Wouter heeft me ingepakt met z’n babbel.

Katrijn Vandevoorde, ‘MEVROUW van Bellingen’, over DE ONWEERSTAANBARE SCHEPEN

Onze kinderen spreken in termen van ‘wij zijn bruin’, ‘papa is bruiner’ en ‘mama is wit’

Wat een warme kus was het, die Katrijn Vandevoorde (34) woensdag op de lippen van ‘haar Wouter’ plantte. Zou het ook een beetje aan háár liggen, dat de zwarte schepen uit Sint-Niklaas intussen internationaal geroemd wordt om zijn positivisme? Absoluut, zo blijkt uit een gesprek met deze huismoeder -tijdelijk toch- van twee kinderen. Als jong meisje moest ook zij de nodige flair bovenhalen om haar ma en pa warm te maken voor een schoonzoon die ze «niet meteen voor ogen hadden». Blijven geloven is nodig, weet Katrijn. En blijven lachen, natuurlijk: «Als kind was ik altijd de bleekste van de klas. Op foto’s gaf ik bijna licht!

En dan tref je zo’n man. Ik wist het even niet zo goed. Maar ja, Wouter hè: met zijn babbel heeft hij me helemaal ingepakt.»

Wouter Van Bellingen heeft altijd al geweten hoe hij een goed trouwfeest moet geven: tien jaar geleden op 26 juli 1997 deed hij het met Katrijn Vandevoorde. «De deejay die plaatjes kwam draaien, heeft ons huwelijk nadien als ‘feest van het jaar’ bestempeld», vertelt Katrijn. «Veel was het nochtans niet. We waren 24, ge kent dat: er was iets te knabbelen en er werden pintjes getapt. John Tura, een lokale zanger uit Sint-Niklaas, kwam zingen.» Niemand van de 200 aanwezigen moest ze toen nog ‘Wouter Van Bellingen’ leren kennen. «Hij was een begrip in Sint-Niklaas. Hij was ‘één van ons’. En toch weer niet. Als Wouter op een dansvloer stond… die moest maar drie keer zijn heupen bewegen of er zei al iemand: ‘Dat zit er toch in bij die mensen, hè, dat ritme’. En zijn haar, dat is ook wat. Hoeveel keer ze al gevraagd hebben of ze daar eens met hun handen mogen doorgaan. Ach, ik heb geen moeite met opmerkingen. Alleen toen ik zwanger was, heb ik iets te vaak moeten horen ‘dat wij wel heel mooie kindjes zouden krijgen’. Op de duur kreeg ik er bijna stress van: stel je voor dat ze niét mooi zouden zijn (lacht).»

Felle discussies

Vijf jaar voor dat beruchte huwelijksfeest hadden ze mekaar leren kennen bij de scouts. Zij was daar de ‘aanhankelijke maki’, hij de ‘spitssnuitdolfijn’. Zij kwam uit een traditioneel Vlaams gezin «rustig leven, goed je best doen» , hij uit een kleurrijke bende. «In het begin was dat schrikken, die zoete inval en die chaos. Hoe fel Wouter met zijn vader kon discussiëren! Ik kroop bijna onder tafel: ‘Dat komt hier nooit meer goed’», zegt Katrijn. «Nu vind ik dat juist fijn, die verschillen, gewoon al om peper en zout in een relatie te brengen. Over de grote dingen moet je het eens zijn, maar je niet gaan samensmelten, hè. Wat Wouter nu doet, daar heb ik veel respect voor, juist omdat ik het zelf niet zou kunnen en trouwens ook niet ambieer. Ik had het ook niet zo snel zien aankomen. Vroeger, ja, in het jeugdhuis of bij de scouts, was er altijd wel iemand die zei: ‘Wouter, gelijk gij het kunt uitleggen, gij moet in de politiek gaan’. Dat leek toen heel veraf, maar nu is Wouter wel blij met die aanmoedigingen van toen. Dat het blijkbaar altijd al in hem zat. Die gedachten steunen je, als je toch eens twijfelt.»

«De voorbije twee maanden zijn een wervelwind geweest. Ik denk dat Wouter er nog het meest rustig onder bleef (lacht). Maar je moet weten: wij hebben onze watertjes al doorzwommen. Toen ik vijftien jaar geleden thuis met ‘mijn nieuw lief’ kwam aanzetten, was dat niet evident. Mijn ouders hadden een andere schoonzoon voor ogen. Ze schrokken. Wij hebben dat tijd moeten geven, en nu verloopt de relatie nog steeds moeizaam. Als het zo dicht op je huid zit, dan schrik je niet zo hard als enkele koppels -die we niet eens kennen- niet door jou gehuwd willen worden. Dan geef je die óók tijd. Daarom heeft Wouter steeds gezegd: ‘Ik wil de mensen aan het nadenken zetten, maar ik ga het er niet doordúwen’. Iedereen mag zijn mening hebben. Verschillen moeten bespreekbaar zijn. Wij doen dat thuis ook. Onze kinderen spreken in termen van ‘wij zijn bruin’, ‘papa is bruiner’ en ‘mama is wit’. Tja, ik was altijd al de bleekste van de klas. Wouter heeft me voor moederdag eens een zonnebankbeurt cadeau gegeven. En gelukkig ook een weekendje Parijs (lacht).»

adoptie

«Natuurlijk worden mijn kinderen wel eens op hun huidskleur aangekeken. Bij spelletjes, vertellen ze, mogen ‘de bruinen’ soms niet meedoen. Ik moet dan altijd terugdenken aan mijn eigen jeugd, toen ‘die brillenkas’ of ‘die rosse’ aan de kant bleef staan. Het is een beetje eigen aan de mens denk ik, dat je groepjes vormt. Maar plat racisme, daar huiver ik van. Als je op straat loopt en iemand ‘vuile aap’ hoort schreeuwen, omdat een Marokkaan met zijn auto de weg verspert… Stel je voor dat er toch een stille evolutie naar vreemdelingenhaat aan de gang is, denk ik dan, waarvan we nu nog maar een topje zien. Maar sinds woensdag kan ik dat weer van me afschudden. Ik heb kaartjes gekregen, bloemen, flessen champagne… Als ik zie hoe warm het er op de massatrouw aan toe ging, dan geloof ik weer dat het enkelingen zijn, die de boel verzieken.»

«Mooi was het, maar zwaar. Wouter is de voorbije weken eigenlijk alleen naar huis gekomen om te slapen. Ons groot geluk is dat ik net deze periode zes maanden in ouderschapsverlof ben. Normaal werk ik als verkoopster in een bloemenzaak, maar nu dus even niet. Chapeau voor de vrouwen die het allemaal kunnen combineren, maar ik vond het eventjes té. Wouter en ik zijn destijds heel bewust aan kinderen begonnen: tegen de 30, goed geleefd en veel gereisd. We waren er klaar voor. Eventjes hebben we eraan gedacht met de achtergrond van Wouter om te adopteren, maar als je relatie zo hecht is, dan ben je toch benieuwd wat dáár allemaal uit kan voortkomen… Ik was wel zo’n type dat twijfelde of ik dat wel kon maken, in deze harde wereld nog kinderen zetten. Ik heb mezelf dan maar beloofd dat ik ze weerbaar zou maken, dat ik ze een warm coconnetje zou bieden van waaruit ze die eerste stappen konden zetten… Daar wil ik nu tijd voor maken, nu ze 5 en 3 jaar oud zijn. Niet dat het hier elke dag feest is, hoor. Soms hoor ik mezelf voortdurend ‘niet slaan’ en ‘geen speelgoed afpakken’ roepen. Maar dat is belangrijk. Als je sommige volwassenen bezig ziet, hebben ze die dingen eerder te weinig dan te veel gehoord (lacht).»

Altijd alert

«Ook voor mijn huwelijk is het goed dat ik even thuis ben. Ik zeg altijd tegen Wouter: ‘Wij eindigen samen op een bankje, met onze benen onder een dekentje’. Maar dat gaat niet vanzelf. Ik vind dat prachtig, zo’n massatrouw zoals woensdag, met al die blije gezichten en plannen voor de toekomst. Ik heb ons ook ingeschreven, om dezelfde reden als tien jaar geleden: omdat we het belangrijk vinden om aan iedereen te tonen hoe graag we mekaar zien. Maar met de jaren besef je toch dat zo’n trouwdag maar een begin is. Ik schrik wel eens als ik mensen het huwelijk als een saaie bedoening hoor bestempelen, zo’n comfortabele sofa waarop je uit gemakzucht blijft zitten. Als je de zaak draaiend wil houden, vraagt het juist heel veel inspanning. Elke dag is anders. Het ene moment is het belangrijk dat je alles uitpraat, het volgende is het beter om mekaar een beetje ademruimte te gunnen. Altijd moet je alert zijn. En dat huwelijk ook echt wìllen, denk ik. Ik heb nooit gesproken in termen van ‘nu gaat het goed, maar je weet nooit wat…’ Dat moét lukken verdorie (lacht). Enfin, ons eerste jubileum hebben we toch al gehaald. Hoe we dat straks gaan vieren? Zoals het tien jaar geleden begonnen is, zeker… Met een goed feestje.»

Verschillen brengen peper en zout in een relatie. Over de grote dingen moet je het eens

NVDL, HLN

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s