Dag: 24 maart 2007

Wouter heeft me ingepakt met z’n babbel.

Katrijn Vandevoorde, ‘MEVROUW van Bellingen’, over DE ONWEERSTAANBARE SCHEPEN

Onze kinderen spreken in termen van ‘wij zijn bruin’, ‘papa is bruiner’ en ‘mama is wit’

Wat een warme kus was het, die Katrijn Vandevoorde (34) woensdag op de lippen van ‘haar Wouter’ plantte. Zou het ook een beetje aan háár liggen, dat de zwarte schepen uit Sint-Niklaas intussen internationaal geroemd wordt om zijn positivisme? Absoluut, zo blijkt uit een gesprek met deze huismoeder -tijdelijk toch- van twee kinderen. Als jong meisje moest ook zij de nodige flair bovenhalen om haar ma en pa warm te maken voor een schoonzoon die ze «niet meteen voor ogen hadden». Blijven geloven is nodig, weet Katrijn. En blijven lachen, natuurlijk: «Als kind was ik altijd de bleekste van de klas. Op foto’s gaf ik bijna licht!

En dan tref je zo’n man. Ik wist het even niet zo goed. Maar ja, Wouter hè: met zijn babbel heeft hij me helemaal ingepakt.»

Wouter Van Bellingen heeft altijd al geweten hoe hij een goed trouwfeest moet geven: tien jaar geleden op 26 juli 1997 deed hij het met Katrijn Vandevoorde. «De deejay die plaatjes kwam draaien, heeft ons huwelijk nadien als ‘feest van het jaar’ bestempeld», vertelt Katrijn. «Veel was het nochtans niet. We waren 24, ge kent dat: er was iets te knabbelen en er werden pintjes getapt. John Tura, een lokale zanger uit Sint-Niklaas, kwam zingen.» Niemand van de 200 aanwezigen moest ze toen nog ‘Wouter Van Bellingen’ leren kennen. «Hij was een begrip in Sint-Niklaas. Hij was ‘één van ons’. En toch weer niet. Als Wouter op een dansvloer stond… die moest maar drie keer zijn heupen bewegen of er zei al iemand: ‘Dat zit er toch in bij die mensen, hè, dat ritme’. En zijn haar, dat is ook wat. Hoeveel keer ze al gevraagd hebben of ze daar eens met hun handen mogen doorgaan. Ach, ik heb geen moeite met opmerkingen. Alleen toen ik zwanger was, heb ik iets te vaak moeten horen ‘dat wij wel heel mooie kindjes zouden krijgen’. Op de duur kreeg ik er bijna stress van: stel je voor dat ze niét mooi zouden zijn (lacht).»

Felle discussies

Vijf jaar voor dat beruchte huwelijksfeest hadden ze mekaar leren kennen bij de scouts. Zij was daar de ‘aanhankelijke maki’, hij de ‘spitssnuitdolfijn’. Zij kwam uit een traditioneel Vlaams gezin «rustig leven, goed je best doen» , hij uit een kleurrijke bende. «In het begin was dat schrikken, die zoete inval en die chaos. Hoe fel Wouter met zijn vader kon discussiëren! Ik kroop bijna onder tafel: ‘Dat komt hier nooit meer goed’», zegt Katrijn. «Nu vind ik dat juist fijn, die verschillen, gewoon al om peper en zout in een relatie te brengen. Over de grote dingen moet je het eens zijn, maar je niet gaan samensmelten, hè. Wat Wouter nu doet, daar heb ik veel respect voor, juist omdat ik het zelf niet zou kunnen en trouwens ook niet ambieer. Ik had het ook niet zo snel zien aankomen. Vroeger, ja, in het jeugdhuis of bij de scouts, was er altijd wel iemand die zei: ‘Wouter, gelijk gij het kunt uitleggen, gij moet in de politiek gaan’. Dat leek toen heel veraf, maar nu is Wouter wel blij met die aanmoedigingen van toen. Dat het blijkbaar altijd al in hem zat. Die gedachten steunen je, als je toch eens twijfelt.»

«De voorbije twee maanden zijn een wervelwind geweest. Ik denk dat Wouter er nog het meest rustig onder bleef (lacht). Maar je moet weten: wij hebben onze watertjes al doorzwommen. Toen ik vijftien jaar geleden thuis met ‘mijn nieuw lief’ kwam aanzetten, was dat niet evident. Mijn ouders hadden een andere schoonzoon voor ogen. Ze schrokken. Wij hebben dat tijd moeten geven, en nu verloopt de relatie nog steeds moeizaam. Als het zo dicht op je huid zit, dan schrik je niet zo hard als enkele koppels -die we niet eens kennen- niet door jou gehuwd willen worden. Dan geef je die óók tijd. Daarom heeft Wouter steeds gezegd: ‘Ik wil de mensen aan het nadenken zetten, maar ik ga het er niet doordúwen’. Iedereen mag zijn mening hebben. Verschillen moeten bespreekbaar zijn. Wij doen dat thuis ook. Onze kinderen spreken in termen van ‘wij zijn bruin’, ‘papa is bruiner’ en ‘mama is wit’. Tja, ik was altijd al de bleekste van de klas. Wouter heeft me voor moederdag eens een zonnebankbeurt cadeau gegeven. En gelukkig ook een weekendje Parijs (lacht).»

adoptie

«Natuurlijk worden mijn kinderen wel eens op hun huidskleur aangekeken. Bij spelletjes, vertellen ze, mogen ‘de bruinen’ soms niet meedoen. Ik moet dan altijd terugdenken aan mijn eigen jeugd, toen ‘die brillenkas’ of ‘die rosse’ aan de kant bleef staan. Het is een beetje eigen aan de mens denk ik, dat je groepjes vormt. Maar plat racisme, daar huiver ik van. Als je op straat loopt en iemand ‘vuile aap’ hoort schreeuwen, omdat een Marokkaan met zijn auto de weg verspert… Stel je voor dat er toch een stille evolutie naar vreemdelingenhaat aan de gang is, denk ik dan, waarvan we nu nog maar een topje zien. Maar sinds woensdag kan ik dat weer van me afschudden. Ik heb kaartjes gekregen, bloemen, flessen champagne… Als ik zie hoe warm het er op de massatrouw aan toe ging, dan geloof ik weer dat het enkelingen zijn, die de boel verzieken.»

«Mooi was het, maar zwaar. Wouter is de voorbije weken eigenlijk alleen naar huis gekomen om te slapen. Ons groot geluk is dat ik net deze periode zes maanden in ouderschapsverlof ben. Normaal werk ik als verkoopster in een bloemenzaak, maar nu dus even niet. Chapeau voor de vrouwen die het allemaal kunnen combineren, maar ik vond het eventjes té. Wouter en ik zijn destijds heel bewust aan kinderen begonnen: tegen de 30, goed geleefd en veel gereisd. We waren er klaar voor. Eventjes hebben we eraan gedacht met de achtergrond van Wouter om te adopteren, maar als je relatie zo hecht is, dan ben je toch benieuwd wat dáár allemaal uit kan voortkomen… Ik was wel zo’n type dat twijfelde of ik dat wel kon maken, in deze harde wereld nog kinderen zetten. Ik heb mezelf dan maar beloofd dat ik ze weerbaar zou maken, dat ik ze een warm coconnetje zou bieden van waaruit ze die eerste stappen konden zetten… Daar wil ik nu tijd voor maken, nu ze 5 en 3 jaar oud zijn. Niet dat het hier elke dag feest is, hoor. Soms hoor ik mezelf voortdurend ‘niet slaan’ en ‘geen speelgoed afpakken’ roepen. Maar dat is belangrijk. Als je sommige volwassenen bezig ziet, hebben ze die dingen eerder te weinig dan te veel gehoord (lacht).»

Altijd alert

«Ook voor mijn huwelijk is het goed dat ik even thuis ben. Ik zeg altijd tegen Wouter: ‘Wij eindigen samen op een bankje, met onze benen onder een dekentje’. Maar dat gaat niet vanzelf. Ik vind dat prachtig, zo’n massatrouw zoals woensdag, met al die blije gezichten en plannen voor de toekomst. Ik heb ons ook ingeschreven, om dezelfde reden als tien jaar geleden: omdat we het belangrijk vinden om aan iedereen te tonen hoe graag we mekaar zien. Maar met de jaren besef je toch dat zo’n trouwdag maar een begin is. Ik schrik wel eens als ik mensen het huwelijk als een saaie bedoening hoor bestempelen, zo’n comfortabele sofa waarop je uit gemakzucht blijft zitten. Als je de zaak draaiend wil houden, vraagt het juist heel veel inspanning. Elke dag is anders. Het ene moment is het belangrijk dat je alles uitpraat, het volgende is het beter om mekaar een beetje ademruimte te gunnen. Altijd moet je alert zijn. En dat huwelijk ook echt wìllen, denk ik. Ik heb nooit gesproken in termen van ‘nu gaat het goed, maar je weet nooit wat…’ Dat moét lukken verdorie (lacht). Enfin, ons eerste jubileum hebben we toch al gehaald. Hoe we dat straks gaan vieren? Zoals het tien jaar geleden begonnen is, zeker… Met een goed feestje.»

Verschillen brengen peper en zout in een relatie. Over de grote dingen moet je het eens

NVDL, HLN

krantenKoppen.

De wekelijkse satirische kijk van komiek Raf Coppens op onze krantenkoppen.

Wouter Van Bellingen

De markt van Sint-Niklaas zag zwart. 623 paartjes wilden zich laten trouwen door Wouter. En dan zijn er nog 600 weggelopen toen ze Freddy Willockx zagen staan. Willockx zag er de praktische kant van. Hij heeft medegedeeld dat toekenningen van bouwaanvragen, uitreikingen van identiteitskaarten en echtscheidingen voortaan alleen nog op de Grote Markt zullen plaatsvinden, voor tenminste 1.200 man. Hij noemde de weigering van drie koppels om zich te laten huwen door een zwarte schepen een schrijnend geval van racisme. Kan zijn, maar wie zegt dat die drie koppels opgestapt zijn uit racisme? Misschien kwamen zij plots tot het inzicht dat het beter is niet te trouwen. En stapten ze op. Zwarte of blanke schepen.

Senator.

Het massahuwelijk in Sint-Niklaas moet iets langdurigs blijven, iets van geschiedenis. Weinig Belgen zullen deze eeuw wereldberoemder worden dan Wouter Van Bellingen. Niet dat we het verdiend hebben, maar alles wat een beetje in de buurt van Nelson Mandela komt, is meegenomen. Er valt veel te helen in dit bruine land, oude en nieuwe wonden. De mentale toestand in de hallelujanatie van Yves Leterme blijft: wantrouwen. Terecht in een circus van baardmannen.

Waar vind je ze nog, dienaars van de publieke zaak die zich ver houden van electorale sentimenten? De ondertoon van elk ethisch reveil is stemmenwinst. In termen van humanisme en mededogen dus een lege doos.

Schepen Van Bellingen heeft met zijn massafeest de husseleconomie van de politiek doorbroken. Hij stond voor iets, hij stond zelfs achter zichzelf. Niet evident voor een zwarte in Sint-Niklaas. Peter Van Petegem wordt gekoesterd als de Zwarte van Brakel, maar hij is hagelwit. Ergo: flandrien.

Het dorp is uit Van Bellingen gehaald. Hij is van Al-Jazeera en The New York Times, van Die Welt en een parochieblad in Drenthe. Monument van een statement tegen racisme. Kun je met monumenten op de loop gaan? Ik dacht het niet. Daarom is het zo weerzinwekkend als je hoort hoe door sp.a en Spirit met deze mens gesold en geschoven wordt, op een kieslijst. Zo van: een zwarte op de vijfde plaats, dát moet wel lukken in Oost-Vlaanderen. Toch in het slijmspoor van Freya.

Zoveel is zeker: eens gepositioneerd op een Kamerlijst ligt het geluk van Wouter Van Bellingen achter hem. Hij zal niet meer van iedereen zijn, wat een zwarte in Vlaanderen wel hoort te zijn. Een vrouw kussen voor de camera van Al-Jazeera? Ho maar, prerogatief van Vande Lanotte en Lambert.

In zijn land was Mandela nu allang gecoöpteerd senator.

Hugo Camps

Tegenpartij

Koen Wauters trekt de lijst van CD&V in Brussel-Halle-Vilvoorde. Zeg dat ik het gezegd heb. Is het toeval, anders, dat Clouseau luttele maanden voor de verkiezingen met een single komt waarvan de tekst geschreven werd door Wouter Beke? ,,Stel je voor dat schrik de plaats ruimt voor respect”, aldus de schallende woudlopers, die ons voorgaan naar een betere wereld. ,,En dat iedereen, elke man en elke vrouw, dan Verdraagzaamheid gaandeweg ontdekt”. Ja Guy, zeg maar dág met dat handje aan die derde ambtstermijn. Het is voorbij met de ver-ikking want respect werkt: het Vlaams kartel mag het Sportpaleis laten vollopen.

Er is een tijd geweest dat wij allemaal gezellig waren gaan overgeven bij het horen van zo’n slap geneuzel. Respect en Verdraagzaamheid zeg – straks zingt die Wauters nog dat schoonheid vanbinnen zit. Is dat rokkenrol? Akkoord, Aretha Franklin pleitte ook voor juist een klein beetje respect, maar dat gaat over een overspelige vent die zijn ferme kloek horens dacht te kunnen zetten. Niet over hoffelijkheid, fatsoen en ritsen in het verkeer.

Zoals ik zei: er is een tijd geweest dat zo’n tekst op de lachspieren had gewerkt. Dat we, terecht, hadden gezegd: beste Koen, als je dan toch iets maatschappelijks wil zeggen, ga dan wat dieper dan dat. Maar niet vandaag. ,,De inhoud van De Tegenpartij vat de huidige tijdgeest samen” aldus het persbericht van de Clouseaus, en dat zullen wij niet tegenspreken. De tijdgeest zit goed voor vage slogans en evenementen, die op het eerste gezicht barsten van het engagement, maar bij nader toezien holler zijn dan vrouw Holle zelf.

Neem nu dat massahuwelijk in Sint-Niklaas. Een hartverwarmende avond was het, dat zeker. Het was een beetje een Vlaamse kermis, met die Aalsterse carnavalsgroep die flauwe moppen kwam vertellen over Belgen die alles ,,in het zwart” doen (haha) en dat vals zingende gospelkoor, maar allicht was het daarom ook net zo leuk. Het had niet dat hippe van veel antiracistische feestjes. Het was een bal voor Radio 2-luisteraars, en daar heb ik altijd wat meer sympathie voor. Er waren zelfs mannen met een borstelsnor; als dat geen diversiteit is.

De volgende dag was mijn verzuurde, ver-ikte ik helaas alweer terug. Ik keek naar de foto’s van de kussende Wouter Van Bellingen met zijn Katrijn, en ik dacht: heeft deze avond ons nu iets geleerd over racisme? Bah nee. Uiteindelijk bracht Sint-Niklaas een vrij kinderlijke boodschap: ben je blank of ben je zwart, regen valt niet voor jou apart. Als we elkaar graag zien, wat doet huidskleur er dan toe? Niks natuurlijk, en het kan allicht geen kwaad om dat nog eens te zeggen, maar wat brengt het bij?

Van Bellingens Katrijn zei het zelf, in De Morgen: ,,Het gedrag van die koppels heeft zoveel weerklank gekregen omdat het zo’n zuiver, manifest geval van racisme is. Sluimerende onverdraagzaamheid valt niet op”. En dat is precies het probleem: de sluimerende onverdraagzaamheid is de echte. De meeste conflicten rond diversiteit spelen zich af in een immense grijze zone. Als de stad Antwerpen nu ook van islamitische onthaalmoeders eist dat ze hun hoofddoek afzetten, is dat dan een redelijke vraag omdat de overheid neutraal moet zijn, of toont het dat de stad niet om kan met diversiteit? Als een werkgever een Marokkaan uit de middenklasse – keurig in pak, accentloos Nederlands – wel een job aanbiedt en een Marokkaan die er wat meer uitziet als het cliché – trainingsbroek, haar met gel naar achter, licht accent – niet, toont die man dan dat hij een goed diversiteitsbeleid heeft, of net niet?

Dat zijn de belangrijke vragen. Vragen die woensdagavond niet eens gesteld, laat staan beantwoord werden. Daar ging het alleen over huidskleur, en dat liefde ras overstijgt, en dat we verdraagzaam moeten zijn, wat dat ook mag betekenen. Terwijl diversiteit ondertussen toch een pak diverser is dan dat.

Wat er woensdag in Sint-Niklaas gebeurde, is zo typisch voor hoe we vandaag omgaan met ingewikkelde problemen. Het is alsof we geen zin meer hebben om te begrijpen. Iedereen heeft het gevoel dat er iets mis is, met al die onverdraagzaamheid en dat zinloos geweld en zo, maar tegelijk doen we alle moeite van de wereld om vooral niet te diep op dat onbehagen in te gaan. Liever organiseren we een gezellige samenkomst: een bal, een concert, een mars, en we doen dat onder een vlag die vrijwel alles kan dekken: respect, verdraagzaamheid, alle mensen worden broeders.

In zo’n tijdgeest kiezen zelfs de voormalig kritische lezers van Humo Yves Leterme, de kampioen van dit schijnbare engagement, tot politicus van het jaar. Ze kunnen daar op de Poppoll dus ook al meezingen met Clouseau: ,,Elke dag brengt confrontatie, in elke stad van ieder land. Het kan ook anders: we keren het tij. Wat als we ze omarmen, de tegenpartij?” Ja, wat als? Dat antwoord geeft Koen niet. En wie de tegenpartij is, laat hij in het midden. Is het dan gek dat er niets verandert?

fis, De Standaard

Winnaar.

Wouter Van Bellingen
Zo’n sympathieke gast, positief ingesteld en altijd lachen, een echte Vlaamse kerel trouwens, in de scouts geweest en zo, en praat perfect Sint-Niklaas.
Met zo iemand wil de hele wereld sympathiseren wanneer hem onrecht wordt aangedaan.
De massale trouwpartij in Sint-Niklaas maakte de zwarte man in het witte pak tot wereldster voor één dag.
De lokale Vlaams Belang-man mopperde iets over een stunt. Dat had hij goed begrepen.

KGV, De Standaard