Dag: 26 mei 2012

Bijen zaaien paniek in stadhuis.

De twee bijenkasten op het dak van het stadhuis zijn na twee weken alweer verwijderd. Duizenden bijen veroorzaakten op de binnenkoer en aan de personeelsingang immers heel wat paniek. Dan toch geen goed idee om op het stadhuis 120.000 bijen te houden? “Misschien was het iets te ambitieus”, geeft imker Wim Maes (vzw Jomi) toe.

De bijenkasten werden eind april op het dak van het stadhuis geplaatst. Opmerkelijk, maar volgens de vzw Jomi – die van de stad de opdracht kreeg om imker te spelen – een ideale locatie vlakbij enkele parken en grote stadstuinen. In de bijenkasten werden 6.000 bijen uitgezet. Dat aantal zou snel aangroeien tot 120.000. Maar het ging iets té snel.

Zwerm

Een zwerm van enkele duizenden bijen besloot onlangs plots om een andere nestplaats te zoeken. Enkele dagen lang vloog er een grote bol bijen over de binnenkoer en aan de ingang van het stadhuis. De zwerm koos de fiets van schepen Wouter Van Bellingen om een nieuwe nestplaats te maken. Telkens er iemand voorbijliep, stoof de zwerm uiteen. Paniek alom bij het stadspersoneel. Niemand durfde zijn fiets nog stallen en Wouter Van Bellingen moest het even te voet doen. Genoeg reden voor het stadsbestuur om de bijenkasten al na twee weken te laten verwijderen.

 Schepen voor Milieu Marc Heynderickx (CD&V) is al blij dat niemand werd gestoken. “Gelukkig hadden de bijen zich volgepropt met honing en waren ze niet agressief. Er was wel veel onrust in het stadhuis. Zo’n grote zwerm bijen is schrikwekkend.” Het kabinet van schepen Ben Van Eynde (CD&V) bevindt zich vlak aan het dak waar de twee bijenkasten stonden. Ramen en deuren gesloten houden, was er het devies. “Zo’n bijenpopulatie kan je vergelijken met een stadsbestuur”, legt Van Eynde uit. “Er kan maar één burgemeester zijn. Wel, in zo’n bijenpopulatie mag er ook maar één koningin zijn. Dat was nu niet het geval. De imker had dat moeten zien. Er is een koningin met veel bijen vertrokken.” Schepen Wouter Van Bellingen kan weer ongestoord zijn fiets nemen. “De bijenkolonie had mijn fietszakken uitgekozen als nieuwe nestplaats. Ik heb ook een tiental bijen in mijn kabinet over de vloer gekregen. Ik vind dat zelf niet erg. Ik woon ‘op den buiten’ en ben wel een bijtje gewend.”

Voor imker Wim Maes van de vzw Jomi draaide het bijenproject niet uit zoals verhoopt. “Een beetje gênant, natuurlijk. Misschien was het iets te ambitieus, hoewel er op vele openbare gebouwen bijenkasten staan. Dat er een zwerm bijen vertrekt, is niet ongebruikelijk. Dat ze zich op de fiets van Wouter Van Bellingen hadden gezet, veroorzaakte paniek. Velen waren bang, onterecht. Dit zijn geen gevaarlijke wespen. De bijenkasten krijgen nu een nieuwe stek op begraafplaats Heimolen.”

Beetje luguber, maar diepzinnig”

Vanaf volgend jaar kan je in Sint-Niklaas op een ecologische manier begraven worden in een bos. Op begraafplaats Heimolen zijn daar boompjes voor aangeplant. Opvallend is de kunstige toets die het project kreeg, met vijftig zwartgeblakerde, verkoolde kastanjebomen. “Misschien een beetje luguber, maar zeker diepzinnig.”

Na Antwerpen wordt Sint-Niklaas de tweede stad in België waar overledenen in een bos kunnen worden begraven. Dat zal gebeuren vanaf 2013, wanneer de jonge boompjes voldoende zijn uitgegroeid. Je zal voor de ecologische ter aarde bestelling kunnen kiezen tussen een biologisch afbreekbare urne van riet, hennep of karton. Die urnen worden begraven rondom de bomen, langs de verschillende wandelpaden van het nieuwe bos. Een kruisje of een gedenksteen wordt niet geplaatst. Er komt wel een plaats waar de namen worden vermeld van de overledenen. Het nieuwe ‘land-art’ project ‘Leven na de dood?’ moet een kunstige toets geven aan het gedenkbos. Een opmerkelijk project, met vijftig zwarte palen. “Verkoolde kastanjebomen”, verduidelijkt Wim Maes van de vzw Jomi, dat al eerder ‘land-art’ op de parkbegraafplaats Tereken bracht. “Dit is een plaats waar veel wordt nagedacht, over het leven, het verleden, de toekomst. Het lijkt op het eerste gezicht misschien sinister of luguber, maar wie verder kijkt, kan meer ontdekken. Aan elke zwarte paal hangt een wit stokje, als teken van hoop. En boven in de palen zitten nestkastjes. Deze palen zullen op termijn opgaan in het bos. We hadden er honderd gepland, maar om budgettaire redenen werden het er vijftig.”

Urnenheuvel

Voor schepen van Begraafplaatsen Wouter Van Bellingen (SOS-2012) een geslaagde invulling. “Deze palen geven het gedenkbos een diepzinnig karakter. Een begraafplaats is nu eenmaal meer dan alleen een plaats waar overledenen worden begraven.” Er is in Sint-Niklaas nu keuze uit vier mogelijkheden om eeuwige rust te vinden: het gewone graf, een columbarium, een urnenheuvel of het gedenkbos. “Vandaag worden al zeven op tien overledenen gecremeerd. Sinds de komst van het crematorium in Sint-Niklaas is dat ongelofelijk toegenomen. Dit gedenkbos is de perfecte aanvulling voor het grotere ecologische bewustzijn.” Wie voor het bos kiest als laatste rustplaats, zal daar niks voor moeten betalen. Er wordt geen concessievergoeding gevraagd, in tegenstelling tot voor een graf of een plaats waar de urne wordt bijgezet. “Voor Sint-Niklazenaren is het gratis. Niet-inwoners betalen alleen een retributie omdat er personeel aanwezig moet zijn bij de begraving in het bos. Dat is 64 euro tijdens een weekend en 32 euro tijdens de week.” Het bos is 3,5 hectare groot. De stad heeft al verscheidene vragen gekregen van mensen die op deze manier willen worden begraven.

JVS, HLN