Dag: 1 april 2015

Wouter Van Bellingen, DIRECTEUR VAN HET MINDERHEDENFORUM NA ZIJN GEZONDHEIDSPROBLEMEN

Wouter Van Bellingen (42) is sinds juli van vorig jaar directeur van het Minderhedenforum. De voorbije acht maanden kon hij daarmee al het een en ander in beweging zetten, maar het werk eiste ook zijn tol. Zo kreeg hij enige tijd geleden een dreigbrief in de bus en wordt hij geplaagd door gezondheidsproblemen. “Ik doe deze job met volle goesting, maar zal toch wat gas moeten terugnemen.”

  

`Je wordt niet meteen vrolijk van de problemen waarmee ik dagelijks geconfronteerd word’

Wouter Van Bellingen werd in 2007 even wereldberoemd in Vlaanderen toen hij als kersvers schepen van Sint-Niklaas geconfronteerd werd met een aantal koppels die niet door hem getrouwd wilden worden. Als tegenreactie lieten meer dan zeshonderd koppels zich tegelijk trouwen door de schepen met Rwandese roots. Of Van Bellingen acht jaar later nog steeds geconfronteerd wordt met racisme? “Natuurlijk, en ik maak me geen illusies. Dat zal morgen ook nog het geval zijn”, vertelt hij. “Het gevecht tegen racisme en discriminatie zal misschien wel eeuwig duren, maar dat wil niet zeggen dat we het moeten opgeven, integendeel.”

Dat gevecht voer je inmiddels al acht maanden als directeur van het Minderhedenforum. Hoe kijk je terug op die periode?

”Het waren erg intense maanden. Ik had me voorgenomen om me rustig in te werken, maar het was meteen vollenbak, ook omdat ik meteen een interne reorganisatie voor de kiezen kreeg. Ik denk echter dat we toch al het een en ander bereikt hebben. Zo hebben we al enkele belangrijke dossiers op de politieke agenda kunnen zetten. Ik denk aan het met luide muziek verjagen van woonwagenbewoners in Landen en de discriminatie in de dienstenchequesector. Die problemen bestaan natuurlijk al veel langer dan vandaag, maar het is goed dat ze in de openbaarheid komen. Vroeger werd dat allemaal doodgezwegen, maar anno 2015 is er toch een vrij grote consensus dat zulke zaken onaanvaardbaar zijn en dat is op zich al een belangrijke stap. Er zijn, gelukkig maar, steeds meer mensen die zulke praktijken niet meer slikken.”

Die praktijken niet aanvaarden is een ding, ze de wereld uit helpen is een ander…

”Daar knelt inderdaad het schoentje. Veel politici nemen vandaag de dag wel duidelijke standpunten in tegen discriminatie, maar de volgende stap blijft vooralsnog vaak uit. Er wordt weinig of geen actie ondernomen, hoewel alle cijfers aantonen dat actie meer dan ooit aan de orde is. Meer dan vijftig procent van onze achterban leeft onder de armoedegrens, de werkloosheid scheert ongezien hoge toppen en het aantal schoolverlaters zonder diploma blijft maar stijgen. Maar door mensen uit te sluiten, maak je de problemen alleen maar groter. Er moet werkgelegenheid komen voor iedereen, ook voor mensen met een migratie-achtergrond. Daar wordt de hele samenleving beter van: er moeten immers minder uitkeringen worden betaald, terwijl de inkomsten stijgen omdat er belastingen worden betaald. Discriminatie kost de samenleving immers veel geld. Kijk, ik ben oprecht blij wanneer ik minister-president Bourgeois hoor zeggen dat hij discriminatie op de arbeidsmarkt verwerpelijk vindt, maar nu is het tijd om er daadwerkelijk iets aan te doen. Daarom ben ik dan nog blijer dat minister Peeters eindelijk werk wil maken van mysterycalls. De tijd van de vrijblijvendheid is voorbij!”

STERFGEVALLEN EN DREIGBRIEF

Toen we afspraken voor dit interview, vertelde je me dat je worstelde met een dipje. Heb je de job onderschat?

”Dat niet, ik doe de job doodgraag, maar ik ga wel wat gas moeten terugnemen. Ik klop lange dagen en moet vaak op tien plaatsen tegelijk zijn. Je wordt ook niet meteen vrolijk van de problemen waarmee we hier dagelijks geconfronteerd worden, hé. Die harde cijfers blijven als het ware aan je ribben kleven als dat echte verhalen worden. Heel de sector kampt momenteel met een gebrek aan middelen. Bij de herstructurering die ik eerder aanhaalde, kon ik spijtig genoeg mensen hun contract niet meer verlengen.”

Zulke dingen vreten aan je…

”Ja, net als het feit dat er in november ook twee sterfgevallen waren, waaronder die van mijn goede vriend Wim Schamp (de bekende reclamemaker overleed aan pancreaskanker, red.), die ik me enorm heb aangetrokken. Als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog een dreigbrief in de bus. Die zaak ligt nu bij het parket van Brussel en ik kan daar niet veel over kwijt, maar dat het best beangstigend is, kan ik je wel vertellen. Dat heeft toch allemaal een impact gehad op mijn gezondheid.”

Kamp je met ernstige gezondheidsproblemen?

”Laten we zeggen dat ik een serieuze waarschuwing heb gekregen: op een dag ben ik onwel geworden op het perron van het station, toen ik op weg was naar mijn werk. Ik heb me meteen laten onderzoeken in het ziekenhuis. Voorlopig lijkt er niets ernstigs aan de hand te zijn, er zijn momenteel nog een aantal tests lopende, maar zowat iedereen vertelt me dat een en ander vooral met stress te maken heeft.”

Geen onlogische diagnose, lijkt me. Wat doe je daar nu mee?

”Het is gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar ik probeer toch wat meer aan mijn gezondheid te denken: wat meer momenten van rust inbouwen, enkele weekends vrijhouden voor mezelf. Als je lichaam je zo’n signaal geeft, mag je dat niet negeren. Ik ben ondertussen ook 42 jaar, een leeftijd waarop je al wat meer risico loopt om iets ernstigs op te lopen. Het zal niet evident zijn, maar ik zal het wat kalmer aan moeten doen. Toen ik hier acht maanden geleden begon, had ik me voorgenomen om een tweede fiets te kopen, maar dat is bij een voornemen gebleven. Misschien moet ik daar eens echt werk van maken.”

Lijdt je gezinsleven ook onder dat hectische leven van je?

”Een beetje wel, natuurlijk, maar ik probeer er in de mate van het mogelijke zo veel mogelijk te zijn. Zo sta ik erop mijn kinderen elke dag zelf naar school te brengen. Dat is een prioriteit voor mij.”

OPTIMISTISCH

Heb je er de voorbije maanden aan gedacht om iets anders te gaan doen?

”Dat zeker niet. Ik doe mijn job graag en ik geloof ook dat we de goede kant opgaan. Er is een kentering in de geesten van de mensen en dat is van ontzettend groot belang. Ik ben en blijf ervan overtuigd dat de diversiteit een verrijking is voor de samenleving. En dat de verkleuring de vergrijzing kan oplossen. Alleen moeten we nu met z’n allen eens goed nadenken over de manier waarop we hiermee omgaan. Alles beschouwd, zie ik de toekomst positief in. Ik heb deze job aangenomen omdat ik ervan overtuigd ben dat ik een zekere impact kan hebben. Als ik die overtuiging niet had, had ik er niet aan moeten beginnen.”