UNICEF-Solidariteitsstad Sint-Niklaas in Burundi. Van de bolle akkers naar de heuvels van Burundi.

Deze avond in het donker geland in Burundi, het vierde Afrikaanse land dat ik bezoek na Zuid-Afrika, Senegal en Marokko, maar nog nooit was ik zo dicht bij mijn land van herkomst Rwanda.  Meer nog tot 1962 was Rwanda en Burundi één land Ruanda-Urundi. In het verleden had ik al meermaals de kans gekregen om naar Rwanda te reizen, maar steeds waren er redenen dat dit niet doorging. Nu is het toeval dat ik hier toch ben en dan nog met UNICEF-Solidariteitsstad. Burundi was nog nochtans tweede keuze en voor mij een verrassende keuze.  Een klein land midden in Centraal-Afrika met 8,4 miljoen inwoners – waarvan de helft kinderen- en  net iets kleiner dan België. Sinds zijn onafhankelijkheid in  ’62 meermaals geplaagd door gewelddadige twisten tussen Hutu en Tutsi, maar nu reeds een aantal jaar stabiel. Burundi bevindt zich op de 166 ste plaats van 169 landen in de rangorde van de menselijke ontwikkeling. Het staatsbudget is nog voor een groot deel afhankelijk van internationale hulp. Kinderen zijn vaak tot het zwaarst getroffen en lijden onevenredig veel onder de beperkte toegangsmogelijkheden tot elementaire sociale diensten, onder analfabetisme en onder een tekort aan voedsel. Bovendien heeft het te maken met een toenemend aantal landgenoten die terugkeerden nadat ze gevlucht waren naar Tanzania in 1972 bij de eerste genocide – het geboortejaar van ondertekende- en 1993 bij de tweede genocide. Sinds 2002 keerden dan ook meer dan 500.000 vluchtelingen terug uit Tanzania en 313.000 vluchtelingen uit het eigen land. Die massale terugkeer  van vluchtelingen heeft nog meer druk gelegd op de sociale diensten en de onaangepaste structuren van onderwijs.

Sinds januari draagt Sint-Niklaas als eerste stad in België, de titel van UNICEF-Solidariteitsstad. Op uitnodiging van UNICEF kregen we de kans om eens ter plaatse te gaan kijken waarom we dit allemaal doen. Dus ben ik met meter Viv Van Dingenen , peter Sean D’Hondt en Sonja Abeels van UNICEF België in Burundi,  om in de streek van Bujumbura en Gitega projecten te gaan bezoeken.  UNICEF is hier al vele jaren actief  met programma’s op vlak van overleving, ontwikkeling en bescherming van kinderen. Maar in Burundi richt UNICEF zich  ook heel specifiek op de verbetering van de toegang tot het onderwijs door de ontwikkeling  van ‘kindvriendelijke scholen’. Heel concreet wil UNICEF tegen 2012 2,1 miljoen kinderen (jongens zowel als meisjes) naar school sturen en het nodige doen dat tenminste 90% van alle kinderen die op school zitten het basisonderwijs ook volledig  afmaken (Milleniumdoelstelling 2). En dit sluit dan weer  perfect aan met de ambitie van UNICEF-Solidariteitsstad om dit jaar fondsen te werven om kinderen de kans te geven op onderwijs en zo ook ineens een Milleniumdoelstelling te helpen verwezenlijken. En daarom zijn er nu al 50 geregistreerde acties van heel uitlopende aard: kledinginzameling, theatervoorstellingen, concerten, zwemacties, plantenverkoop, veiling, kunst- en rommelmarkt, pannenkoekenverkoop… En na de missie gaan we stap langs de verschillende scholen, bedrijven, verenigingen om aan zoveel mogelijk mensen ons verhaal te vertellen en onze ervaringen te delen. En wie wil, kan de volgende dagen reeds ons verhaal volgen op deze blog.

Wouter Van Bellingen

Bujumbura, Burundi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s