig. Het is misschien een rare vergelijking, maar na de invasie van Irak in 2003 was er ook geen opbouwplan. De Amerikanen zijn er als cowboys binnengevallen, zonder een visie op de toekomst. Daar moeten we uit leren.”


Is er ooit een echt integratiebeleid geweest in ons land? 

”Nee. Er was een soort tolerantie, meer niet. Ik spreek trouwens liever over samenleven dan over integratie. Er zijn veel mensen die met integratie eigenlijk assimilatie bedoelen. En dat moet niet het doel zijn. We moeten leren samenleven. Dat is tot dusver nog niet voldoende gelukt. Wat men ook moge beweren over de zogenaamde linkse kerk die daar altijd voor heeft geijverd. Die linkse kerk bestaat niet. Er staat hier en daar een links kapelletje, dat is alles.”


Heeft links gefaald? 

”De hele samenleving heeft gefaald. Maar links is niet moedig geweest. Links was misschien wel flinks, zoals Louis Tobback in de jaren negentig, maar ze hebben te weinig een eigen verhaal gehad dat mensen kon aanspreken. Ze hebben te veel het Vlaams Blok achterna gehold. Niet alleen de sp.a, ook de andere partijen. Ze hebben diversiteit niet goed uitgelegd, net zoals ze de Europese Unie niet goed hebben uitgelegd. Allemaal uit angst voor de kiezer. Met alle gevolgen van dien. De brexit is daar ook een gevolg van.”


Wat Liesbeth Homans nu doet, met u samenwerken en beloven om discriminatie echt aan te pakken, zou een linkse minister niet gedurfd hebben. 

”Dat is politieke logica. Politici moeten soms beleid voeren om ook het centrum mee te hebben. Zo komt progressieve wetgeving vaak tot stand onder rechts beleid en omgekeerd. Dat is raar, maar er bestaan veel voorbeelden van.”


’Nixon goes to China’: heet dat fenomeen zo niet? 

”Inderdaad. Rechts kan zich soms permitteren wat links niet kan. In de jaren zeventig kon de Republikeinse president Richard Nixon op bezoek in China. Kennedy zou daar nooit mee zijn weggekomen. (denkt na) Ik denk eerlijk gezegd ook wel dat mensen weten dat links gefaald heeft. De sp.a heeft jarenlang de Vlaamse minister van Werk geleverd. Toch heeft die partij nooit mystery calls ingevoerd. Terwijl uitgerekend die partij dat wel had moeten doen. Mensen hebben dat wel in de gaten: ze weten het als een partij haar eigen principes niet naleeft. Vandaag wordt een eerste voorzichtige stap wél gezet.”


Tot u directeur werd van het Minderhedenforum, zat u in de gemeenteraad met uw eigen partij SOS 2012. 

”Ja, sp.a en Groen wilden niet meer met ons, oud-Spiritisten, in kartel naar de verkiezingen. Met als gevolg wat ik had voorspeld: vandaag is de N-VA aan de macht in Sint-Niklaas.”


U had bij sommige sp.a’ers de reputatie vooral een showman te zijn. Ze namen het u bijvoorbeeld kwalijk dat u ooit liever meedeed aan Sterren op de dansvloer dan dat u naar de gemeenteraad kwam. 

”Ach, ik denk dat ik vooral te populair was. Ik heb altijd ruim 13.000 voorkeursstemmen behaald. Niet ik, maar zij waren arrogant. Als ze met mij in kartel waren gegaan, hadden we nog altijd de meerderheid gehad.”

In 2009 lag u al eens overhoop met de sp.a, toen Daniël Termont als lijsttrekker over u heen was gesprongen, en u een hertelling vroeg. 

”Ooit komt de waarheid daarover wel aan het licht. Ik stond als onafhankelijke kandidaat op de lijst. Om middernacht was ik verkozen en kon ik niet meer worden ingehaald. ‘s Morgens bleek ineens dat Termont toch meer stemmen had dan ik. Toen ik belde om een hertelling te vragen, ging dat nog. Twee uur later lukte het niet meer.”


Wat suggereert u daarmee? 

(grijnst) “Niets. Maar is het ooit niet gebeurd dat men in Gent een hoop kiesbrieven in de vuilnisbak heeft gevonden? Ik ben er gerust op dat iemand ooit zal vertellen wat er toen precies is gebeurd.”


Uw politieke roem hebt u te danken aan een racistisch incident. 

”Dat is zo, ja. Een enorme paradox, daar ben ik mij van bewust. Ik word daar nog elke dag op aangesproken, op dat massahuwelijk op de Grote Markt van Sint-Niklaas. Maar weet u wat mij verbaast? Onlangs was het precies tien jaar geleden dat Hans Van Themsche in Antwerpen zijn racistische moorden pleegde. Daar was weinig rond te doen. Ik heb niet het gevoel dat Vlaanderen ten volle heeft herdacht wat toen is gebeurd.”


Hoe hebt u dat toen beleefd? 

”Ik las het ‘s morgens pas in de krant, en begon meteen te wenen. Kunt u zich voorstellen wat het is om op basis van je huidskleur te worden vermoord? Mijn moeder ging in die tijd nog vaak met mijn kinderen naar Antwerpen. Sindsdien bijna nooit meer. De impact van die moorden op mensen met een migratieachtergrond wordt echt zwaar onderschat. Dat die tiende verjaardag zo rimpelloos is voorbijgegaan, is jammer.”

U nam dat jaar voor het eerst deel aan de gemeenteraadsverkiezingen en werd meteen schepen. Schrok u, toen mensen niet door u getrouwd wilden worden? 

”Helemaal niet. Ik had verwacht dat zoiets zou gebeuren.”

Waren het geen Turken of Marokkanen die weigerden? Dat gerucht is op een bepaald moment heel sterk geweest. 

”Voor zover ik weet niet, nee. Dat gerucht was verspreid door Vlaams Belang. En dan nog, wat als het wel zo was? Maakt dat enig verschil? Racisme is racisme. Ik vind de naïviteit van sommige mensen nogal raar. Blijkbaar kunnen velen niet vatten hoe reëel racisme is, wat het betekent. Racisme is nog veel rauwer dan u zich kunt voorstellen.”

Maakt u dat zelf nog mee? 

”Wat vraagt u nu? Racisme is een dagelijkse realiteit, en het zit in duizend kleine dingen. Mensen die weggaan als je naast hen gaat zitten op de tram. Dames die hun handtas een beetje beter vasthouden als ik passeer. Veiligheidsagenten die je niet vertrouwen als je ergens naar binnen gaat. Nu goed, ik wil daar niet over klagen, want ik zit in een positie dat ik daarboven kan staan. Maar wie niet bekend is en geen woning vindt, of geen job, die heeft daar wel grote problemen mee.”


U bent getrouwd met een blanke vrouw. Heeft dat problemen opgeleverd? Werd u daar weleens op aangesproken? 

”Natuurlijk. Wij zijn al 25 jaar samen. Ik kan niet in haar plaats spreken, maar ik kan u wel zeggen dat wij lang hebben getwijfeld of het wel een goed idee was om kinderen te hebben. Of het wel verantwoord was om kinderen groot te brengen in een samenleving waar Vlaams Belang op een bepaald moment een kwart van de stemmen haalde. Maar we hebben toch voor kinderen gekozen, omdat we geloven in een betere wereld.”


Uw politieke wortels liggen in de Vlaamse beweging, klopt dat? 

(knikt) “Nelly Maes, vroeger een van de kopstukken van de Volksunie, was mijn politieke moeder. Ik stond in 2006 voor het eerst op een lijst, en ben schepen geworden omdat binnen Spirit was afgesproken dat de kandidaat met de meeste stemmen dat zou worden. En ik had acht stemmen meer dan Nelly. Dat was een beetje raar, maar afspraak was afspraak: Nelly heeft dat zonder aarzeling volledig gesteund.”


Uw adoptiefamilie stamt ook uit de Vlaamse beweging. 

”Mijn grootoom was Amedee Verbruggen, een van de frontsoldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog een brief hebben geschreven aan koning Albert I, om te klagen over de rechten van de Vlamingen aan het front. Bij mij is het politieke engagement ontwaakt toen de Vlaamse beweging zijn overlijden na 25 jaar herdacht. Ik stond naast een Vlaams Belanger en begreep niet hoe iemand lid kon zijn van zo’n partij en toch de erfenis van de Vlaamse beweging kon verdedigen. Wij zijn voor een open en tolerante samenleving, voor vrede en vrijheid. Niet voor onverdraagzaamheid en racisme.”


Leven uw adoptieouders nog? 

”Mijn vader is gestorven in 2005. Mijn moeder is alive and kicking. Ze is 78 en staat nog iedere dag in de bazaar van de plaatselijke vluchtelingenorganisatie, waar vluchtelingen en mensen uit de vierde wereld eten en kledij kunnen komen halen. Zij runt die winkel. Ik ben soms kwaad op haar, want zelfs als ze ziek is, werkt ze nog.”


Zaten uw ouders in de politiek? 
”Nee. Mijn vader was wel actief in de Vlaamse beweging, maar heeft nooit een politiek mandaat gehad.” 



Zaten er collaborateurs in de familie? 

”Van moederskant niet. Van vaderskant wel. Tja, in welke Vlaamse familie zaten geen collaborateurs? Mijn vader is als tiener een maand met zijn vader opgesloten, tijdens de repressie na de Tweede Wereldoorlog. Maar ik moet zeggen dat hij daar weinig over praatte. Typisch Vlaams, zeker?”

Uw broer was bij het Vlaams Nationaal Jeugdverbond, de extreemrechtse jeugdbeweging waar ook historicus Bruno De Wever, broer van Bart, lid van was. 

”Inderdaad. En dat werd niet door iedereen geapprecieerd. Omdat hij ook gekleurd is. Dat heeft tot een tijdelijke splitsing van het VNJ geleid. Mijn vader werd regelmatig aangesproken op het feit dat hij gekleurde kinderen had geadopteerd. Dat konden de mannen van Voorpost en het Vlaams Blok niet verdragen. Ik ben zelf altijd bij de scouts geweest.”


In Knack hebt u ooit gezegd dat Vlamingen meer van dieren houden dan van migranten. Denkt u dat nog steeds? 

”Ik heb toen iemand geciteerd die dat vond. Kleine nuance, dus. Al moet ik toegeven dat de reacties die ik toen kreeg, die stelling wel bevestigden. ‘Van mijn hond krijg ik tenminste nog vriendschap, van die vreemdelingen niet’ – dat soort reacties las je toen. Ik vind trouwens dat media beter moeten uitkijken met het verspreiden van bagger.”


Doen media dat? 

”Op Facebook laten ze de reacties soms helemaal de vrije loop, ook De Morgen. Dat kan niet, vind ik. Je kunt niet gewoon berichten posten en dan de sluitspier gewoon laten openstaan. Media moeten zulke reacties beter modereren. Haatmisdrijven zijn strafbaar, hoor. Daar is geen excuus voor.”


Is het racisme in Vlaanderen erger dan elders? 

”Dat denk ik niet. Ik weet bijvoorbeeld niet of het probleem in Vlaanderen echt zoveel groter is dan bijvoorbeeld in Wallonië. Daar is discriminatie in sommige gevallen, bijvoorbeeld wat betreft huisvesting en hoofddoekenverbod, nog erger dan bij ons. En daar mag er niet eens over gepraat worden, omdat Franstalige politici denken dat zoiets bij hen niet mogelijk is. Zelfs praktijktesten zijn er taboe. Dan staat Vlaanderen toch al een stapje verder.”


Zou het? 

”Op bepaalde vlakken bengelen wij achteraan: de kloof in het onderwijs is bijna nergens groter dan bij ons. Maar we hebben ook een mooie traditie: het middenveld staat sterk. Een organisatie zoals het Minderhedenforum kent men in Wallonië niet. De Vlamingen hebben zichzelf via dat middenveld ontvoogd. Daarom vond ik het zo vreemd dat N-VA-voorzitter Bart De Wever zo uithaalde naar de Berbers. Die hebben veel gemeen met de Vlamingen van vroeger: zij mogen in Marokko ook hun eigen taal niet spreken.”


Wat vond u ervan toen minister-president Geert Bourgeois vorige week zei dat Vlamingen spuwen op de Waalse stakingsdrift? 

”Ik zal mensen nooit pakken op één uitspraak. Het was niet verstandig van Bourgeois om dat te zeggen, maar ik weet dat hij niet zo is. De minister-president heeft het integratiepact in het regeerakkoord gezet. Hij is de vader van de inburgering. Ik heb ook Sven Gatz aangesproken in zijn functie als minister toen hij een foto van zichzelf als Zwarte Piet verspreidde. Dat was niet verstandig, maar ik weet dat Sven geen racist is.”


Maar u bent wel tegen de klassieke Zwarte Piet. 

”Zeker. Ik voelde al lang aan dat die traditie moest veranderen. In 2007, nog voor het debat in Nederland losbarstte, heb ik dat voor het eerst gezegd. En iedereen lachte mij vierkant uit. Maar ik ben heel tevreden dat Bart Peeters en Hugo Matthysen een aangepaste versie van Zwarte Piet hebben bedacht voor de VRT.”

Sinds kort ligt de Efteling onder vuur, onder meer omdat er een attractie staat met zogenaamde koppensnellers. Wat vindt u daarvan? 

”Ik begrijp dat mensen zich aan zulke attracties storen. Dat wijst erop dat wij nog niet klaar zijn met ons koloniale verleden. Dat ik in 2006 de eerste zwarte schepen was, zegt toch genoeg? Hoe lang is Congo al onafhankelijk? Bijna zestig jaar. België had al lang zwarte burgemeesters en ministers moeten hebben. Maar zwarte mensen mochten bijna nooit naar hier komen, behalve bij de Wereldtentoonstelling in 1958, om in hutjes te komen zitten.”


U hebt ooit de Leopold II-laan in Sint-Niklaas van naam willen veranderen. 

”Bij wijze van statement. Omdat ik vond dat wijlen Maurits Coppieters als belangrijk voorman van de Vlaamse beweging zo’n straatnaam meer verdiende. Maar het is wel zo dat het rassensysteem een Belgische uitvinding was, geen Duitse. Het zijn Leopold II en de Belgen geweest die de Rwandezen hebben ingedeeld in Hutu’s en Tutsi’s. In het buitenland is Leopold II een massamoordenaar. Hier zijn straten naar hem vernoemd.”


Wat weet u eigenlijk over uw eigen Afrikaanse roots? 

”Niet veel. Ik weet dat mijn natuurlijke moeder Rwandese was en dat ze bevallen is in Antwerpen. Ze heeft mij meteen na de bevalling afgestaan, misschien omdat ze niet als alleenstaande moeder terug naar het katholieke Rwanda durfde. Of omdat ze niet voor mij kon zorgen. Ik ken haar naam, maar meer weet ik niet. Ik heb wel een band met Afrika, ik ben er ook al een paar keer geweest, maar in Rwanda nog nooit.”

Omdat het te moeilijk is? 

”Ja. Ik heb Hotel Rwanda, de film over de genocide van 1994, ook nog altijd niet kunnen bekijken. Ik moet toegeven dat ik daar nog niet klaar voor ben. Rwanda heeft de voorbije decennia overigens drie genocides gekend: in 1972, in 1988 en in 1994. En waarom is alleen die laatste bekend geworden? Omdat er Belgen bij betrokken waren.”

En omdat de dodentol zo groot was, niet? 

”Misschien was de dodentol in 1972 en 1988 nog groter, wie zal het zeggen? Nu goed, ik zal pas iets met Rwanda doen als ik er klaar voor ben.”


Weet u of uw moeder nog leeft? 

”Nee.”


Houdt u er rekening mee dat ze is omgekomen tijdens de genocide? 

”Ja. Mijn adoptiemoeder vindt dat ik haar misschien eens moet gaan opzoeken. Misschien komt dat moment ooit nog wel.”


Wat houdt u tegen? 

”Ik vertrek niet als ik niet weet wat ik daar precies wil doen. Stel dat ik het dorp vind waar ze vandaan komt. Wat doe ik dan?”


Uw moeder zoeken. 

”En dan?”


Haar ontmoeten. 

”En dan?” 


Dan wordt het moeilijk. 

”Juist. Geef ik haar dan een knuffel en vlieg ik terug naar België? Kan ik dat: gewoon bye bye zeggen na zo’n confrontatie met de realiteit daar? Dat wil ik niet. Ik ga niet even de toerist uithangen om dan mijn mama te moeten achterlaten. Al kan ik mij voorstellen dat ook zij zich afvraagt hoe het met haar zoon gaat. (stil) Toen dat massahuwelijk werd uitgezonden, waren er ook Afrikaanse zenders. Soms denk ik weleens dat mijn mama die beelden gezien heeft. Dan heeft ze mij gezien, zonder te weten dat ik haar zoon ben.” 

JOËL DE CEULAER, De Morgen

16/07/2016

Advertenties

SOS 2012 trekt voormalig Groen-voorzitter aan.

Veronique Crynen, voormalig Groen-voorzitter, sluit aan bij het SOS2012 van Wouter Van Bellingen. Zo kleurt zijn beweging verder groen.

Wouter Van Bellingen en zijn beweging SOS2012 profileren zich steeds groener. Nadat de stadslijst eerder al architect en vroeger Agalev-boegbeeld Edwin Foubert had aangetrokken, werd gisteren aangekondigd dat de vroegere Groen-voorzitter Veronique Crynen overstapt naar SOS 2012.

‘Ik geloof echt dat SOS2012 het verschil kan maken’, zegt Crynen. ‘De open communicatie en ongebondenheid van de beweging doen me geloven in een faire politiek. Ik proef lef om echt te durven kiezen voor een nieuw stadsproject.’

Veronique Crynen (36) is boekhouder. In 2006 stopte ze met politiek nadat zij niet verkozen geraakte bij de vorige verkiezingen. ‘Ik ben ondertussen moeder geworden en voelde het weer kriebelen’, zegt de nieuwe SOS 2012-kandidaat. ‘Toen Edwin Foubert me belde met het voorstel om mee de lijst te versterken, moest ik niet lang nadenken.’

Kindvriendelijk

Onrust bij Groen is er ondertussen niet. ‘Zowel Veronique als Edwin waren zes jaar geleden zwaar teleurgesteld in hun eigen kiesresultaat en zijn toen afgehaakt’, zeggen huidig Groen-voorzitter Wout De Meester en schepen Sofie Heyrman. ‘Het verbaasd ons enigszins om hen bij SOS 2012 te zien, maar beiden waren geen lid meer van Groen en zijn dus vrij om te doen en te laten wat ze willen.’

SOS 2012 stelde ook nog twee andere kandidaten voor. Marijke De Mulder (36) is deeltijds bediende en deeltijds huisvrouw. Helmut Van Brande (34) is bediende bij Bpost en co-ouder. ‘Onze drie nieuwe kandidaten zijn enthousiaste, jonge ouders die met een duidelijk doel onze politieke beweging vervoegen’, zegt Van Bellingen. ‘Zij voeren kindvriendelijkheid hoog in het vaandel en willen een inhaalbeweging in kinderopvang realiseren, waarin naast de stad ook het OCMW een actieve rol speelt.’

PVL, Nieuwsblad

“Zijn spirit is onbreekbaar”. Katrijn Van de Voorde, de vrouw VOOR Wouter Van Bellingen

De politiek kan een meedogenloze wereld zijn, iets wat schepen Wouter Van Bellingen de voorbije twee maanden als geen ander ondervond. Zijn echtgenote Katrijn Van de Voorde kan ervan meespreken. Ze maakte zijn successen mee, zoals De massatrouw vijf jaar geleden, maar staat ook naast hem nu hij politiek geïsoleerd dreigt te geraken. “Dat Wouter nu zo wordt aangevallen, is natuurlijk niet leuk. Maar het heeft zijn spirit niet aangetast. Zelfs als ik mij zou laten ontmoedigen, ziet hij altijd lichtpuntjes”, vertelt ze in een exclusief interview met deze krant.

Het kan verkeren. Vijf jaar geleden was Wouter Van Bellingen de grote ‘coming man’ in de politiek. Met het massahuwelijk waren de schijnwerpers van de hele wereld even enkel en alleen op hem gericht. Op het podium op de Grote Markt verdrongen de lokale politici zich rond Van Bellingen om ook even in het voetlicht te staan. Amper vijf jaar later wordt er in Sint-Niklaas politiek afgerekend. Plots is zelfs de politieke toekomst van de bekende zwarte schepen onzeker. De breuk met het kartel heeft Van Bellingen ge-isoleerd. Hij staat er nu alleen voor, weliswaar met zijn vrienden van SOS-2012 rond zich. En met zijn echtgenote Katrijn Van de Voorde natuurlijk. “Er is veel gebeurd, maar Wouter blijft er toch vooral rustig bij. Hij weet wat zijn doel is en waar hij voor wil gaan. En hij is niet alleen. Er staat een hele groep naast hem. Mensen die de hele heisa van het massahuwelijk hebben meegemaakt, maar ook nieuwe mensen. Wat er nu ook gebeurt, Wouter weet wat hij wil en dat maakt hem strijdvaardig. Alleen de aanval van het jeugdhuis heeft hem erg pijn gedaan. Wij hebben samen als jong koppel zoveel voor Den Eglantier gedaan. Hij vond dat zo onrechtvaardig.” “Net zoals de weigering van die koppels geen keuze van hem was, heeft hij er ook niet voor gekozen om uit het kartel gezet te worden. Dat Wouter zo wordt aangevallen, is natuurlijk niet leuk. Daarom probeer ik in deze periode politiek en privé nog meer te scheiden. Ook Wouter kan dat goed. Ondanks de strubbelingen heeft hij nog steeds een heel goeie persoonlijke relatie met de familie van Freddy Willockx. Dat staat los van de politiek.”

Lawine

Katrijn Van de Voorde is niet de vrouw die zich met de job van haar man gaat moeien. “Ik ben geen politicus. De enige raad die ik hem geef, is dat hij zichzelf moet blijven. 2007 was als een sneeuwbal die een lawine werd. Ondertussen zijn we wat jaren verder. Het waren zeer woelige jaren en er is veel gebeurd. Wat anderen misschien in een hele politieke loopbaan meemaken, gebeurde bij hem in een paar jaar. Hij heeft er de voorbije jaren wel eens aan gedacht om iets helemaal anders te gaan doen. Op momenten dat de kinderen geconfronteerd werden met de neveneffecten van de politiek bijvoorbeeld. Wouter is zelden thuis. Als onze achtjarige dochter in plaats van een verjaardagsfeestje een weekendje voor het gezin vraagt, dan besef je dat we de ‘family time’ moeten koesteren.”

Enthousiasme

Heeft zes jaar politiek zijn enthousiasme aangetast? “Ondanks het feit dat hij 40 jaar wordt, is dat niet veranderd. Dat hij schepen van Jeugd is, zal wel helpen. Hij is niet cynischer geworden. Hij blijft het altijd van de positieve kant bekijken. Waar ik mij eerder zou laten ontmoedigen, ziet hij altijd lichtpuntjes. Wat de toekomst brengt, zullen we wel zien. Wouter heeft altijd mensen willen helpen. Politiek is op dit moment voor hem de manier om dat te doen. Als de politiek wegvalt, gaat hij wel op zoek naar een andere manier om dat te bereiken.”

Steeds Open & Samen voor Sint-Niklaas, onze Stad.

SOS 2012 (Sociaal Onafhankelijk Sint-Niklaas) is er voor àlle Sint- Niklazenaren. Wit of zwart, jong of oud, vermogend of minder vermogend, het doet er niet toe. Bouwen aan een beter Sint- Niklaas moeten we samen doen. In een open dialoog met alle inwoners van onze stad.

Zelf heb ik als schepen in de voorbije zes jaar deze dialoog proberen organiseren. Bij mij was en is elke Sint-Niklazenaar welkom. Nooit heb ik iemand achteruitgesteld, zoals ik nooit iemand heb voorgetrokken.

Politieke fairplay is voor mij een kwestie van eer. En hopelijk speelt iedereen het spel fair. Maar wie leugens blijft verspreiden over mij, zeg ik klaar en duidelijk: ik laat mij niet zwart maken.

Op 14 oktober gaat SOS 2012 met een eigen lijst naar de kiezer. Niet met een verzuurde boodschap, wel met een positief project. Niet om met modder te gooien naar anderen, wel om anderen meer kansen te geven.

met vriendelijke groeten

Wouter Van Bellingen

We hebben de showman ingeruild voor een klepper. Freddy Willockx rekent af met Wouter Van Bellingen.

Nog niet zo heel erg lang geleden was Wouter Van Bellingen de coming man van Sint-Niklaas. Die tijden lijken definitief voorbij.

Als de gemeenteraadsverkiezingen op verschillende plaatsen de gemoederen beginnen te beroeren, dan geldt dat zeker voor Sint-Niklaas. Het linkse front heeft er woelige tijden achter de rug. Begin dit jaar zetten sp.a en Groen hun progressieve kartelpartner SOS 2012 aan de kant. Het eindpunt van een samenwerking die al erg lang spaak liep volgens de eerste twee. Wouter Van Bellingen, kopman van SOS 2012 en bekend als de eerste zwarte schepen van het land, probeerde de brokken nog te lijmen. Tevergeefs.

“Begrijp ons nu niet verkeerd, we zijn niet rancuneus”, benadrukt Freddy Willockx. “Veel woorden wil ik er niet meer aan vuil maken.” Al blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan. “Twee jaar geleden is de miserie begonnen”, windt Willockx zich even later toch op. “Er is één ding waar ik op sta. Dat de schepenen verantwoording afleggen aan hun bazen, de gemeenteraadsleden. En plots ontbreekt Wouter Van Bellingen. Zonder verwittiging. Hij vond het belangrijker om in Sterren op de dansvloer(Van Bellingen nam in 2010 deel aan het vtm-programma, avb) te staan. Vanaf dan is het constant wat geweest.” Willockx is een monument in Sint-Niklaas. “Al 41,5 jaar gemeenteraadslid”, zegt hij niet zonder trots. Als lijstduwer in oktober wil hij daar nog zeker een ambtstermijn aan toevoegen. Minister van Staat is hij ook. En ex-burgemeester ondertussen eveneens. In 2010 gaf Willockx de fakkel door aan Christel Geerts. Officieel houdt Willockx zich nu op de achtergrond. Zegt hij zelf. Geerts en kartelpartner Sofie Heyrman, schepen voor Groen, en in oktober respectievelijk eerste en derde op de gezamenlijke lijst, schieten in de lach en wisselen veelbetekende blikken uit.

Extreem links of rechts?

Niet dat ze de ergernis van Willockx niet delen, integendeel. Geerts: “Op een gegeven moment lezen we in de krant dat Van Bellingen optrekt met personen aan de linker dan linkse zijde (doelt o.a. op oprichter van Rood!, Erik De Bruyn, avb). Op dezelfde dag laat een van zijn partijgenoten zich erg scherp uit tegen stakers en het syndicale apparaat. Waar staan die dan voor?” Want het wordt nog gekker, weet Willockx. “Onlangs hoorde ik dat ze aan Open Vld gevraagd hebben om een kartel aan te gaan. Snapt u wat we bedoelen? Extreem links, rechts, wat is het nu? SOS is een ongeleid projectiel, de vriendenclub van Wouter.

” Sp.a en Groen zijn met andere woorden opgelucht dat ze van Van Bellingen en co verlost zijn, “in het belang van de stad”. Gevolg is hoe dan ook dat de kandidatenlijst voor 14 oktober herbekeken moest worden. De gaten die SOS 2012 geslagen heeft, moesten nog opnieuw worden opgevuld. Niet in het minst de tweede plaats die voor Van Bellingen was gereserveerd. In de plaats is nu “een klepper” aangetrokken, verzekert Willockx. “We hebben show ingeruild voor kwaliteit. Een sympathieke show, dat wel.” Die kwaliteit zal moeten komen van Herman De Vleeschhouwer, directeur van de Sint-Niklase muziekacademie. Enkele jaren geleden was hij in de running om kabinetsmedewerker te worden van Vlaams onderwijsminister Pascal Smet (sp.a). Willockx mag Van Bellingen dan bestempelen als een showman, van persoonlijke problemen is geen sprake. “Het lag misschien minder aan Wouter dan aan de structuur van SOS.” De vrouwelijke collega’s hebben hun bedenkingen. “Wouter heeft de burgemeesterswissel nooit geaccepteerd.” Willockx geeft toe dat er misschien wel wat persoonlijke ambities spelen ook. “Het heeft bij Wouter wel in de onderbuik gezeten. De eerste zwarte burgemeester van België…”

“We moeten ons nu focussen op ons eigen project voor 2018”, zegt Heyrman. Klopt, zegt burgemeester Geerts. “Wij hebben het daar nooit meer over. De sfeer is nu ook zoveel beter binnen ons kartel.” Sp.a en Groen maken zich dan ook geen al te grote zorgen tegen oktober. “De splitsing met SOS 2012 zal ons wel enkele procenten kosten. Maar we hebben vertrouwen.”

AVDB, De Morgen

Latifah Benlamchich ruilt sp.a voor SOS-2012 Sint-Niklaas.

OCMW-raadslid Latifah Benlamchich (34) verlaat sp.a en kiest voor SOS-2012. Dat maakte de vrouw donderdag bekend. “Nadat het progressieve kartel was opgeblazen, moest ik zoals veel progressieven een keuze maken”, motiveerde Benlamchich haar beslissing. “Ik heb de afgelopen jaren in de OCMW-raad erg goed kunnen samenwerken met Ali Salhi (voorzitter SOS-2012, red.), en ook tijdens de verkiezingen van 2009 kon ik het binnen het kartel goed vinden met Wouter Van Bellingen.

Ik ben sp.a dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen, maar de programmapunten die voor mij het belangrijkste zijn, vind ik het sterkst terug bij SOS-2012. Deze beweging geeft iedereen kansen ongeacht ras, geslacht of leeftijd. Hier doet men op democratische wijze aan politiek.”

Latifah Benlamchich nam in 2006 voor de eerste keer deel aan de verkiezingen.

Ze zetelt nu tot aan de gemeenteraadsverkiezingen in oktober als onafhankelijke in de OCMW-Raad.

SOS-2012 werd enkele weken geleden door sp.a en Groen uit het progressief kartel gezet. Volgens schepen Wouter Van Bellingen is de interesse voor SOS-2012 sindsdien alleen maar toegenomen. “Volgende week stellen we nog een hele ploeg nieuwe mensen voor”, belooft hij.

Latifah Benlamchich van SP.A naar lijst SOS-2012.

Latifah Benlamchich is kandidaat op de SOS-2012-lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen in oktober. Benlamchich is momenteel OCMW-raadslid voor SP.A, dat zich dus een kandidate ziet afgesnoept door zijn vroegere partner in het Progressief Kartel.

SOS-2012 ziet in de overstap van Benlamchich geen graten. ‘Benlamchich heeft de keuze om naar SOS-2012 over te stappen, zelf gemaakt’, zegt Wouter Van Bellingen, schepen van Jeugd voor SOS-2012. ‘Zij heeft zelf de stap gezet. Overigens hebben andere partijen ook al geprobeerd om leden van SOS-2012 te laten overstappen. Zo heeft Steve Vonck al een aanbod gekregen, samen met een schepenambt, maar hij blijft SOS-2012 trouw.’

Partijvoorzitter Ali Salhi, die samen met Benlamchich in de OCMW-raad zetelt, is tevreden over de spraakmakende naam voor de lijst van SOS-2012. ‘Over plaatsen op de lijst is nog niet gesproken. Momenteel voeren we gesprekken met mogelijke kandidaten’, zegt Salhi.

Benlamchich is 33jaar, van Marokkaanse origine en werkt als regiomanager voor de internationale fitnessketen HealthCity. ‘Voor een jonge vrouw is het niet evident om de stap naar de politiek te zetten’, vertelt Benlamchich. ‘Maar ik wil worden ingeschakeld in een beweging die progressief en verdraagzaam is. SOS-2012 biedt me die kans. Gelijke behandeling en kwaliteitsonderwijs in de Sint-Niklase scholen vind ik erg belangrijk. Over mandaten is nog geen woord gesproken.’

SL, Het Nieuwsblad.

%d bloggers liken dit: