Dag: 24 maart 2007

Ik ben geen symbool van de strijd tegen racisme.

Wouter Van Bellingen bekomt van een zware internationale mediastorm. Nadat drie koppels weigerden om door hem in de echt te worden verbonden, werd de zwarte schepen van Sint-Niklaas plots een mediafiguur in binnen- en buitenland. Met een massale trouwplechtigheid als orgelpunt. Dat terwijl de schepen aanvankelijk het trouwincident als een bagatel bekeek. Koen Dewanckel en Bart Timperman kijken met Van Bellingen terug op een woelige week.

Hoe kijk je terug op al de heisa van de voorbije dagen?

(denkt na) Met een dubbel gevoel. Ik had nooit gedacht dat iedereen er zo veel aandacht aan zou besteden. Het groeide voor een groot deel buiten mij om. Vrienden vonden dat ik een signaal moest geven. Ze kwamen op de proppen met het idee van een massahuwelijk met mensen die wél door mij getrouwd wilden worden. We dachten eerst aan pakweg een dertig koppels tijdens een bescheiden feestje. Maar het idee werd eerst door de nationale en vervolgens door de internationale media massaal opgepikt. De inschrijvingen van de mensen stroomden binnen. Op een bepaald moment had ik het gevoel: dit loopt hier uit de hand.

Wat was dan het goede gevoel?

De positieve boodschap van het gebeuren kwam heel goed over. Ik vroeg aan de reporter van Al Jazeerah – die trouwens als eerste vraag stelde of CNN ook al langs was geweest – waarom hij belangstelling had. “Vanwege het positieve karakter van het hele gebeuren”, was zijn reactie. Onvoorstelbaar wat het allemaal teweeg heeft gebracht.

Door dat menselijke aspect ging alles veel verder dan iemand maar had kunnen vermoeden.

Je bent een politicus voor Spirit. Het verwijt van politieke recuperatie brandt op de lippen van andere partijen.

Ik besef dat ik me hier op het randje heb begeven. Maar het was een organisatie van een groep vrijwilligers met medewerking van de stad, géén organisatie van het stadsbestuur. Ik besef dat niet iedereen daar vrede mee neemt. Ik heb ook lang getwijfeld. Een telefoontje met de grootmoeder van de in Antwerpen vermoorde Luna gaf de doorslag. Ze had me zelf eerst een mail gestuurd. Zij antwoordde ‘ja’ op de vraag of ik hiermee wel voluit moest gaan. Ze vond het een ideale gelegenheid om zoveel mogelijk mensen te bereiken, ook zij die minder de media volgen.

Door de menselijke dimensie sloeg de boodschap ook inderdaad ook internationaal aan. De 0110-concerten voor verdraagzaamheid in oktober van vorig jaar brachten veel meer volk op de been. Maar de uitstraling ervan bleef wel beperkt tot de eigen landsgrenzen. Vrienden sms’en me vanuit Peru en Thailand dat ik ook daar op de voorpagina van de kranten stond en in het tv-journaal te zien was. Sint-Niklaas kwam door de weigering van een koppel om door mij te worden getrouwd in een negatief daglicht te staan. Dankzij ‘Sint-Niklaas gaat vreemd’ veranderde dat in het tegenovergestelde. En dat was net wat ik wilde bereiken.

Zondag 10 juni federale verkiezingen: je kon/kan na de voorbije week een plaats op de lijst van Sp.a-Spirit niet meer weigeren. Waar kies je voor: een lokale of een nationale politieke carrière?

De komende federale verkiezingen maken het me inderdaad niet gemakkelijk. Als ik daarbij veel stemmen haal, wordt een oplossing voor mijn situatie heel moeilijk. De voorbije dagen kreeg ik door al de drukte niet echt de tijd om daarover na te denken. Ik probeerde ook nog als schepen te fungeren, er was dus niet zoveel ruimte over voor andere dingen. In elk geval: zowel voor een nationaal mandaat als voor een job als schepen wil ik worden beoordeeld op mijn werk. Ik wil niet doorgaan als louter het symbool van de strijd tegen het racisme. Maar ik hoef pas iets te beslissen als ze me effectief vragen.

Wij hebben vanaf dag één gezocht naar het verhaal van een koppel dat weigerde te trouwen. Niets gevonden. Door de vaagheid over de identiteit van die koppels duiken stilaan de meest wilde geruchten op. Wie zegt dat dit geen geniale start voor een campagne voor de federale verkiezingen van 10 juni was? Doorgestoken kaart! Was er echt wel een racistisch koppel in het spel? Ging het niet om iemand met wie hij het als werknemer bij de stedelijke jeugddienst aan de stok kreeg? Een georkestreerde campagne wil zelfs laten geloven dat het een Turks koppel was dat geen zwarte schepen wilde.

Er bestaat inderdaad heel wat verwarring. In december van vorig jaar was er een koppel dat zijn (schoon)vader uitstuurde met de boodschap dat ze niet door een zwarte schepen getrouwd wilden worden. Later waren er nog twee die bezwaar hadden tegen mij. Gezien de commotie rond die eerste weigering, werd hier meteen ook een racistisch karakter aan gegeven maar dat is niet zo duidelijk. In elk geval: de namen van deze mensen achterhalen is onmogelijk. Aanvragen worden op trouwdatum en uur en met naam met potlood ingeschreven. Pas bij een definitieve bevestiging gebeurt dat in balpen. Mensen die van idee veranderen of een andere datum willen, worden uitgegomd. Er is heel wat discussie over geweest, maar het is zo: je kan dat fysiek niet meer terugvinden in het inschrijvingsboek. Er worden trouwens meer dan alleen maar die drie gevallen geschrapt.

Toch vreemd dat het nieuws zo kort voor nationale verkiezingen uitlekt?

Puur toeval! De feiten dateren al van december. Ik was toen nog niet eens in functie als schepen! Het had wel al in de kranten gestaan dat ik schepen van burgerlijke stand zou worden. Ik vertelde enkele vrienden al een paar keer over de weigering als een losstaand feit, zonder er zwaar aan te tillen. Toen het onderwerp tijdens een vrijgezellenfeestje opnieuw aan bod kwam, was er een journalist aanwezig. Die bracht de bal twee maanden na de feiten aan het rollen. Trouwens, ik had het verhaal eerder terloops al aan iemand van de VRT verteld. Van een door burgemeester Willockx georkestreerde campagne is dus geen sprake. In december besloten we samen hier geen ruchtbaarheid aan te geven. Ik hoopte trouwens dat deze mensen nog op hun beslissing zouden terugkomen zodra ze zouden merken dat ik het als schepen bij trouwfeesten niet zo slecht deed.

Maar de weigeraars lieten niets meer van zich horen?

Neen. Ze zijn nog steeds welkom. Ik zou niets liever doen dan eens met deze mensen praten. Dat helpt vaak veel. Ik blijf hopen dat het nog gebeurt. Ik zou het heel moedig vinden als ze nu nog durven komen.

Hoe voelt het om wereldwijd kussend op de voorpagina’s van de kranten te staan?

Fantastisch, al zag het er even naar uit dat het niet zou gebeuren. Het was niet gepland dat mijn vrouw Katrijn op het podium zou verschijnen. Ik wilde er zelf niet op als dat niet kon. Je zal maar honderden koppels hun huwelijksbelofte laten hernieuwen en dat zelf niet kunnen! Ik ben dit jaar tien jaar getrouwd. Uiteindelijk zijn ze Katrijn in het publiek gaan zoeken. Anders ging ik niet op het podium. Zeker weten!

Hou je alles bij wat de voorbije dagen over je verschenen of te zien was?

Onmogelijk. Mijn mama houdt zo veel mogelijk alles uit de nationale kranten bij. Jammer dat ik geen tijd had om ook alle internationale publicaties op te snorren. En video’s van alle zenders waar ik op te zien was: gewoon onbegonnen werk!

Bombardeerden de voorbije weken je tot een echte BV of zelfs een BW (Bekende Wereldburger)?

Dat is relatief. Verleden week was ik samen met twee andere schepenen uitgenodigd voor een feest waar kleurlingen werkten. Toen ik me aan de oesterbar aandiende, werd ik geweigerd. “Niet voor personeel” luidde de boodschap. Toen de organisator erbij werd gehaald,

GVA