Maand: januari 2012

SOS 2012 reactie aan progressieve partners sp.a en Groen! na lancering tweede golf kandidaten.

 (verzonden aan de top van sp.a en Groen)

Sint-Niklaas, 29-01-2012

Aan onze progressieve partners Groen en sp.a

SOS 2012 nam de afgelopen maanden de tijd om mensen te zoeken met het juiste profiel om een duurzaam en positief toekomstverhaal voor de stad uit te dragen, als versterking voor de hele progressieve stadslijst. Op donderdag 26-01-2012 werd daarop een tweede golf kandidaten voor de progressieve stadslijst voorgesteld. SOS 2012 is ervan overtuigd dat ze met Wim Maes, Edwin Foubert en Jimmy De Block sterke kandidaten afvaardigt voor de progressieve stadslijst voor de gemeente- en provincieraadsverkiezingen van 14 oktober 2012.

SOS 2012 wil naar aanleiding van krantenartikels op 27-01-2012 onderstrepen dat geen van de aanwezigen op de persvoorstelling van 26-01-2012 de intentie had eender welke nationale (partij)structuur te beschimpen, wel de drijfveer te duiden waarmee Edwin Foubert en Wim Maes aansluiting vonden bij onze onafhankelijke progressieve politieke beweging.

Gezien zijn bestuurservaring bij Agalev en Groen! tot de laatste lokale verkiezingen van 2006, ziet SOS 2012 in dat ze met Edwin Foubert een kandidaat aanbrengen met een uitgesproken ‘groene’ achtergrond. De hevige reacties vanuit Groen doen de bestuursploeg van SOS 2012 erkennen hierbij een inschattingsfout te hebben gemaakt, ondanks de voorstelling gebeurde volgens de overeengekomen kartelafspraken. De communicatie m.b.t. zijn bekendmaking kon omzichtiger. SOS 2012 blijft ervan overtuigd dat de ervaring en dossierkennis van Edwin Foubert een waardevolle aanvulling en versterking van de progressieve stadslijst betekenen.

Binnenkort hopen wij nog een aantal sterke vrouwelijke kandidaten aan jullie te kunnen voorstellen evenals Steve Vonck die graag mee onze gezamenlijke idealen wil ondersteunen. Wat deze namen betreft, willen wij jullie opnieuw voorafgaandelijk inlichten zodat verraste reacties uitgesloten zijn en wij ons met zijn allen ten volle naar oktober 2012 kunnen richten.

Op maandag 19-09-2011 stemde de algemene bestuursvergadering van SOS 2012 immers unaniem in met het principe om met één progressieve lijst, samen met Groen en SP.a, naar de kiezer te trekken. SOS 2012 wenst met dit schrijven opnieuw te benadrukken dat zulk een progressieve lijst de beste manier is om de vele uitdagingen in onze stad aan te pakken. De open en constructieve sfeer binnen de inhoudelijke werkgroepen, waar samen aan de fundamenten voor de toekomst wordt geschreven, versterkt alvast deze opstelling.

SOS 2012 wil de komende maanden met alle progressieve partners op alle niveaus verder werk maken van een intensieve samenwerking, gesteund op frequent overleg met alle partners. Zo presenteren we ons samen met de sterkst mogelijke ploeg aan de kiezer in de hoop onze rol als leidende politieke familie in onze stad te verstevigen en ons ambitieus programma uit te voeren.

Namens het dagelijks bestuur van SOS 2012.

Voor verdere vragen kan u steeds terecht bij voorzitter Ali Salhi

Zelfde wapen, maar beter verhaal.

Of je als vakbond een machtsmiddel zoals een staking inzet, hangt af van de verwachting over het bereiken van de doelstelling. In deze om de regering tot een beleidswijziging te dwingen. De sociaaldemocratische en christendemocratische partijen zijn niet meer zeker of ze stemmen winnen of verliezen bij een confrontatie met de bonden. De economische druk op de werkgevers en de regering wordt afgewogen tegen hun communicatieve overwinning.

Het publiek mobiliseren en overtuigen hoort in het rijtje doelstellingen van een vakbondsactie. Een betoging of staking brengt een mobilisatiemachine op gang van duizenden vrijwilligers, die in de bedrijven aan collega’s trachten uit te leggen waarom ze op straat komen. De strijdpunten worden op die manier ook op de politieke en maatschappelijke agenda gebracht. Zelfs al stokt het vakbondsnetwerk in de bedrijven wel eens of gaat de boodschap verloren in een stortvloed aan negatieve reacties. Een persbericht kan worden genegeerd, een landelijke staking al veel moeilijker.

De on- en offlinestrijd de voorbije weken toont dat de impact van een vakbondsactie sterk afhangt van de communicatie. Mobilisatie lijkt het te moeten afleggen tegen internetcommunicatie. Moet de vakbond haar standpunten daarom herbekijken en standpunten zoeken die meer aansluiten bij ‘de publieke opinie’? Kwestie van ook eens een positieve boodschap te kunnen brengen?

Verontwaardiging

Absoluut niet. Politiek is een kwestie van overtuigen, niet van absolute waarheden. Geen twee economen voorspellen hetzelfde over de wereldeconomie, laat staan dat alle economen menen dat we de crisis zullen oplossen door werklozen een lagere uitkering te geven die hen onder de armoedegrens duwt. Ik ken duizenden (werkende) vakbondsmilitanten en -leden die daarover verontwaardigd zijn. Laat die verontwaardiging de vakbond drijven.

Behalve de verwachting van succes van een staking is ook de motivatie in de vakbond belangrijk. De motivatie van heel wat militanten en leden kreeg een flinke knauw door de communicatiestorm. De overtuiging dat voor de juiste doelen gestreden wordt, is natuurlijk – ook bij de meest overtuigde militant – onderhevig aan sociale druk. De vakbond is een complexe actor die in een complex dossier – waarin diverse werknemersgroepen op verschillende manieren worden geraakt – een heterogeen beeld geeft.

De opdracht voor de vakbond ligt daarom niet bij het herevalueren van het stakingswapen. Er zijn nu eenmaal weinig wapens voor werknemers in de sociale strijd. De taak is een globaal verhaal te brengen dat niet enkel uitgaat van de onvrede van wie te lijden zal hebben onder de regeringsmaatregelen, maar ook van de verontwaardiging van de militanten in andere omstandigheden en andere sectoren, én die van de jonge twitteraar. Want vakbondsmilitanten zijn sterk in het communiceren op de werkvloer. Maar een twitteroffensief is duidelijk te hoog gegrepen voor de vakbond. De intensieve gebruiker van sociale media is jong en ongetwijfeld hoger dan gemiddeld geschoold. Het gemiddelde profiel van de vakbondsafgevaardigde staat daar ver vanaf.

De vakbond heeft jonge, gedreven mensen nodig. Niet noodzakelijk jonge afgevaardigden. Maar misschien net diegenen die zich nu online verzetten tegen de staking en tegen de vakbond. Want is een massa verontwaardigde mensen niet net wat wij zoeken? Is het ondenkbaar dat de twitteraar van het Egyptische Tahrirplein, mocht hij in België opgroeien, een boos bericht twittert omdat zijn bus niet rijdt?

Mening vormen

Om de kracht van het stakingswapen te herstellen moeten de vakbonden hun plaats afdwingen in het (sociale) medialandschap. Niet als de vakbondsleiding al beslist heeft dat er wordt gestaakt, wel als de jongeren nog onwetend achter hun pc zitten en hun mening vormen.

Jongeren zijn absoluut bereid een gedachtegoed dat uitgaat van solidariteit mee te ondersteunen. Dat denktanks en media ons vandaag een dichotome samenleving voorhouden van luie ouderen en actieve jongeren, zal de vakbonden en jongeren er niet van weerhouden voor een betere wereld te strijden. Ook als het de media binnenkort beter uitkomt de jongeren af te schrijven als een verwende generatie, een zootje dat in het weekend dronken rondrijdt en tijdens de week onvoldoende presteert op het werk omdat zijn of haar arbeidsethos niet voldoet aan de verwachtingen van de werkgever. Ook dan staat de vakbond voor de jongeren klaar, ongeacht de berichten van de voorbije weken op hun Facebook- of Twitter-account. Maar vakbonden zullen een beter verhaal moeten brengen, dat minstens evenveel verontwaardiging oproept als de acties die ze voeren.

Issam Benali

Is 27 en secretaris bij de Algemene Centrale van het ABVV, afdeling Antwerpen-Waasland. Hij schrijft deze bijdrage in eigen naam.

De Tijd.

Fietsende leerlingen krijgen fluo duim.

In het Koninklijk Atheneum kregen de fietsende jongeren vrijdag als eerste de gloednieuwe duim overhandigd. Tenminste als hun fiets in orde was met de regels. De Wase jeugddiensten bedachten de fluo duim, naar analogie met de Facebook-duim. Hij valt enorm in de smaak bij 12- tot 15-jarigen. “75 procent van de fietsen blijkt tiptop in orde”, aldus directrice Nora De Caluwé.

De zichtbaarheidsactie van de jeugddiensten vindt in januari in alle Wase gemeenten plaats. “De pubers laten hun fluo hesje liever thuis, maar deze duim valt erg in de smaak. Zichtbaarheid en een goeie verlichting zijn in de winter levensnoodzakelijk op de fiets”, zei jeugdschepen Wouter Van Bellingen (SOS-2012).

JVS, HLN

Stad zamelt 45.000 euro in voor Unicef.

Met een groot slotevenement in ’t Bau-huis heeft Sint-Niklaas zaterdag het jaar als Unicef solidariteitsstad afgesloten. Op de teller stond uiteindelijk 45.000 euro, wat genoeg is om evenveel kinderen onderwijskansen te geven. De Wase hoofdstad kreeg vorig jaar als eerste stad in België de titel van solidariteitsstad.

Daarmee engageerde Sint-Niklaas zich om een jaar lang geld in te zamelen voor kinderen in de derde wereld en om ook kinderrechten prominent in de kijker te zetten. Zanger Sean Dhondt en actrice Viv Van Dingenen waren bereid om peter en meter te worden. Een jaar lang zetten verenigingen, scholen, bedrijven en individuen acties op poten om fondsen te werven. Er werden uiteindelijk tachtig initiatieven geregistreerd. Dat bracht in totaal 45.000 euro op.

Met dat bedrag zullen in Burundi 45.000 kinderen naar school kunnen. “Een enorm mooi bedrag. We zijn de zovele organisaties uit Sint-Niklaas heel dankbaar”, aldus Yves Willemot van Unicef België. Zaterdag in ’t Bau-huis werden ’s middags eerst de kinderen verwend met een Studio 100-springkastelendorp. ’s Avonds was er dan de slotshow met een overzicht van de activiteiten, een optreden.

JVS, HLN

45.000 kinderen naar school dankzij solidariteitsactie stad Sint-Niklaas

De stad heeft zaterdag met een slotevenement in ’t Bau-huis haar jaar als Unicef Solidariteitsstad afgesloten. Er werd 45.000 euro ingezameld. Sint-Niklaas gaat nu onder eigen vlag verder met de campagne.

Sint-Niklaas kreeg in januari van vorig jaar als eerste stad in België de titel van Unicef Solidariteitsstad opgespeld. Een jaar lang zetten verenigingen, scholen, bedrijven en heel wat individuele burgers acties op poten om geld in het laatje te brengen voor de kinderrechtenorganisatie. In totaal werden er meer dan tachtig initiatieven geteld. Dat Unicef-jaar werd zaterdag officieel afgesloten met een groot evenement in ’t Bauhuis. “Er werd meer dan 45.000 euro opgehaald”, kondigde burgemeester Christel Geerts (sp.a) aan. “Dat betekent dat we minstens 45.000 kinderen naar school kunnen sturen.”

Tijdens de happening was er een kindernamiddag, verschillende Wase verenigingen zorgden voor animatie en plaatselijke muziekbandjes draaiden de versterkers open. ’s Avonds werd er een overzicht gegeven van de activiteiten die er het afgelopen jaar plaatsvonden, meter Viv Van Dingenen en peter Sean Dhondt overhandigden hun zelfportret aan de hoogste bieder en klap op de vuurpijl werd de playbackact van het schepencollege.

Burgemeester Geerts beklom samen met schepenen Lieve Van Daele (CD&V), Sofie Heyrman (Groen!) en Wouter Van Bellingen (SOS 2012) het podium, en zette I will survive van Gloria Gaynor neer. Inclusief glitterpakken en pruiken.

Actie stopt niet

“Het dak ging eraf”, lachte schepen Van Bellingen, die ook nog ander goed nieuws had. “We zijn niet van plan om het er na dit jaar als solidariteitsstad bij te laten. We doen verder met dit initiatief, maar dan onder eigen vlag. Momenteel zijn we volop bezig met het uitwerken van concrete activiteiten. Sint-Niklaas heeft nog maar eens bewezen dat het solidair kan zijn. Ook bij Unicef was men erg tevreden. Met onze campagne hebben we het draaiboek geschreven voor alle steden die na ons komen.”

BEFO, GVA