Maand: augustus 2013

Toekomst voor de kerken in Sint-Niklaas: 5 na 12. Tijd voor een gemeentelijke werkgroep.

Onze-Lieve-Vrouwekerk_Sint-Niklaas buiten  Interpellatie gemeenteraad 30 augustus 2013

Begin juni stelde het centraal kerkbestuur zijn dekenaal beleidsplan en de toekomst van de kerk in Sint-Niklaas voor. Door het tekort aan pastoors en het teruglopende aantal gelovigen zal het aantal parochies in Sint-Niklaas teruggeschroefd wordt van twaalf naar twee: ‘Sint-Niklaas-West’ (Belsele en Sinaai) en ‘Oude stad en Nieuwkerken’. Hierdoor gaan naast de Heilig Hart, beter bekend als de Paterskerk, reeds door mij aangebracht in de gemeenteraad van april ’13 nog vier andere kerken dicht, nl. Sint-Jan De Doper, Don Bosco, Heilige Familie en Christus-Koning. En dit nadat in 2006 reeds twee kerken hun deuren in Sint-Niklaas sloten. Dit betekent dat op korte termijn, maar liefst vijf kerken een andere bestemming krijgen:  Sint-Jan De Doper (juni 2013) en Heilig Hart, Don Bosco, Christus-Koning en Heilige Familie (juni 2014).
St Jan De Doper
Onze parochiekerken zijn belangrijk voor onze stad en zijn deelgemeenten. Omdat zij beeldbepalend zijn en meestal historische gebouwen in het centrum van een dorp of wijk, m.a.w. het zijn eigenlijk onze stenen geschiedenisboeken. Sommigen zijn eigendom van de stad, anderen dan weer niet. Daarnaast zijn ze niet enkel ruimtelijk of emotioneel, maar ook financieel belangrijk voor de stad omdat volgens het Eredienstendecreet het stadsbestuur verplicht is eventuele tekorten van de kerkfabrieken aan te vullen en een bijdrage te leveren voor de investeringen in de parochiekerken.

Terwijl de Vlaamse bisschoppen in 2012 reeds een richtlijn schreven over het gebruik van parochiekerken en ook de parochies hun plan hebben voorgesteld, heeft het stadsbestuur momenteel nog geen visie over de toekomst van onze kerken. Wel bestaat er eerste aanzet tot masterplan opgemaakt door de hogeschool voor Wetenschap en Kunst, dep. Arch. Sint-Lucas over het toekomstig gebruik van de 12 parochiekerken in Sint-Niklaas waarvan de gemeenteraad echter nooit kennis heeft van genomen. Dit gebrek aan visie kan het stadsbestuur in de toekomst wel eens  letterlijk en figuurlijk ‘duur’ komen te staan. De VlaamsOnze-Lieve-Vrouwekerk_Sint-Niklaase Regering zinnens is immers van plan om de premies voor niet-beschermde kerken in de toekomst alleen toe te kennen als er een toekomstvisie is.

Ook al is het niet vanzelfsprekend dat het stadsbestuur meepraat over de toekomst van de parochiekerken omdat de beslissing echter bij het bisdom ligt.  Is het wel belangrijk dat er een toekomstvisie op de parochiekerken in dialoog tussen de parochiebesturen, het bisdom en het stadsbestuur tot stand komt.  Een sterke betrokkenheid van alle betrokkenen is hierbij een voorwaarde om een draagvlak te creëren voor ofwel de valorisatie van het kerkgebouw, ofwel het medegebruik of gedeeltelijke of volledige herbestemming van een kerkgebouw. Door de wijziging in het eredienstendecreet kan de gemeenteraad immers voortaan nu ook voorwaarden koppelen aan de goedkeuring van de begroting, terwijl die vroeger alleen goed- of afKKKgekeurd kon worden. Daarnaast bezit het stadsbestuur heel wat kennis over beheer en gebruik van gebouwen, openbare besteding en allerlei zaken waar het de kerkbesturen mee kan ondersteunen.

Zou ik graag het volgende weten:
*Is er reeds een dialoog opgestart met de parochies en/of het centraal kerkbestuur met de (her)bestemming van de kerken? Is er een stappenplan uitgewerkt?
*Wat gebeurd er met de kerken die eigendom zijn van het stadsbestuur?  Wat gebeurd er met de kerken die eigendom zijn van de parochies? Als het stadsbestuur deze overneemt of herbestemt, moet ze hiervoor betalen? Wat gebeurd met de kerken die verkocht wordt? Gaat de opbrengst naar het stadsbestuur, de parochies of komt er een gebouwenfonds?
* Zijn er al gesprekken geweest met andere erediensten? Evangelische Kerk, Orthodoxe Kerk…Heilig hart Kerk
* Binnenkort  gaan reeds de eerste kerken dicht. Zijn hier al reeds  gesprekken geweest over de (her)bestemming?  Al hoelang wist het stadsbestuur hiervan? is hiervoor ook een studie besteld?

Kortom nog (te)veel vragen.  Daarom stellen we voor dat er dringend een werkgroep opgestart wordt met daarin alle betrokkenen.  De gemeentelijke begeleidingscommissie bewijst dat een vertegenwoordiging van alle gemeentefracties een meerwaarde is om een een gezamenlijke toekomstvisie uit te werken.

De volksraadpleging, een gemiste kans.

Elk verhaal heeft verschillende kanten maar ook verschillende lagen. Ook de volksraadpleging over de ophaling van het huisvuil. Een volksraadpleging is een wettelijk, democratisch instrument dat volgens mij trouwens te weinig wordt gebruikt. En volgens het huidig politiek systeem te defensief.  Het kan ook anders en in dit geval beter. Gemeentebesturen kunnen dit instrument gebruiken om een draagvlak te vinden voor een beleidsbeslissing. Daarom zou een volksraadpleging over het autovrij maken van de Stationsstraat een goed item. De heraanleg heeft ong. 4 miljoen euro gekost en de meerderheid geraakt het niet over eens ofdat ze autovrij of niet autovrij moet zijn Dus ideaal onderwerp. Nu gaat het enkel over de kostprijs van de volksraadpleging die volgens sommigen 200.000 euro is maar de beslissingen van het schepencollege spreken enkel over 15.000 euro. En bij de begrotingswijziging is er 125.000 euro voorzien.  Maar eigenlijk moet een volksraadpleging een hoogdag zijn voor de democratie. Een project waar scholen aan de stemgerechtigen 16-jarigen lessen kunnen wijden aan democratie en burgerzin, waar ‘nieuwe Belgen’ door middenveldorganisaties leren wat onze democratie zo uniek maakt, waar het markt en dorpspleinen niet één forum, maar fora worden van dialoog ipv slogans. Maar daar is de datum van 1 september niet gekozen in functie van informatie en meningbepaling voor de burgers, maar is het onderdeel van een politiek steekspel.  Een gemiste kans en daarom ga ik 1 september stemmen in naam van en in hoop op een betere democratie met meer inspraak voor de bevolking.

Waarom ik JA gaan stemmen, -net als ik voor de ondergrondse parking  ook stemde. JA, ik wil dat Sint-Niklaas evolueert naar een moderne stad waarin een deskundige administratie zich toelegt op haar kerntaken. En ja, ik ben een voorstander van een kostenbesparende en klantgerichte fusie tussen de stad en het OCMW. En JA, ik wil ook sterke partnerschappen met stedelijke bedrijven, de sociale economie of het maatschappelijke werkveld om de efficiëntie in verschillende stadsopdrachten te kunnen verhogen maar bovenal de klantvriendelijkheid te bevorderen.  Ja  want zulke hervormingen kunnen de hefboom zijn om met eigen diensten maximaal in te zetten op propere straten en pleinen.  Maar daarvoor is er eerst een kerntakendebat nodig over de werking van de stad. Het kerntakendebat dat moet leiden tot objectieve metingen en gefundeerde beslissingen  zal pas afgerond zijn tegen december wanneer het meerjarenplan klaar is. En dan pas kan er gekeken worden welke diensten er  moeten gehervormd worden. Zo wordt er in het debat van de reinigingsdienst enkel gesproken over de ophaling van het huisvuil ( pmd, gft, restafval). Terwijl het moet gaan over de andere taken: Moet stedelijke reinigingsdienst de Grote Markt steeds opkuisen na privé-evenementen? Of is dit geen taak van de organisator die hiervoor een privé-firma moet aanspreken. Dat er nog geen ontslagen komen, is correct. Maar nog correcter is dat zo jaarlijks zo laaggeschoolde, maatschappelijk kwetsbare mensen via seizoensarbeid aan de slag kunnen bij de stad. Wat gaat er nu gebeuren die mensen zullen naar het OCMW gaan. Waardoor het OCMW meer middelen moet krijgen van de stad en dus de kost toch bij de stad blijft.  De volksraadpleging, een gemiste kans.  En zo wordt een hoogdag van de democratie, een nachtmerrie voor de burger. Een gemiste kans.

Weet Obama dat hij aan de kant van Al Qaida vecht?

Een korte aanval op SyRobert Friskrië? Neen: een conflict van lange duur.

Als Barack Obama beslist het Syrische regime aan te vallen, zal hij erin geslaagd zijn – voor de allereerste keer in de geschiedenis – de Verenigde Staten aan dezelfde kant als Al Qaida te laten vechten. Wat een bondgenoten! Waren het niet de Drie Musketiers die ‘allen voor één, één voor allen’ riepen voor ze in de aanval gingen? Dat zou de nieuwe strijdkreet moeten zijn als – of wanneer – de staatslieden van de westerse wereld ten oorlog trekken tegen Bashar al-Assad. De mannen die op 9/11 zoveel duizenden slachtoffers hebben gemaakt, zullen dan zij aan zij vechten met het land waarvan zij bijna precies twaalf jaar geleden onschuldige mensen wreed hebben vermoord. Een knappe prestatie van Obama, Cameron, Hollande en de rest van de krijgsheertjes.

Het Pentagon of het Witte Huis zullen dat natuurlijk niet rondbazuinen en Al Qaida zal dat evenmin doen. Toch trachten ze allebei Bashar ten val te brengen. Het Al Nusrafront, een van de afdelingen van Al Qaida, wil dat eveneens. Een en ander opent interessante mogelijkheden. Misschien kunnen de Amerikanen Al Qaida om inlichtingen vragen. Per slot van rekening heeft de groepering strijders op het terrein, iets wat de Amerikanen zelf niet willen. En misschien kan Al Qaida informatie over doelwitten doorspelen aan het land dat meestal beweert dat de aanhangers van die beweging en niet de Syriërs de meest gezochte lieden ter wereld zijn.

Er zullen natuurlijk ironische kantjes aan zijn. Terwijl de Amerikanen in Jemen en Pakistan met hun drones Al Qaida proberen uit te roeien – uiteraard met de gebruikelijke burgerslachtoffers – steunen ze hun tegenstander in Syrië door de vijanden van Al Qaida aan te vallen, geholpen door de heren Cameron, Hollande en andere politici die graag generaaltje spelen. En reken maar dat de VS in Syrië Al Qaida en het Al Nusrafront ongemoeid zullen laten.

Oorlog via YouTube.

Intussen zal de Britse premier alles wat de Amerikanen doen toejuichen en dus op zijn beurt een bondgenoot worden van Al Qaida. Misschien is hij hun bomaanslagen in Londen al vergeten. Misschien – moderne regeringen hebben geen institutioneel geheugen meer – weet Cameron niet hoe sterk zijn en Obama’s uitspraken lijken op de woorden van Bush en Blair, tien jaar geleden. Dezelfde banale verklaringen, vol zelfvertrouwen uitgesproken maar zonder de bewijzen om ze hard te maken.

In Irak begonnen we een oorlog op basis van de leugens van vervalsers en bedriegers. Deze keer is het oorlog via YouTube. Dat betekent niet dat de verschrikkelijke beelden van vergaste, stervende Syrische burgers niet echt zouden zijn. Het betekent wel dat elk bewijs van het tegendeel zal worden onderdrukt. Niemand heeft bijvoorbeeld belangstelling voor de hardnekkige geruchten die in Beiroet de ronde doen, dat drie leden van Hezbollah, die in Damascus aan de zijde van het Syrische regeringsleger vochten, op dezelfde dag door hetzelfde gas werden geveld, naar het schijnt in tunnels. Ze zouden nu in een ziekenhuis in Beiroet worden behandeld. Hoe heeft gifgas van de Syrische regering mannen van Hezbollah kunnen treffen? Tegenwind?

Schietstoel

En nu we het toch over institutioneel geheugen hebben, wie van onze vrolijke staatslieden weet nog wat er de vorige keer gebeurde toen de Amerikanen het opnamen tegen het Syrische regeringsleger? Ik wed dat ze het vergeten zijn. Het gebeurde in Libanon, op 4 december 1983, toen de US Air Force besloot Syrische raketinstallaties in de Bekaavallei te bombarderen. Ik weet het nog heel goed, want ik was in Libanon. Een Syrische Strela-raket – natuurlijk in Rusland gemaakt – raakte een Amerikaanse A-6-jachtbommenwerper. Het toestel stortte neer in de Bekaavallei. De piloot, Mark Lange, kwam om het leven en zijn copiloot, Robert Goodman, werd gevangen genomen en in Damascus opgesloten. Jesse Jackson moest naar Syrië afreizen om hem vrij te krijgen, na bijna een maand vol clichés over ‘een einde maken aan de cyclus van het geweld’. Een ander Amerikaans vliegtuig, deze keer een A-7, werd ook door een Syrische raket geraakt, maar de piloot kon zich boven de Middellandse Zee met zijn schietstoel redden en werd door een Libanese vissersboot uit het water geplukt. Zijn toestel ging verloren.

Ze zeggen natuurlijk dat het een korte aanval op Syrië zal zijn, in en uit, een paar dagen maar. Dat wil Obama graag geloven. Maar denk aan Iran. Denk aan Hezbollah. Ik vermoed dat, als Obama doorzet, dit een conflict van lange duur wordt.

Robert Fisk is de Midden-Oostenverslaggever van de Britse krant The Independent.

© De Persgroep Publishing

Tournai, capitale belge de l’Unicef en 2013-2014.

TOURNAI – En raison notamment de son investissement pour les enfants de Haïti en 2010, Tournai a été désignée comme «ville de solidarité Unicef 2013-2014».

 

Ambassadrice de l’Unicef au même titre que Justine Henin, Axel Red pourrait bientôt venir à Tournai.
Ambassadrice de l’Unicef au même titre que Justine Henin, Axel Red pourrait bientôt venir à Tournai.

 «Après la ville flamande de Saint-Nicolas, Tournai vient d’être désignée par Unicef Belgique ville de solidarité Unicef 2013-2014. Deux axes définiront notre programme d’actions: la sensibilisation de la population aux droits de l’enfant et la collecte de fonds pour réaliser ses missions sur le terrain.»

Tel est l’essentiel d’une lettre envoyée fin juillet, par la Ville de Tournai, à quelque 300 associations, entreprises, institutions et services-clubs locaux, auxquels il est demandé de participer à ce projet. Celui-ci débutera en septembre et se clôturera le 20 novembre 2014, quand on fêtera le 25e anniversaire de la Convention des Nations-Unies des droits de l’enfant.

Nous avons rencontré Christophe Lison, chargé de la coordination du projet.

Comment devient-on « ville de solidarité Unicef » ?

Depuis deux ans, Unicef Belgique approche les villes moyennes en leur demandant de poser leur candidature. En 2012-2013, on s’était adressé aux communes flamandes et c’est Sint-Niklaas qui avait été désignée. Pour 2013-2014, on a contacté des villes wallonnes et c’est Tournai qui a été choisie. Unicef Belgique avait apprécié notre initiative de 2010, quand nous avions organisé un Festival Haïti «Tous en cœur», qui avait rapporté 13 000 €, dont 50 % avaient été attribués à l’Unicef. Nous avons aussi été questionnés sur notre investissement en matière de coopération au développement et de droits des enfants. Nous avons expliqué que nous organisons une Semaine de la solidarité internationale et que, dans le cadre de notre jumelage avec Bethléem, selon le vœu des associations membres de la commission communale de solidarité internationale, il a été décidé d’aider les enfants et les personnes handicapées de Palestine, pendant six ans, la Ville apportant une somme de 15 000 € chaque année.

Avez-vous déjà une idée de ce que vous allez faire d’ici fin 2014 ?

Nous attendons les réponses aux courriers que nous avons envoyés fin juillet pour élaborer un programme. Les fanfares de Templeuve et d’Esplechin, qui s’étaient mobilisées pour Haïti, nous ont déjà fait savoir qu’elles proposaient d’attribuer à Unicef Belgique les bénéfices d’un concert de musiques militaires grand-ducales qui sera organisé en avril 2014 à l’église de Templeuve. Pour le reste, les idées ne manquent pas: sensibilisation dans les écoles, caravane dans les villages pour encourager les parrainages d’enfants, soirée entreprises avec le spationaute belge Frank De Winne, augmenter de 50 cents le prix d’entrée dans nos musées au profit de l’Unicef, proposer à nos écoles artistiques de réaliser des œuvres et de les vendre aux enchères, présence de stands Unicef dans toutes nos grandes manifestations, marché de Noël alternatif, présence de Justine Henin – ambassadrice Unicef – dans l’un de nos clubs de tennis etc.

Savez-vous déjà à quoi serviront les fonds récoltés sur Tournai ?

La Ville va devoir choisir un pays où seront envoyés les fonds. Ce sera sans doute le Congo, sachant que la Province du Hainaut et la mutualité chrétienne s’investissent déjà au Sud-Kivu, et que nous ne voulons pas nous éparpiller. En 2012-2013, Sint-Niklaas avait récolté 120 000 €.

L’avenir, François descy

Inzicht: Stef Van Bellingen, curator tentoonstelling Coup De Ville Sint-Niklaas

stefknack130814

Als kind droomde ik ervan aan de Olympische Spelen deel te nemen. Ik deed aan atletiek, maar zat ook op de muziek- en de tekenschool. Omdat dat allemaal te combineren, moest ik mij serieus inzetten. Zo leerde ik wat er nodig is om tot de top te raken. Maar ook dat kwaliteit niet absoluut is. Als ik een handtekening ging vragen, was het niet van Carl Lewis, maar van Calvin Smith, die volgens mij veel mooier liep.

Ik zie veel parallellen tussen sport en kunst. Net zoals een loper via de aflossing in een estafette tot een hoger niveau kan raken, kan een kunstenaar van het louter individuele komen tot iets wat met de gemeenschap te maken heeft. Mijn generatiegenoten in de sport destijds zijn nu trainers van topatleten. Zo zie ik mijn rol in de kunst : talent aanwakkeren, jonge kunstenaars begeleiden, hen tot het onmogelijke, het utopische stimuleren.

Zoals zoveel adoptiekinderen in dit land kwam ik in een Vlaamsgezind nest terecht. Vanuit het idee ‘Vlaanderen in de wereld’ moesten wij meer Vlaming zijn dan andere kinderen en in alles meekunnen. Een en ander was moeilijk verenigbaar : de ene helft van de familie waren Vlaams Blokkers, de andere helft pure alternativo’s. Een botsing die een soort tolerantie genereerde, want ja, je eigen ideologie mocht dan al primeren, die Vlaamse nationalisten waren wel je tante en nonkel.

De culturele pechstrook tussen Gent en Antwerpen, zo noemde ik Sint-Niklaas. Maar toen ik in Gent woonde, kwam ik er na verloop van tijd achter dat dat ook een dorp is. Hetzelfde geldt waarschijnlijk voor de kunstscène van Brussel, Londen en New York. Je vindt er dezelfde stramienen van dominante structuren terug, dezelfde vragen dringen zich op. Waarom is die kunstenaar zo beroemd ? En hoe komt het dat anderen die minstens even interessant zijn niét aan de bak komen ?

Chinezen zijn voor mij anderskleurige Afrikanen. Van mijn projecten in het buitenland is vooral China mij bijgebleven. Hoe de mensen daar heel spontaan kunnen zijn in hun manier van contact maken. Hoe ze aarzelend zoeken naar kwaliteit in kwantiteit. Ik probeer mij voor te stellen hoe het is om er op te groeien, in die dynamiek van spectaculaire veranderingen die voortdurende aanpassing vergt en onvermijdelijk ook kwetsbaar maakt.

In beeldende kunst is de emotionaliteit kleiner dan in muziek. Toch ervaar ik soms een echt wow-gevoel. Bij de ontdekking van een kunstwerk dat ik van afbeeldingen kende en dat in het echt nog indrukwekkender of geraffineerder blijkt te zijn. Wat ook gebeurt, is dat ik een kunstwerk aanvankelijk niet kan plaatsen, dat ik niet meteen besef wat de kunstenaar ermee bedoelt, maar dat het me blijft bezighouden, zich telkens opnieuw aandient in mijn geest.

De metafoor van het vliegen spreekt mij enorm aan. Loskomen van alles dat je bindt, het zit in de baseline van deze Coup de Ville : Attracted to another level . Het refereert ook aan Sint-Niklaas als ballonstad.

Wat mij boeit, is de intensiteit waarmee mensen hun job doen. Het streven naar kwaliteit, naar het absolute, en daar plezier aan beleven, met aanvaarding van je beperkingen. En het allerbelangrijkste : eens men die kwaliteit bereikt heeft, ze niet misbruiken. Zoveel succesvolle kunstenaars zitten in een ivoren toren. Word je als mens niet juist groot door je macht niet te gebruiken ?

STEF VAN BELLINGEN (1963) IS KUNSTHISTORICUS EN DOCEERT HEDENDAAGSE KUNST AAN VERSCHILLENDE KUNSTINSTELLINGEN IN BELGIË EN NEDERLAND. ‘COUP DE VILLE – ATTRACTED TO ANOTHER LEVEL’ IS EEN PARCOURSTENTOONSTELLING MET EEN KOSMOPOLITISCHE GEEST IN HET HART VAN SINT-NIKLAAS DIE OP OPKOMEND INTERNATIONAAL TALENT FOCUST. AL WANDELEND ONTDEKT DE BEZOEKER OOK HET ARCHITECTURAAL PATRIMONIUM VAN SINT-NIKLAAS MET DIVERSE ART-DECOGEBOUWEN. VAN 13/9 TOT 13/10. ALLE INFO : WWW.WARP-ART.BE

Focus Knack.