Maand: juni 2010

Neen, ik ga me in de Kamer niet opsluiten. Ja, ik ga ervoor!

Op 13 juni neem ik voor de 4e keer deel aan de verkiezingen. De eerste keer was in 2006 toen ik in Sint-Niklaas verkozen werd als gemeenteraadslid en schepen. Nadien volgden 2007 (Kamerverkiezingen) en 2009 (Vlaamse verkiezingen). Bij die laatste twee verkiezingen raakte ik ondanks mijn groot aantal voorkeurstemmen niet verkozen.

Van Spirit tot SOS

“Ben je nu lid van de SP.A?” is een vraag die mij meer en meer gesteld wordt. Het antwoord is neen.
Toen ik lid was van Spirit, ben op vraag op de kartellijst SP.A/Spirit gaan staan. Ik heb dat in 2006 en 2007 gedaan. Nadat Spirit zichzelf opgelost had en de “tenoren” van de beweging bij andere partijen onderdak zochten, bleef ik samen met een paar anderen als onafhankelijke over. Zo heb ik als onafhankelijke vorig jaar deelgenomen aan de Vlaamse verkiezingen. Mijn slogan was “SOS-Wouter”, waarbij “SOS” niet stond voor “Socialist” maar voor “Sociaal, Onafhankelijk, Strijdbaar”.
Dat ik op 13 juni als onafhankelijke opnieuw op een SP.A-lijst kandideer, betekent ook dat ik mij meer in het SP.A-programma kan herkennen dan in het programma van andere partijen.

Sterft, gij oude vormen en gedachten
Spirit stond ooit voor “vernieuwing”. Om die reden voelde ik er mij ook door aangetrokken. En het is niet omdat Spirit inmiddels de geest gegeven heeft, dat bij mij de vernieuwingsdrang verdwenen is.
Zo wil ik nieuwe impulsen geven aan het Vlaamse emancipatiedenken. Waar willen wij met Vlaanderen naartoe en hoe kunnen we op een efficiënte manier de Vlaamse zelfstandigheid dichterbij brengen? Zo’n gesprek moet met open vizier gevoerd worden en moet komaf maken met een aantal vooroordelen die, vooral ter linkerzijde, over Vlaanderen nog altijd bestaan.
Ook het politiek bedrijf blijft op zijn vernieuwing wachten. Afschaffing van de lijststem, van de lijstopvolgers en van de Senaat, er wordt al tien jaar over gebabbeld maar niet over gestemd. Idem voor de snoodaards die verkozen worden maar niet gaan zetelen: de eerste die hen een strobreed in de weg legt, moet nog verkozen worden. Maar misschien gaat dit nu gebeuren…

Sorry, Achilles.

Het derde luik dat dringend aan vernieuwing toe is, is de sociaal-economische besluitvorming. Deze besluitvorming verloopt nog altijd volgens de patronen van de jaren vijftig (sorry, Achilles Van Acker), inmiddels een halve eeuw geleden. In dat schema zijn de werkgevers en de werknemers elkaars tegenstrevers, en komt het er voor de enen op aan zo weinig mogelijk toe te geven, en voor de anderen om zoveel mogelijk in de wacht te slepen. De regeringen spelen daarbij de rol van arbiter, zoals in het voetbal.

De arbiter en de twee Belgische ploegen staan echter machteloos wanneer ze geconfronteerd worden met een ploeg die Champions League of WK-voetbal speelt. Dan staan er al na één helft forfaitcijfers op het bord. Zelf anticiperen op de voorspelde economische tegenwind is nooit de spontane refleks van onze regeerders geweest. Zo gebeurt het dat grote financiële instellingen ineens aan de rand van het bankroet staan, dat grote bedrijven hier hun deuren sluiten en dat grote legers werkzoekenden de RVA en de VDAB overrompelen.

Sterren op de Werkvloer

Nieuwe vormen van dialoog zijn dus dringend nodig: over Vlaanderen en B-H-V, over de hervorming van de politieke instellingen en over het stimuleren van de sociaal-economische heropbouw.
Mijn campagne spitst zich voornamelijk op het laatste toe, omdat de crisis de mensen persoonlijk treft. Het zal je maar overkomen je spaargeld van de ene dag op de andere kwijt te raken, of ineens zonder (uitzicht op) job te zitten.
“Sterren op de Werkvloer” is mijn slogan, een allusie op het VTM-programma waaraan ik onlangs deelnam. Als het op werk aankomt, dan moet iedereen ster kunnen worden. Door nieuwe vormen van sociaal overleg, door ingrijpende financieel-economische hervormingen en door de technologische revolutie als een bondgenoot te beschouwen en niet als een bedreiging, kunnen we op eigen kracht al ver komen.
Maar dat zulks ook nog veel werk op de vloer vereist, hoeft waarschijnlijk geen betoog.

Wouter Van Bellingen