Roemloos einde voor wonderboy Wouter Van Bellingen.

Het ziet ernaar uit dat Wouter Van Bellingen (39) een roemloos einde als politicus wacht. De eerste ‘zwarte schepen’ van het land, die in 2007 wereldberoemd werd omdat drie koppels zouden geweigerd hebben zich door hem te laten huwen, werd deze week in Sint-Niklaas uit z’n eigen kartel gezet. Ooit de coming man van links, nu in de laatste rechte lijn naar de uitgang. “Mijn eigen carrière is nooit belangrijk geweest voor me”, reageert hij. “Ik zie wel wat er op me afkomt.”

Amper enkele weken nadat Van Bellingen door de drie – vermeende, zeggen z’n tegenstanders – koppels opzij werd geschoven als schepen voor Burgerlijke Stand, stond hij in poleposition voor een nationale politieke carrière. Liefst 626 koppels kwamen op de Markt van Sint-Niklaas samen om door hem symbolisch gehuwd te worden. De rest van het schepencollege onder leiding van toenmalig burgemeester Freddy Willockx (sp.a), zette letterlijk en figuurlijk een stapje achteruit om de schepen alle spotlicht te gunnen. Dezelfde avond sprak hij op BBC World en CNN met een naturel die aanstekelijk werkte. Tv-makers zagen in hem een witte raaf en verleidden de Vlaams-Rwandese adoptiezoon tot deelname aan amusementsprogramma’s als ‘Sterren op de Dansvloer’, ‘M!LF’ en ‘Zonde van de Zendtijd’. Tv was voor hem dan al geen onbekende meer, want nog voor z’n verkiezing als schepen had hij als ambtenaar al deelgenomen aan ‘De Pappenheimers’. Hij werd als “politicus die racisme ervaren heeft” uitgenodigd op het Congres voor zwarte politici in de VS en de VN-conferentie in Genève, en kreeg van de Duitse stad Bellingen zelfs het ereburgerschap aangeboden.

Geen postje

Op politiek vlak had hij na de verkiezingen van 2006 z’n partij maar voor het kiezen. Uiteindelijk behaalde hij een jaar later 13.000 voorkeurstemmen op de Spirit-lijst, die hij wat later inruilde voor de VlaamsProgressieven, die hij alweer een jaar nadien de rug toekeerde. Ook in Sint-Niklaas kreeg Van Bellingen steeds vaker de wind van voren. Hij sloot er een kartel met coalitiepartners sp.a en Groen, maar z’n eigengereide optreden maakte dat hij almaar minder vrienden overhield. Oud-burgemeester Willockx wond er geen doekjes om: “De partij van Wouter was het paard van Troje. Profiteren van de samenwerking wel, maar iets in de plaats teruggeven, dat ging niet.” Nu Van Bellingen uit z’n eigen progressief kartel gezet is, maakt hij wellicht geen kans meer op een schepenmandaat. Een trieste fin de carrière, toch. “Het zou vooral jammer zijn voor de mensen van Sint-Niklaas, omdat mijn, ons, project de stad vooruit zou helpen. Maar stel dat de gemeenteraadsverkiezingen tegenvallen, dan neem ik daar ook vrede mee. Ik ben in de politiek gestapt om anderen te helpen, niet om mezelf een goed postje te bezorgen. Natuurlijk heb ik fouten gemaakt, maar dat hebben anderen ook. Ik heb mezelf niets te verwijten.”

PV/JVS, HLN

Sint-Niklaas blijft solidair.

Op zaterdag 14 januari vindt in ‘t Bau-huis de slothappening plaats van Sint-Niklaas Unicef Solidariteitsstad 2011. Tijd voor een balans met schepen van Jeugd, maar ook van Internationale Solidariteit, Wouter Van Bellingen.

“Het begon allemaal met de benefietactie Sint-Niklaas voor Haïti naar aanleiding van de aardbeving in januari 2010″, begint Van Bellingen. “In geen tijd hier van alles georganiseerd, 62.000 euro opleverde. Dat was Unicef België opgevallen. De organisatie was op zoek naar een stad om als eerste in ons land tot solidariteitsstad uit te roepen, een traditie die in Nederland en Frankrijk al bestond. Axelle Red, meter van Villa Pace in Sint-Niklaas en ambassadrice van Unicef, speelde een rol.”

Daarna ging het allemaal heel snel, een beetje te snel zelfs, beseft Van Bellingen achteraf.”Unicef wil daarom voortaan slechts om de twee jaar een solidariteitsstad uitroepen. Over twee jaar wordt dat een stad in Wallonië, het jaar daarop één in het Brussels Gewest. Belangrijk is dat er voldoende tijd wordt gemaakt om de betrokken stad hierop voor te bereiden. Dat is het leergeld dat wij hebben betaald.”

Sint-Niklaas koos voor Sint-Niklazenaars Viv Van Dingenen als meter en Sean Dhondt als peter. “Een perfecte keuze. Ze zijn mee geweest naar Burundi om daar projecten die Sint-Niklaas steunde te gaan bekijken. Terug in Sint-Niklaas hebben ze hierover onder meer in diverse scholen getuigd. Zowel Viv  als Sean gingen voluit. Sean onderbrak zelfs een opnamesessie in de VS om de Burundi-avond in de Casino bij te kunnen wonen.”

Het effect van al dat enthousiasme bleef niet uit. Zowat alle scholen in Sint-Niklaas organiseerden iets voor Unicef. “Het thema van de kinderrechten sprak sterk aan, zelfs bij kleuters. Daarom heeft het schepencollege besloten om die betrokkenheid te bestendigen. We gaan ieder jaar een ander solidariteitsproject opzetten. Het is daarbij niet zo zeer te doen om de opbrengst, wel om de bewustwording, de mentaliteitswijziging.”

Het succes van de Unicef Solidariteitsstad komt volgens Van Bellingen niet uit de lucht gevallen. “De voorbije jaren hebben we Villa Pace een traditie van bewustwording rond de Noord-Zuid-problematiek opgebouwd. Zonder Villa Pace was er nooit een spontaan groot benefiet voor Haïti geweest. En waren we nooit Unicef Solidariteitsstad geworden.” De campagne Unicef Solidariteitsstad wordt afgerond met een slothappening op zaterdag 14 januari. Daarbij zullen de cheques van de campagne worden overhandigd. ” Ik verwacht dat we rond de 30.000 euro zullen eindigen. Maar nog belangrijker is de vertaling naar het effect ervan. Het laat toe om 30.000 kinderen  in Burundi school te laten volgen. De boodschap dat we dit hebben bereikt, vind ik belangrijker dan het bedrag op zich”, aldus nog Van Bellingen.

Portret achter het nieuws. Wie is Van Bellingen?

Wouter Van Bellingen  (39) groeide op in Nieuwkerken als adoptiezoon van Jef Van Bellingen en Simonne Maes. Hij werkte bij de stedelijke jeugddienst. Hij stapte via Nelly Maes in de politiek bij Spirit, de linkse erfgenaam van de VU. In 2006 wordt hij verkozen in de gemeenteraad en meteen schepen van Jeugd, Burgerlijke Stand, Ontwikkelingssamenwerking en Buitenlandse Contacten in een kartel met sp.a en Groen! In 2009 volgt hij niet de overgang van Spirit naar SLP, maar kiest voor een eigen partij: SOS 2012: Sociaal Onafhankelijk Sint-Niklaas. Verleden werd die naam omgevormd tot Sint-Niklaas, Onze Stad.

PJC,  De Streekkrant.

SOS-2012 kiest voor progressieve samenwerking!

SOS 2012 maakte de afgelopen weken de balans op van zes jaar lokaal politiek werk. Als politieke erfgenaam van SPIRIT en sinds 2009 als lokale onafhankelijke politieke beweging mogen we terecht fier zijn op het geleverde werk. De afgelopen jaren hebben we duidelijk onze stempel op het beleid kunnen drukken.

Vooruitstrevend beleid om fier op te zijn

SOS 2012 bewerkstelligde binnen zijn bevoegdheden een inhaalbeweging op vlak van jeugdinfrastructuur. Bovendien werd de stad Sint-Niklaas voor zijn integraal jeugdbeleid door de Vlaamse Gemeenschap beloont met de titel als eerste “Vetste jeugdstad” van Vlaanderen. Daarnaast versterkte en verruimde SOS 2012 de internationale samenwerking van de stad: onze stedenband met stad Tambacounda, Senegal heeft nu ook een zuid-zuid-poot. Economisch verdieping was er via samenwerking met de stad Siquan in China, gemeenschapsvormend via de samenwerking met Al Hoceima, Marokko. Andere hoogtepunten waren ongetwijfeld de titel als Fairtradegemeente (2008), de eerste UNICEF-solidariteitstad van België (2011) en de Prijs voor het vrijwilligerswerk voor het stadsfestival Villa Pace (2011).

Ook op burgerzaken zijn de nodige bakens verzet door de bouw van een crematorium, de aanleg van een geboorte- en gedenkbos, maar ook via administratieve vereenvoudiging en de modernisering van de dienstverlening via de uitbouw van het e-loket.

Duidelijke keuzes voor de toekomst

Het werk is niet af. SOS 2012 legt elke dag zijn oor te luister. Verschillende meningen, elk met eenzelfde devies: de mensen willen duidelijkheid. Ze rekenen op creativiteit en frisse ideeën om te antwoorden op de uitdagingen van de toekomst. SOS 2012 wil die klare wijn schenken. Recht door zee en met een open vizier. Heel wat uitdagingen dienen zich aan: een daadkrachtige armoedebestrijding, een rechtvaardige belastingshervorming en een duurzaam mobiliteitsbeleid met aandacht voor de zwakke weggebruikers. “Met onze onafhankelijke, progressieve beweging willen we resoluut en zonder taboes de oplossingen voor die uitdagingen vorm geven, Sint-Niklaas uitbouwen als bruisende, verdraagzame, warme en leefbare centrumstad op ieders mensenmaat,” vertelt SOS 2012 schepen Wouter Van Bellingen.

Synergie van drie

SOS 2012 kiest in de voorbereiding op de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober 2012 bewust en vol overtuiging voor progressieve samenwerking. “Een duidelijke keuze omdat we echt geloven in het samenwerkingsverhaal,” vertelt voorzitter en eerste gekleurde OCMW-raadslid Ali Salhi. “Zes jaar samenwerken leert ons dat we elkaar, elk vanuit onze eigen identiteit, echt versterken. Die synergie is nodig om scherp te staan voor de toekomst.”
SOS 2012 kiest voor een samenwerking, geënt op een duidelijk en vooruitstrevend programma. “Enkel als sterk progressief kartel kunnen we de hete hangijzers in onze stad aanpakken,” verduidelijkt Wouter Van Bellingen. “We kozen de afgelopen zes jaar resoluut voor positieve politiek.
SOS 2012 kiest voor een positief herkenbaar en ambitieus toekomstverhaal voor onze stad en sloot daarom met Groen! en SP.a een principeakkoord om samen naar de kiezer te gaan. Omdat we er echt van overtuigd zijn dat we zo progressie kunnen maken. Omdat we geloven dat we samen sterker staan en zo ook elke burger vooruit kan gaan.

Sint-Niklaas Villa Pace krijgt centen.

Waasland

Het stadsfestival Villa Pace krijgt 10.000 euro uit het federaal Impulsfonds voor het Migrantenbeleid. Dat fonds subsidieert jaarlijks vernieuwende projecten die de maatschappelijke integratie van personen van vreemde nationaliteit of herkomst bevorderen. Villa Pace is het enige Sint-Niklase project dat geselecteerd werd.

Als motivatie gaf de bevoegde adviescommissie mee dat Villa Pace de stad een meerwaarde biedt en dat de toegekende middelen moeten worden aangewend voor de plaatselijke interculturaliteit. “Na Sint-Niklaas gaat vreemd is dit weer een mooie beloning voor het Sint-Niklase verenigingsleven dat via het samenwerkingsverband Beweging in de Stad al jaren rond diversiteit werkt en hiervoor ook terecht wordt beloond”, zegt schepen Wouter Van Bellingen (Spirit).

GVA, JoVe

Neen, ik ga me in de Kamer niet opsluiten. Ja, ik ga ervoor!

Op 13 juni neem ik voor de 4e keer deel aan de verkiezingen. De eerste keer was in 2006 toen ik in Sint-Niklaas verkozen werd als gemeenteraadslid en schepen. Nadien volgden 2007 (Kamerverkiezingen) en 2009 (Vlaamse verkiezingen). Bij die laatste twee verkiezingen raakte ik ondanks mijn groot aantal voorkeurstemmen niet verkozen.

Van Spirit tot SOS

“Ben je nu lid van de SP.A?” is een vraag die mij meer en meer gesteld wordt. Het antwoord is neen.
Toen ik lid was van Spirit, ben op vraag op de kartellijst SP.A/Spirit gaan staan. Ik heb dat in 2006 en 2007 gedaan. Nadat Spirit zichzelf opgelost had en de “tenoren” van de beweging bij andere partijen onderdak zochten, bleef ik samen met een paar anderen als onafhankelijke over. Zo heb ik als onafhankelijke vorig jaar deelgenomen aan de Vlaamse verkiezingen. Mijn slogan was “SOS-Wouter”, waarbij “SOS” niet stond voor “Socialist” maar voor “Sociaal, Onafhankelijk, Strijdbaar”.
Dat ik op 13 juni als onafhankelijke opnieuw op een SP.A-lijst kandideer, betekent ook dat ik mij meer in het SP.A-programma kan herkennen dan in het programma van andere partijen.

Sterft, gij oude vormen en gedachten
Spirit stond ooit voor “vernieuwing”. Om die reden voelde ik er mij ook door aangetrokken. En het is niet omdat Spirit inmiddels de geest gegeven heeft, dat bij mij de vernieuwingsdrang verdwenen is.
Zo wil ik nieuwe impulsen geven aan het Vlaamse emancipatiedenken. Waar willen wij met Vlaanderen naartoe en hoe kunnen we op een efficiënte manier de Vlaamse zelfstandigheid dichterbij brengen? Zo’n gesprek moet met open vizier gevoerd worden en moet komaf maken met een aantal vooroordelen die, vooral ter linkerzijde, over Vlaanderen nog altijd bestaan.
Ook het politiek bedrijf blijft op zijn vernieuwing wachten. Afschaffing van de lijststem, van de lijstopvolgers en van de Senaat, er wordt al tien jaar over gebabbeld maar niet over gestemd. Idem voor de snoodaards die verkozen worden maar niet gaan zetelen: de eerste die hen een strobreed in de weg legt, moet nog verkozen worden. Maar misschien gaat dit nu gebeuren…

Sorry, Achilles.

Het derde luik dat dringend aan vernieuwing toe is, is de sociaal-economische besluitvorming. Deze besluitvorming verloopt nog altijd volgens de patronen van de jaren vijftig (sorry, Achilles Van Acker), inmiddels een halve eeuw geleden. In dat schema zijn de werkgevers en de werknemers elkaars tegenstrevers, en komt het er voor de enen op aan zo weinig mogelijk toe te geven, en voor de anderen om zoveel mogelijk in de wacht te slepen. De regeringen spelen daarbij de rol van arbiter, zoals in het voetbal.

De arbiter en de twee Belgische ploegen staan echter machteloos wanneer ze geconfronteerd worden met een ploeg die Champions League of WK-voetbal speelt. Dan staan er al na één helft forfaitcijfers op het bord. Zelf anticiperen op de voorspelde economische tegenwind is nooit de spontane refleks van onze regeerders geweest. Zo gebeurt het dat grote financiële instellingen ineens aan de rand van het bankroet staan, dat grote bedrijven hier hun deuren sluiten en dat grote legers werkzoekenden de RVA en de VDAB overrompelen.

Sterren op de Werkvloer

Nieuwe vormen van dialoog zijn dus dringend nodig: over Vlaanderen en B-H-V, over de hervorming van de politieke instellingen en over het stimuleren van de sociaal-economische heropbouw.
Mijn campagne spitst zich voornamelijk op het laatste toe, omdat de crisis de mensen persoonlijk treft. Het zal je maar overkomen je spaargeld van de ene dag op de andere kwijt te raken, of ineens zonder (uitzicht op) job te zitten.
“Sterren op de Werkvloer” is mijn slogan, een allusie op het VTM-programma waaraan ik onlangs deelnam. Als het op werk aankomt, dan moet iedereen ster kunnen worden. Door nieuwe vormen van sociaal overleg, door ingrijpende financieel-economische hervormingen en door de technologische revolutie als een bondgenoot te beschouwen en niet als een bedreiging, kunnen we op eigen kracht al ver komen.
Maar dat zulks ook nog veel werk op de vloer vereist, hoeft waarschijnlijk geen betoog.

Wouter Van Bellingen